Maar meiden toch! Wat is dat allemaal met ons?! Allé, ik kan me volledig vinden in wat jullie schrijven hoor, in meerdere of mindere mate. Hier ook geen oh-ik-ben-zalig-zwanger-gevoel. Helaas... Ben echt jaloers op vrouwen die dat wel zo kunnen. Die op nog geen 12 weken al zijn aan het kopen en het plannen en het tegen iedereen vertellen en door hun zwangerschap uit vliegen. Ik stel alles maar uit "tot de volgende echo". Kamertje verven? Nog even wachten. Bellen voor een zaal voor de babyborrel? Hmmm, nog niet. Als Yoran zo lief is tegen mijn buik dan geniet ik daar van, even... En dan denk ik: goh, ik hoop maar dat het goed blijft gaan. Twijfel- en angstmonstertjes blijken maar niet te kunnen verdwijnen.
Ik heb zelfs over dat ik-hou-afstand-gevoel gedroomd! Echt waar! Ons zoontje was geboren, had de naam die we wilden,maar het was een heel braveke en we hoorden hem niet wenen en we sliepen soms door zijn geween uit en dan was hij uitgehongerd. We hadden ook niks in huis voor hem: geen luiers, geen babyfoon, geen fatsoenlijke kleren, geen melk. Pure verwaarlozing. Erg hè, ben echt met een heel slecht gevoel opgestaan.
Katleentje, jij zit nu ook nog in een situatie waar je tijd te over hebt om te piekeren. Ganse dagen thuis en liggen. Dat onzekerheidsgevoel zal er echt niet beter op worden. Dan brengt je werk je inderdaad nog wat afleiding. Maar goed wel dat je je psychologe hebt die je af en toe op die dingen kan wijzen. Als je dat al weet, dan kan je daaraan werken hè.
Wat dat bloeden betreft, meid, als je rondhoort en rondsurft dan kom je in alle eerlijkheid toch ook veel verhalen tegen die positief aflopen! Zo uitzonderlijk is dat bloedverlies toch niet. Allé, daar hou ik me dan maar aan vast. En je weet, ik zit in hetzelfde schuitje hè. Hier ook nog steeds heel onregelmatig bloedverlies en nog steeds bekruipt me dat angstgevoel als ik dat zie.
En als je je niet goed voelt bij je gyn, kan je dan niet eens een andere opinie vragen? Ik vind dat toch wel héél erg, als ik dat zo lees.
En je schuldgevoel is ook wel herkenbaar, maar probeer er je leven niet door te laten overheersen. Binnenkort voel je leven en dan ga je je ook zekerder voelen. Ik ben er zeker van dat je man en kids volop begrip hebben voor je situatie. Maar nogmaals, je situatie van liggen en afwachten is gewoon niet bevorderlijk. Je zou je voor minder slecht gaan voelen.
Hou je maar sterk voor je beebje dat het toch wel heel goed doet. Je bent toch al ver geraakt. Neem het stapje voor stapje, dag voor dag, week voor week. En zorg dat je niet in een depressie sukkelt hè meid! Kop op! Het zal je zeker lukken!
Liezeke, gisteren nog op babybezoek geweest en daar ook met een klein hartje gezeten en met een ietwat droevig gevoel naar buiten gegaan. Meer bepaald toen manlief begon te verkondigen dat ze op 1 april getrouwd waren en uiteindelijk al een kindje verwachtten voor 1 januari. Ouw, wat ben ik stoer! En ook voor nummer twee hebben ze maar één keer moeten oefenen. Olé, ik ben superman. Djeezus... Heb maar gewoon gezwegen en gedacht van: Ach, ze weten niet beter. Je moet in onze situatie soms een olifantenvel hebben, vind ik toch.
Allé, ik heb een leerling minder,maar ik ga wat dringende mailtjes en telefoontjes doen.
Groetjes,
Nessie
Bevallen in augustus 2010
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
Heel eerlijk: het gaat niet zo goed met me.
Ik wou de moraal hier niet naar beneden halen plus er is eigenlijk niks dat iemand kan zeggen om me gerust te stellen. Behalve dan de gynaecoloog.
Ik ken je gevoel Kathleen, ik heb ook het idee dat ik in een rouwproces zit. Ik ben er bijna zeker van dat dat kindje in m'n buik niet meer leeft. Ik hoor sinds vorige week niks meer met de angelsound. Ik kom de dagen nu door door me voor te houden dat het machine waarschijnlijk niet meer werkt omdat ik ook m'n eigen hartslag in de lies niet meer vind anderzijds heb ik mijn vraag hier op het forum gepost en meer dan 100 mensen hebben het reeds bekeken maar slechts 2 mensen kunnen zich blijkbaar herkennen in het verhaal... Niet echt hoopgevend. Ik hoor gewoon niks. Geen beweging, geen hartslag, geen... ik kan wel de hele dag wenen maar krop gewoon alles op. Ik wil niet opnieuw het verdriet meemaken van de eerste keer. Niet opnieuw... als het kindje niet meer leeft, blijft het maar in me zitten. Het komt er niet uit dan bloedt ik nog liever dood. Enfin ik moet mezelf nogal oppeppen op dit moment. Morgenavond mag ik naar de gyn. We zullen wel zien dan.
Kathleen ook ik stel alles uit tot een nieuwe echo. Er zijn nog steeds vrienden die HET niet weten en die staan pas gepland na morgen zodat ik ze nog steeds kan afbellen als het toch mis zou gelopen zijn.
Ik voel geen klopjes, ik voel niks. Geen pijnlijke borsten meer, geen krampen, geen bloedneuzen, geen vermoeidheid...alleen tranen.
Mijne man weet er niks van van mijn gevoelens. Hij zou ze toch maar weglachen.
Bij elk steekje dat ik voel, loop ik naar de wc om te zien of het bloed er nu eindelijk is. Ik smeer geen olie meer op m'n buik. Neem wel nog vitamines maar das dan ook het enige. Als het dan misloopt zal ik me dit dan ook nog kwalijk nemen denk ik.
Enfin los van dat ben ik misschien ook niet de beste persoon om op dit forum te schrijven. Ik heb geen IUI, IVF of ICSI moeten ondergaan. We stonden enkel op de wachtlijst. Ik heb alleen hormonen moeten nemen en een miskraam gehad. Ik voel me ook teveel schuldig t.o.v. jullie die veel meer miserie dan ik hebben gekend.
Ik hoop Nessieke en Kathleen dat jullie je wat kunnen optrekken aan het feit dat jullie beiden gezonde kinderen hebben en dat het dus zeker kan lukken. Jullie hebben beiden geen zw die over rozen verloopt, maar bij jullie beiden zit er wel opnieuw een nieuw kindje in jullie. Jullie weten al dat er geen onvermijdelijk chromosomenprobleem aanwezig is want anders zouden jullie nog geen gezonde kinderen hebben. Jullie weten dat jullie lichaam voldoende hormonen aanmaakt om een zw in stand te houden. Probeer je daar aan op te trekken. Ik weet dat het geen hulp is, maar ik geloof er echt heel sterk in dat jullie tot de laatsten op dit forum zullen blijven schrijven en in augustus bij de bevallingen terecht komen.
Veel succes meiden!
Ik wou de moraal hier niet naar beneden halen plus er is eigenlijk niks dat iemand kan zeggen om me gerust te stellen. Behalve dan de gynaecoloog.
Ik ken je gevoel Kathleen, ik heb ook het idee dat ik in een rouwproces zit. Ik ben er bijna zeker van dat dat kindje in m'n buik niet meer leeft. Ik hoor sinds vorige week niks meer met de angelsound. Ik kom de dagen nu door door me voor te houden dat het machine waarschijnlijk niet meer werkt omdat ik ook m'n eigen hartslag in de lies niet meer vind anderzijds heb ik mijn vraag hier op het forum gepost en meer dan 100 mensen hebben het reeds bekeken maar slechts 2 mensen kunnen zich blijkbaar herkennen in het verhaal... Niet echt hoopgevend. Ik hoor gewoon niks. Geen beweging, geen hartslag, geen... ik kan wel de hele dag wenen maar krop gewoon alles op. Ik wil niet opnieuw het verdriet meemaken van de eerste keer. Niet opnieuw... als het kindje niet meer leeft, blijft het maar in me zitten. Het komt er niet uit dan bloedt ik nog liever dood. Enfin ik moet mezelf nogal oppeppen op dit moment. Morgenavond mag ik naar de gyn. We zullen wel zien dan.
Kathleen ook ik stel alles uit tot een nieuwe echo. Er zijn nog steeds vrienden die HET niet weten en die staan pas gepland na morgen zodat ik ze nog steeds kan afbellen als het toch mis zou gelopen zijn.
Ik voel geen klopjes, ik voel niks. Geen pijnlijke borsten meer, geen krampen, geen bloedneuzen, geen vermoeidheid...alleen tranen.
Mijne man weet er niks van van mijn gevoelens. Hij zou ze toch maar weglachen.
Bij elk steekje dat ik voel, loop ik naar de wc om te zien of het bloed er nu eindelijk is. Ik smeer geen olie meer op m'n buik. Neem wel nog vitamines maar das dan ook het enige. Als het dan misloopt zal ik me dit dan ook nog kwalijk nemen denk ik.
Enfin los van dat ben ik misschien ook niet de beste persoon om op dit forum te schrijven. Ik heb geen IUI, IVF of ICSI moeten ondergaan. We stonden enkel op de wachtlijst. Ik heb alleen hormonen moeten nemen en een miskraam gehad. Ik voel me ook teveel schuldig t.o.v. jullie die veel meer miserie dan ik hebben gekend.
Ik hoop Nessieke en Kathleen dat jullie je wat kunnen optrekken aan het feit dat jullie beiden gezonde kinderen hebben en dat het dus zeker kan lukken. Jullie hebben beiden geen zw die over rozen verloopt, maar bij jullie beiden zit er wel opnieuw een nieuw kindje in jullie. Jullie weten al dat er geen onvermijdelijk chromosomenprobleem aanwezig is want anders zouden jullie nog geen gezonde kinderen hebben. Jullie weten dat jullie lichaam voldoende hormonen aanmaakt om een zw in stand te houden. Probeer je daar aan op te trekken. Ik weet dat het geen hulp is, maar ik geloof er echt heel sterk in dat jullie tot de laatsten op dit forum zullen blijven schrijven en in augustus bij de bevallingen terecht komen.
Veel succes meiden!
-
Nessieke
- Berichten: 197
- Lid geworden op: 12 december 2009, 11:03
Lieve schat, wat doet je berichtje me verdriet! Stel niet zoveel hoop op die Angelsound! Je hoort toch wel vaker dat vrouwen een heel tijdje niks horen. Zeker op dit aantal weken. En als je helemaal NIKS hoort, dan is inderdaad wsl je machientje kapot! En uiteraard vervagen je zs-symptomen. Of in sommige gevallen vallen ze helemaal weg. Da's kan best hoor. En het is ook logisch dat je je dan onzeker voelt.
Meid, ga anders eens langs op spoed of op verloskunde. Sorry hoor, maar morgenavond is dan echt wel te lang. Of naar je huisarts. Die hebben een iets professionelere doppler.
Ik ga je geen valse hoop geven en zeggen dat het in orde komt. Ik hoop gewoon dat je snel zekerheid krijgt. En morgenavond is in mijn ogen dan niet snel. Dus hou er nog heel even de moed in!
Hoe vaak ben ik al niet op spoed binnen geweest? Of dat ik intussen al bij de dokter heb gezeten om toch maar naar het hartje te luisteren. In onze situatie (en ja, in mijn ogen ben je één van ons, vrouwen die het moeilijk hebben om zwanger te geraken, punt!) kan je nooit te veel naar de dokter / gyn / ziekenhuis gaan!
Merci voor je bemoedigende woorden naar Katleentje en mij toe. Ik weet wel wat je bedoelt,maar ook dat is geen garantie hè. Voor mij is het wel iets waar ik me inderdaad aan rechttrek als ik het weer eens moeilijk heb. Dat lukt soms, niet altijd.
Hoe dan ook, je bent hier welkom met je frustraties, angsten en verdriet. Hou ons zeker op de hoogte. Weet dat ik aan je denk!
Liefs,
Nessie
Meid, ga anders eens langs op spoed of op verloskunde. Sorry hoor, maar morgenavond is dan echt wel te lang. Of naar je huisarts. Die hebben een iets professionelere doppler.
Ik ga je geen valse hoop geven en zeggen dat het in orde komt. Ik hoop gewoon dat je snel zekerheid krijgt. En morgenavond is in mijn ogen dan niet snel. Dus hou er nog heel even de moed in!
Hoe vaak ben ik al niet op spoed binnen geweest? Of dat ik intussen al bij de dokter heb gezeten om toch maar naar het hartje te luisteren. In onze situatie (en ja, in mijn ogen ben je één van ons, vrouwen die het moeilijk hebben om zwanger te geraken, punt!) kan je nooit te veel naar de dokter / gyn / ziekenhuis gaan!
Merci voor je bemoedigende woorden naar Katleentje en mij toe. Ik weet wel wat je bedoelt,maar ook dat is geen garantie hè. Voor mij is het wel iets waar ik me inderdaad aan rechttrek als ik het weer eens moeilijk heb. Dat lukt soms, niet altijd.
Hoe dan ook, je bent hier welkom met je frustraties, angsten en verdriet. Hou ons zeker op de hoogte. Weet dat ik aan je denk!
Liefs,
Nessie
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
Hey Nes, door je lieve woorden heb je eindelijk die tranen in me losgemaakt. Ik denk dat ik me straks wel terug beter zal voelen dan.
Ik kan het echt niet maken om naar spoed te gaan. Ik heb toch helemaal geen bloedverlies of hevige krampen... ze gaan me daar rechtstreeks terug sturen. De gyn rechtover me kan ik het ook niet meer aandoen om nogmaals 'zonder reden' bij hem aan te kloppen. Hij knikt nu al niet meer tegen me op de gang. Mijn eigen gyn heeft vorige keer letterlijk gezegd: bel niet meteen naar mij als je het hartje even niet meer hoort he... dus dat durf ik ook niet meer doen. Nog 36u waarvan 10u slapen en hopelijk veel tvkijken maken al dat er nog maar 23u overblijven...
Ik heb mezelf opgesloten in m'n bureautje (letterlijk de deur op slot gedaan) en nu heb ik eindelijk eens een uurtje waarin ik die tranen kan laten lopen.
Hopelijk verteld de gyn me morgenavond dat het allemaal door de hormonen kwam en dat er echt nog wel iets leeft in m'n buik.
Ik las daarnet de volgende tekst bij het 'algemeen topic' misschien maakt het bij jullie ook gevoelens los die er dringend eens uitmoeten?
I Would die for That Lyrics
Kelley Coffey
Jenny was my best friend.
Went away one summer.
Came back with a secret
She just couldn't keep.
A child inside her,
Was just too much for her
So she cried herself to sleep.
And she made a decision
Some find hard to accept.
To young to know that one day
She might live to regret.
But I would die for that.
Just to have one chance
To hold in my hands
All that she had.
I would die for that.
I've been given so much,
A husband that I love.
So why do I feel incomplete?
With every test and checkup
We're told not to give up.
He wonders if it's him.
And I wonder if it's me.
All I want is a family,
Like everyone else I see.
And I won't understand it
If it's not meant to be.
Cause I would die for that.
Just to have one chance
To hold in my hands
All that they have.
I would die for that.
And I want to know what it's like
To bring a dream to life.
For that kind of love,
What I'd give up!
I would die for that.
Sometimes it's hard to conceive,
With all that I've got,
And all I've achieved,
What I want most
Before my time is gone,
Is to hear the words
"I love you, Mom."
I would die for that.
Just to have once chance
To hold in my hands
What so many have
I would die for that.
And I want to know what it's like
To bring a dream to life.
How I would love
What some give up.
I would die ...
I would die for that.
Ik kan het echt niet maken om naar spoed te gaan. Ik heb toch helemaal geen bloedverlies of hevige krampen... ze gaan me daar rechtstreeks terug sturen. De gyn rechtover me kan ik het ook niet meer aandoen om nogmaals 'zonder reden' bij hem aan te kloppen. Hij knikt nu al niet meer tegen me op de gang. Mijn eigen gyn heeft vorige keer letterlijk gezegd: bel niet meteen naar mij als je het hartje even niet meer hoort he... dus dat durf ik ook niet meer doen. Nog 36u waarvan 10u slapen en hopelijk veel tvkijken maken al dat er nog maar 23u overblijven...
Ik heb mezelf opgesloten in m'n bureautje (letterlijk de deur op slot gedaan) en nu heb ik eindelijk eens een uurtje waarin ik die tranen kan laten lopen.
Hopelijk verteld de gyn me morgenavond dat het allemaal door de hormonen kwam en dat er echt nog wel iets leeft in m'n buik.
Ik las daarnet de volgende tekst bij het 'algemeen topic' misschien maakt het bij jullie ook gevoelens los die er dringend eens uitmoeten?
I Would die for That Lyrics
Kelley Coffey
Jenny was my best friend.
Went away one summer.
Came back with a secret
She just couldn't keep.
A child inside her,
Was just too much for her
So she cried herself to sleep.
And she made a decision
Some find hard to accept.
To young to know that one day
She might live to regret.
But I would die for that.
Just to have one chance
To hold in my hands
All that she had.
I would die for that.
I've been given so much,
A husband that I love.
So why do I feel incomplete?
With every test and checkup
We're told not to give up.
He wonders if it's him.
And I wonder if it's me.
All I want is a family,
Like everyone else I see.
And I won't understand it
If it's not meant to be.
Cause I would die for that.
Just to have one chance
To hold in my hands
All that they have.
I would die for that.
And I want to know what it's like
To bring a dream to life.
For that kind of love,
What I'd give up!
I would die for that.
Sometimes it's hard to conceive,
With all that I've got,
And all I've achieved,
What I want most
Before my time is gone,
Is to hear the words
"I love you, Mom."
I would die for that.
Just to have once chance
To hold in my hands
What so many have
I would die for that.
And I want to know what it's like
To bring a dream to life.
How I would love
What some give up.
I would die ...
I would die for that.
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Och Logost, kom hier da'k u een dikke knuffel geef!
Echt waar, laat die tranen eruit, tot ge dikke ogen hebt en het snot overal hangt! Dat lucht zooooo hard op!
Dankzij jullie voel ik me vandaag al wat beter dan gisteren, maar ik zal zo blij zijn als het maandag is. Ik wil gewoon die echo hebben, ik wil zien waar dat mottig bloed zit en of het aan het wegtrekken is.
Dit is mijn laatste zwangerschap en ik wil er van genieten verdorie! Wil niet met een wrang gevoel achterblijven, en ik weet uit ervaring dat ik al die kwaaltjes en miserie direct vergeet eens ik dat kind in mijn armen heb, maar dat lijkt nu nog zoooo ver af!
Logost, lieve schat, ze gaan je niet terugsturen op de spoed. Tijdens mijn vorige zwangerschap heb ik dikwijls op dat verloskwartier gestaan, en toen schaamde ik mij soms ook dat ik hen stoorde voor een prul. Toen zei die vroedvrouw: "we hebben hier liever 20 vrouwen liggen die niks mankeren maar nu wel gerustgesteld zijn, dan 1 die zich geneert en te laat komt". Desnoods kan je nog altijd krampen faken tot je aan dat echo-apparaat ligt
Eerlijk gezegd denk ik niet dat het veel verschil uitmaakt hoe we uiteindelijk zwanger geworden zijn, of dat nu door hormonen, IUI, IVF of ICSI gebeurd is, het is bij niemand zo maar gelukt. En we hebben allemaal die vreselijke watertjes doorzwommen die wij alleen kennen. Iemand die zomaar boem pats zwanger wordt zonder problemen, die staat er niet bij stil wat een lijdensweg dat eigenlijk wel is.
Ergens heb ik er wel veel uit geleerd, voor mezelf, en ook onze relatie is er volgens mij wel sterker uitgekomen. En ik besef maar al te goed wat een wonder een kind wel is. Ik denk eerlijk gezegd dat onze kindjes echt wel beseffen dat ze supergewenst en supergeliefd zijn, al van voor ze geboren zijn!
Lieve schatten, we moeten hier echt uit dat collectieve dipje zien te geraken hè!!!
Dikke knuffel, Katleen
Echt waar, laat die tranen eruit, tot ge dikke ogen hebt en het snot overal hangt! Dat lucht zooooo hard op!
Dankzij jullie voel ik me vandaag al wat beter dan gisteren, maar ik zal zo blij zijn als het maandag is. Ik wil gewoon die echo hebben, ik wil zien waar dat mottig bloed zit en of het aan het wegtrekken is.
Dit is mijn laatste zwangerschap en ik wil er van genieten verdorie! Wil niet met een wrang gevoel achterblijven, en ik weet uit ervaring dat ik al die kwaaltjes en miserie direct vergeet eens ik dat kind in mijn armen heb, maar dat lijkt nu nog zoooo ver af!
Logost, lieve schat, ze gaan je niet terugsturen op de spoed. Tijdens mijn vorige zwangerschap heb ik dikwijls op dat verloskwartier gestaan, en toen schaamde ik mij soms ook dat ik hen stoorde voor een prul. Toen zei die vroedvrouw: "we hebben hier liever 20 vrouwen liggen die niks mankeren maar nu wel gerustgesteld zijn, dan 1 die zich geneert en te laat komt". Desnoods kan je nog altijd krampen faken tot je aan dat echo-apparaat ligt
Eerlijk gezegd denk ik niet dat het veel verschil uitmaakt hoe we uiteindelijk zwanger geworden zijn, of dat nu door hormonen, IUI, IVF of ICSI gebeurd is, het is bij niemand zo maar gelukt. En we hebben allemaal die vreselijke watertjes doorzwommen die wij alleen kennen. Iemand die zomaar boem pats zwanger wordt zonder problemen, die staat er niet bij stil wat een lijdensweg dat eigenlijk wel is.
Ergens heb ik er wel veel uit geleerd, voor mezelf, en ook onze relatie is er volgens mij wel sterker uitgekomen. En ik besef maar al te goed wat een wonder een kind wel is. Ik denk eerlijk gezegd dat onze kindjes echt wel beseffen dat ze supergewenst en supergeliefd zijn, al van voor ze geboren zijn!
Lieve schatten, we moeten hier echt uit dat collectieve dipje zien te geraken hè!!!
Dikke knuffel, Katleen
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
Kathleen: een hele dikke knuffel terug hoor.
Ik was daarnet aan het denken of het rouwproces ook niet voor een deel veroorzaakt wordt door het afscheid van je 'zwanger worden' proces. Het is de laatste keer dat je zal overgeven. De laatste keer dat je ongerust zal zijn voor de zwangerschap, de laatste keer dat je bloed, de laatste keer die echo's de laatste keer 15 weken zwanger zijn. Misschien wil je kindje je nu al duidelijk maken dat deze laatste zwangerschap een specialeke is, die je nooit meer zal vergeten. Ook je andere zwangerschappen zijn uniek en speciaal geweest maar dit is tegelijkertijd een zwangerschap die een heel hoofdstuk uit je leven zal afsluiten. Plots stap je voor altijd weg uit de 'club ICSI' want plots heb je het geluk van mama van 3 schatten te zijn. Oké er is steeds een kans dat het misloopt en door die onzekerheid zullen we allen steeds doormoeten. Ook ik en ik HAAT onzekerheid. Ik dwing mezelf dan ook om positief te denken. Iets dat jullie me al wel geleerd hebben.
Kathleen en Nes hebben jullie de 'zwangerschapsbijbel'? Er staat een heel stuk in over 'bloedingen tijdens de zwangerschap'. Het zou vaak voorkomen en er staan een aantal mogelijke redenen in. Als jullie het boek niet hebben, zal ik ze morgen of vanavond hier eens neerschrijven. Ik was op dat moment gerustgesteld in jullie plaats.
Btw: als ik God mocht geweest zijn, dan had ik de vrouw zo ontwikkeld dat er een 'raampje' verscheen thv de baarmoeder zodat de vrouw contact zou kunnen maken met haar kindje en nooit meer ongerust zou moeten zijn...maar ja, ik denk dat ik dan toch nog een paar extra diploma's zal mogen halen eer ik gepromoveerd word tot God.
Nes: die angstige dromen zijn volgens mij een rechtstreeks gevolg van je mama en haar opmerkingen. Die dromen worden ook veroorzaakt door die progesteron he. Ze zijn best naar maar volgens mij leeft Yoran nog steeds en is hij een zeer gelukkig baasje dus als je wakker bent geworden van Yoran, zal je dat nu zeker ook worden.
Bedankt meiden om even die tranen uit te lokken zodat ik me nu een heel pak opgeluchter voel. Ik kom de dag wel verder door denk ik. Straks heb ik een middagje geen patiënten en kan ik dus knutselen voor materiaal in de therapie. Dan verzet ik ook mijn zinnen even.
Als wij deze zwangerschap overleven he, zouden we eigenlijk eens moeten afspreken met onze boelekes in het echt. Kan ik jullie eindelijk bedanken voor al die geruststellingen...
Ik was daarnet aan het denken of het rouwproces ook niet voor een deel veroorzaakt wordt door het afscheid van je 'zwanger worden' proces. Het is de laatste keer dat je zal overgeven. De laatste keer dat je ongerust zal zijn voor de zwangerschap, de laatste keer dat je bloed, de laatste keer die echo's de laatste keer 15 weken zwanger zijn. Misschien wil je kindje je nu al duidelijk maken dat deze laatste zwangerschap een specialeke is, die je nooit meer zal vergeten. Ook je andere zwangerschappen zijn uniek en speciaal geweest maar dit is tegelijkertijd een zwangerschap die een heel hoofdstuk uit je leven zal afsluiten. Plots stap je voor altijd weg uit de 'club ICSI' want plots heb je het geluk van mama van 3 schatten te zijn. Oké er is steeds een kans dat het misloopt en door die onzekerheid zullen we allen steeds doormoeten. Ook ik en ik HAAT onzekerheid. Ik dwing mezelf dan ook om positief te denken. Iets dat jullie me al wel geleerd hebben.
Kathleen en Nes hebben jullie de 'zwangerschapsbijbel'? Er staat een heel stuk in over 'bloedingen tijdens de zwangerschap'. Het zou vaak voorkomen en er staan een aantal mogelijke redenen in. Als jullie het boek niet hebben, zal ik ze morgen of vanavond hier eens neerschrijven. Ik was op dat moment gerustgesteld in jullie plaats.
Btw: als ik God mocht geweest zijn, dan had ik de vrouw zo ontwikkeld dat er een 'raampje' verscheen thv de baarmoeder zodat de vrouw contact zou kunnen maken met haar kindje en nooit meer ongerust zou moeten zijn...maar ja, ik denk dat ik dan toch nog een paar extra diploma's zal mogen halen eer ik gepromoveerd word tot God.
Nes: die angstige dromen zijn volgens mij een rechtstreeks gevolg van je mama en haar opmerkingen. Die dromen worden ook veroorzaakt door die progesteron he. Ze zijn best naar maar volgens mij leeft Yoran nog steeds en is hij een zeer gelukkig baasje dus als je wakker bent geworden van Yoran, zal je dat nu zeker ook worden.
Bedankt meiden om even die tranen uit te lokken zodat ik me nu een heel pak opgeluchter voel. Ik kom de dag wel verder door denk ik. Straks heb ik een middagje geen patiënten en kan ik dus knutselen voor materiaal in de therapie. Dan verzet ik ook mijn zinnen even.
Als wij deze zwangerschap overleven he, zouden we eigenlijk eens moeten afspreken met onze boelekes in het echt. Kan ik jullie eindelijk bedanken voor al die geruststellingen...
-
Nessieke
- Berichten: 197
- Lid geworden op: 12 december 2009, 11:03
Ach, dat huilen toch, dat kan toch zo goed doen! Dus haal maar allemaal uw zakdoeken boven, zoek op Youtube dat prachtige nummer van Logost en laat u maar eens goed gaan. En dan hopen we maar dat het morgen beter is. Niet vergeten: achter de wolken schijnt de zon en na regen komt zonneschijn enzovoort enzovoort...
Het is ook allemaal niet niks. Voor ons is dit inderdaad de laatste kans. Hierna stopt het voor ons. Op zich niet erg, want ik wou graag twee kids. Maar als dit misloopt is het over & out. En tja, ergens kan ik me wel voorstellen dat we ons behoeden en beschermen tegen die pijn en dat verdriet en kunnen we daardoor niet zo genieten van onze zwangerschappen.
In alle eerlijkheid, ik hoop echt waar dat we over een aantal weken, als we zo over de helft zijn, ALLEMAAL toch een beetje meer kunnen genieten en durven hopen. En we blijven met niet zo verschrikkelijk veel dames over dus ja, wie weet, mogen we ons eens ontmoeten met onze prachtige zonen / dochters.
Logost, dat stukje mag mij eens kopiëren hier. Dat lijkt me wel interessant, over die bloedingen. Alvast bedankt.
Dus Katleentje, Logost en andere schatten: hou jullie goed, duimen omhoog voor iedereen, honderdduizend smileys en positieve vibes worden naar jullie gestuurd. Voelen jullie het?
Liefs,
Nessie
Het is ook allemaal niet niks. Voor ons is dit inderdaad de laatste kans. Hierna stopt het voor ons. Op zich niet erg, want ik wou graag twee kids. Maar als dit misloopt is het over & out. En tja, ergens kan ik me wel voorstellen dat we ons behoeden en beschermen tegen die pijn en dat verdriet en kunnen we daardoor niet zo genieten van onze zwangerschappen.
In alle eerlijkheid, ik hoop echt waar dat we over een aantal weken, als we zo over de helft zijn, ALLEMAAL toch een beetje meer kunnen genieten en durven hopen. En we blijven met niet zo verschrikkelijk veel dames over dus ja, wie weet, mogen we ons eens ontmoeten met onze prachtige zonen / dochters.
Logost, dat stukje mag mij eens kopiëren hier. Dat lijkt me wel interessant, over die bloedingen. Alvast bedankt.
Dus Katleentje, Logost en andere schatten: hou jullie goed, duimen omhoog voor iedereen, honderdduizend smileys en positieve vibes worden naar jullie gestuurd. Voelen jullie het?
Liefs,
Nessie
-
Evyke
- Berichten: 73
- Lid geworden op: 12 januari 2010, 13:17
DAG ALLEMAAL,
Met een kleine krop in de keel heb ik toch jullie berichtjes gelezen. ik vind het zo erg dat we niet kunnen genieten zoals het echt hoord...!dingen kunnen plannen en vooruit kijken.
logost ik hoop zo dat alles goed gaat maar ik denk ook zoals Nessieke dat je niet te veel staat mag gaan op je angelsound. ik weet nog uit mijn vorige zwangerschap aan het einde moet je regelmatig naar de monitoring om het hartje en eventuele contraties te controleren en dan was het bij mij ook niet altijd even makkelijk om het hartje te vinden en natuurlijk besluit de angst je dan want dat is op dit moment je enige houvast,ik wou dat ik je een beetje rustheid kon sturen. en ik hoop zo uit de grond van mijn hart dat je morgen een super echotje krijgt en dat je gyn wel je hartje kan laten horen. Maar misschien moet je na je bezoek aan je gyn de angelsound een tijdje wegleggen...!!!
Met een kleine krop in de keel heb ik toch jullie berichtjes gelezen. ik vind het zo erg dat we niet kunnen genieten zoals het echt hoord...!dingen kunnen plannen en vooruit kijken.
logost ik hoop zo dat alles goed gaat maar ik denk ook zoals Nessieke dat je niet te veel staat mag gaan op je angelsound. ik weet nog uit mijn vorige zwangerschap aan het einde moet je regelmatig naar de monitoring om het hartje en eventuele contraties te controleren en dan was het bij mij ook niet altijd even makkelijk om het hartje te vinden en natuurlijk besluit de angst je dan want dat is op dit moment je enige houvast,ik wou dat ik je een beetje rustheid kon sturen. en ik hoop zo uit de grond van mijn hart dat je morgen een super echotje krijgt en dat je gyn wel je hartje kan laten horen. Maar misschien moet je na je bezoek aan je gyn de angelsound een tijdje wegleggen...!!!
-
Nessieke
- Berichten: 197
- Lid geworden op: 12 december 2009, 11:03
http://www.youtube.com/watch?v=JqfGqOx2iDQ
Zeker eens bekijken, da's de video bij het prachtige nummer dat Logost ons doorstuurde...
Zeker eens bekijken, da's de video bij het prachtige nummer dat Logost ons doorstuurde...
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
Citaten uit "uw zwangerschapsbijbel" van Anne Deans: (speciaal voor Nes en Kathleen)
pag: 275
"Bloedingen
Ongeveer 1 op 4 vrouwen heeft tijdens de zw te maken met vaginale bloedingen. De bloedingen kunnen variëren van enkele druppels tot hevig bloedverlies dat een spoedopname in het ziekenhuis vereist. Hoewel het belangrijk is om elke bloeding in de zw ernstig te nemen, moet je onthouden dat ze in minstens 90% van de gevallen geen schade toebrengen aan de zw.
Bloedingen in de beginfase:
Bloedingen en licht bloedverlies in de eerste weken van de zw zijn vrij gebruikelijk en wijzen niet altijd op een probleem. Een goede indicator is de hoeveelheid pijn die met de bloeding gepaard gaat. Pijnloze vaginale bloedingen zijn veel minder zorgelijk dan bloedingen die samengaan met urenlange krampachtige pijn in de onderbuik en/of onderrug. Vaak kan geen oorzaak voor de bloeding worden gevonden en gaat de zw zonder problemen door. een klein aantal vrouwen blijft gedurende de hele zw wat bloed verliezen zonder aanwijsbare reden.
Innestelingsbloeding (dat kennen jullie wel en ga ik dus niet helemaal opschrijven)
Hormonale bloeding
Sommoge vrouwen ervaren lichte, menstruatieachtige bloedingen ronde de 4e en 8e week van de zw. Ze vinden precies op het moment plaats dat anders de menstruatie zou plaatsvinden.
Cervicale ectropion
Licht bloedverlies in de vroege zw kan veroorzaakt worden door cervicale ectro^pion. Hiebij bevinden zich cellen die normaal gesproken alleen aan de binnenkant van de baarmoeder groeien, ook aan de buitenkant. Deze cellen kunnen ontstoken raken. Bloedingen kunnen optreden nadat je seks hebt gehad omdat de baarmoeder zachter en gevoeliger is tijdens de zw. Zonder ionfectie heeft cervicale ectropion geen verdere gevolgen voor de zw.
BLOEDINGEN IN DE EINDFASE
Vaginale bloedingen tussen week 12 en 24 zijn veel minder gebruikelijk dan in het eerste trimester.Een miskraam is in deze periode ook veel minder waarschijnlijk. Late miskramen (na 20 weken) kunnen het gevolg zijn van een infactie of afwijking in de placenta of baarmoeder, zoals baarmoederhalsinsufficiêntie.
Marginale bloeding van de placenta
Pijnloze bloedingen kunnen voorkomen als gevolg van gesprongen bloedvaatjes langs de rand van de placenta. Meestal stopt de bloeding snel. Er kan zich echter een klein stçolsel vormen bij de baarmoedermond dat enkele dagen voor een bruinachtige afscheiding kan zorgen. Soms is het pijnlijk doordat het bloed de baarmoeder irriteert en lichte weeën veroorzaakt. Je hoeft je echter geen zorgen te maken; in de meeste gevallen wordt rust en observatie voorgeschreven.
Voorliggende placenta
Als de placenta laag in de baarmoeder ligt, kan hij de baarmoedermond deels of geheel afdekken. Veel vrouwen krijgen het bij het zwcontrole rond week 20 te horen als ze een voorliggende placenta hebben. In de laatste weken van de zw schuift de placenta naar boven, zodat de baarmoedermond weer vrij komt. Bij 1% van de zw blijft de placenta de baarmoedermond afsluiten. Op deze plaats is de placenta minder goed bevestigd aan de baarmoederwand waardoor sneller bloedingen plaatsvinden uit één van de vele bloedvaten op de placenta. Vaak stopt de (hevige) bloeding vanzelf. Een voorliggende placenta komt vaker voor bij vrouwen die al eerder een kind kregen, een keizersnee hebben gehad en een meerling verwachten. De bloedingen zijn meestal pijnloos maar erg hevig. Het kan heel licht beginnen als een soort waarschuwing maar al snel erger worden.
Wat mezelf betreft: ik was blij om weer thuis te zijn en mijn verstand op nul te kunnen zetten. Jammer genoeg kwamen onze lieve schoonzus en -broer hun babyspullen droppen. Super lief, maar ik kon alleen maar denken aan morgen. Wat als ik ze terug zou moeten geven? Enfin nog minder dan 24uur te gaan.
Ik stuurde vandaag naar m'n mama dat ik me ongerust maakte. Denk je dat ze me dan even belde? Neen hoor, ze stuurde me gewoon iets dat ze op internet had gevonden over de angalsound:
- misschien gebruik je de angelsound te vroeg in de zw (yeah right ik heb het altijd gehoord vanaf 11 weken tot 15 weken dus te laat...)
- misschien zoek je niet op de goede plaats want je moet heel erg vanonder zoeken (idem opmerking hierboven. Ik weet ondertussen al wel waar te zoeken).
Mocht mijn dochter ooit schrijven dat ze wat ongerust was dan zou ik haar stante pede bellen en als het kon naar haar toerijden om gewoon te luisteren...
Evy'ke: je raad van de angelsound zal ik zeker opvolgen als alles goed is morgen.
Veel succes meiden:
Liezeke sorry dat ik nog niet heb gereageerd op je berichtje: het moet ook niet makkelijk zijn voor jou maar dat schuldig voelen: steek dat maar snel weg (en verder weg dan daar waar het angstmonster zit). Als je zwanger wilt blijven zonder gevaar voor je kindje kan je niet anders dan die medicijnen nemen. Misschien is er een risico aan verbonden, misschien ook niet. Zowiezo doe je heel veel moeite om je appelke daarvoor te behoeden meer kan je niet doen. Nog enkele maandjes (tot september) en dan ga je compleet gelukkig kunnen zijn.
pag: 275
"Bloedingen
Ongeveer 1 op 4 vrouwen heeft tijdens de zw te maken met vaginale bloedingen. De bloedingen kunnen variëren van enkele druppels tot hevig bloedverlies dat een spoedopname in het ziekenhuis vereist. Hoewel het belangrijk is om elke bloeding in de zw ernstig te nemen, moet je onthouden dat ze in minstens 90% van de gevallen geen schade toebrengen aan de zw.
Bloedingen in de beginfase:
Bloedingen en licht bloedverlies in de eerste weken van de zw zijn vrij gebruikelijk en wijzen niet altijd op een probleem. Een goede indicator is de hoeveelheid pijn die met de bloeding gepaard gaat. Pijnloze vaginale bloedingen zijn veel minder zorgelijk dan bloedingen die samengaan met urenlange krampachtige pijn in de onderbuik en/of onderrug. Vaak kan geen oorzaak voor de bloeding worden gevonden en gaat de zw zonder problemen door. een klein aantal vrouwen blijft gedurende de hele zw wat bloed verliezen zonder aanwijsbare reden.
Innestelingsbloeding (dat kennen jullie wel en ga ik dus niet helemaal opschrijven)
Hormonale bloeding
Sommoge vrouwen ervaren lichte, menstruatieachtige bloedingen ronde de 4e en 8e week van de zw. Ze vinden precies op het moment plaats dat anders de menstruatie zou plaatsvinden.
Cervicale ectropion
Licht bloedverlies in de vroege zw kan veroorzaakt worden door cervicale ectro^pion. Hiebij bevinden zich cellen die normaal gesproken alleen aan de binnenkant van de baarmoeder groeien, ook aan de buitenkant. Deze cellen kunnen ontstoken raken. Bloedingen kunnen optreden nadat je seks hebt gehad omdat de baarmoeder zachter en gevoeliger is tijdens de zw. Zonder ionfectie heeft cervicale ectropion geen verdere gevolgen voor de zw.
BLOEDINGEN IN DE EINDFASE
Vaginale bloedingen tussen week 12 en 24 zijn veel minder gebruikelijk dan in het eerste trimester.Een miskraam is in deze periode ook veel minder waarschijnlijk. Late miskramen (na 20 weken) kunnen het gevolg zijn van een infactie of afwijking in de placenta of baarmoeder, zoals baarmoederhalsinsufficiêntie.
Marginale bloeding van de placenta
Pijnloze bloedingen kunnen voorkomen als gevolg van gesprongen bloedvaatjes langs de rand van de placenta. Meestal stopt de bloeding snel. Er kan zich echter een klein stçolsel vormen bij de baarmoedermond dat enkele dagen voor een bruinachtige afscheiding kan zorgen. Soms is het pijnlijk doordat het bloed de baarmoeder irriteert en lichte weeën veroorzaakt. Je hoeft je echter geen zorgen te maken; in de meeste gevallen wordt rust en observatie voorgeschreven.
Voorliggende placenta
Als de placenta laag in de baarmoeder ligt, kan hij de baarmoedermond deels of geheel afdekken. Veel vrouwen krijgen het bij het zwcontrole rond week 20 te horen als ze een voorliggende placenta hebben. In de laatste weken van de zw schuift de placenta naar boven, zodat de baarmoedermond weer vrij komt. Bij 1% van de zw blijft de placenta de baarmoedermond afsluiten. Op deze plaats is de placenta minder goed bevestigd aan de baarmoederwand waardoor sneller bloedingen plaatsvinden uit één van de vele bloedvaten op de placenta. Vaak stopt de (hevige) bloeding vanzelf. Een voorliggende placenta komt vaker voor bij vrouwen die al eerder een kind kregen, een keizersnee hebben gehad en een meerling verwachten. De bloedingen zijn meestal pijnloos maar erg hevig. Het kan heel licht beginnen als een soort waarschuwing maar al snel erger worden.
Wat mezelf betreft: ik was blij om weer thuis te zijn en mijn verstand op nul te kunnen zetten. Jammer genoeg kwamen onze lieve schoonzus en -broer hun babyspullen droppen. Super lief, maar ik kon alleen maar denken aan morgen. Wat als ik ze terug zou moeten geven? Enfin nog minder dan 24uur te gaan.
Ik stuurde vandaag naar m'n mama dat ik me ongerust maakte. Denk je dat ze me dan even belde? Neen hoor, ze stuurde me gewoon iets dat ze op internet had gevonden over de angalsound:
- misschien gebruik je de angelsound te vroeg in de zw (yeah right ik heb het altijd gehoord vanaf 11 weken tot 15 weken dus te laat...)
- misschien zoek je niet op de goede plaats want je moet heel erg vanonder zoeken (idem opmerking hierboven. Ik weet ondertussen al wel waar te zoeken).
Mocht mijn dochter ooit schrijven dat ze wat ongerust was dan zou ik haar stante pede bellen en als het kon naar haar toerijden om gewoon te luisteren...
Evy'ke: je raad van de angelsound zal ik zeker opvolgen als alles goed is morgen.
Veel succes meiden:
Liezeke sorry dat ik nog niet heb gereageerd op je berichtje: het moet ook niet makkelijk zijn voor jou maar dat schuldig voelen: steek dat maar snel weg (en verder weg dan daar waar het angstmonster zit). Als je zwanger wilt blijven zonder gevaar voor je kindje kan je niet anders dan die medicijnen nemen. Misschien is er een risico aan verbonden, misschien ook niet. Zowiezo doe je heel veel moeite om je appelke daarvoor te behoeden meer kan je niet doen. Nog enkele maandjes (tot september) en dan ga je compleet gelukkig kunnen zijn.
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Hey meisjes,
Ben effe heel kwaad, op mijn ma!
Bloedingen zijn precies gestopt, ik hoop zooooo hard dat het nu ook zo blijft!
Maar verder heb ik vandaag nog niets kunnen binnenhouden, nog geen slok water. Om half vier moest ik naar het toilet, en toen ben ik dus ook beginnen gal overgeven. Voel mij rotellendig, ik wéét dat ik iets moet eten, maar het idee aan eten alleen al doet me weer braken.
Heb ik dus net mijn ma aan de lijn, die me doodleuk vertelt dat het allemaal tussen mijn oren zit!
Ik maak mezelf blijkbaar zot en zorg er zelf voor dat ik moet overgeven!!
Echt waar, denkt die nu echt dat ik dat voor mijn plezier doe? Zit hier helemaal alleen thuis, dus aandachttrekkerij is het ook niet hoor!
Mijn neus zit al wekenlang verstopt, dat slijm loopt door mijn keel naar mijn maag, en moet er dus spijtig genoeg ook weer terug uit, in maagzuurvorm.
Ik zou zoooooooo graag willen dat iemand mij een pilletje gaf waardoor die misselijkheid wegging. Of gewoon iemand die dat overgeven serieus nam, niet afdeed als: "tja, dat hoort erbij hè!"
Denkt ze dat ik nog niet geprobeerd heb om die misselijkheid "weg te denken"?
Mijn enige troost is dat het binnen 174 dagen ten laatste gedaan is! Maar geloof mij, ik zou er héél veel voor geven om er nu al vanaf te zijn.
Pfff, sorry voor de klaagzang hoor, maar ik ben haar bemoeienissen soms zo beu! Morgen komt ze poetsen, maar dat wil dan wel zeggen dat ik mij vandaag toch nog uit de naad moet werken om alles opgeruimd te krijgen, want anders krijg ik weer het verwijt naar mijn hoofd geslingerd da'k zo lui niet mag zijn. Da'k elke dag een uur moet opruimen, en dan wordt het nooit zo'n varkensstal... Inderdaad, maar al platliggend in mijn bed voor de voorbije paar weken met een sloddervos van een man en twee kleine kinderen, is't er niet van gekomen...
Meisjes, tot later...
Groetjes, Katleen
Ben effe heel kwaad, op mijn ma!
Bloedingen zijn precies gestopt, ik hoop zooooo hard dat het nu ook zo blijft!
Maar verder heb ik vandaag nog niets kunnen binnenhouden, nog geen slok water. Om half vier moest ik naar het toilet, en toen ben ik dus ook beginnen gal overgeven. Voel mij rotellendig, ik wéét dat ik iets moet eten, maar het idee aan eten alleen al doet me weer braken.
Heb ik dus net mijn ma aan de lijn, die me doodleuk vertelt dat het allemaal tussen mijn oren zit!
Ik maak mezelf blijkbaar zot en zorg er zelf voor dat ik moet overgeven!!
Echt waar, denkt die nu echt dat ik dat voor mijn plezier doe? Zit hier helemaal alleen thuis, dus aandachttrekkerij is het ook niet hoor!
Mijn neus zit al wekenlang verstopt, dat slijm loopt door mijn keel naar mijn maag, en moet er dus spijtig genoeg ook weer terug uit, in maagzuurvorm.
Ik zou zoooooooo graag willen dat iemand mij een pilletje gaf waardoor die misselijkheid wegging. Of gewoon iemand die dat overgeven serieus nam, niet afdeed als: "tja, dat hoort erbij hè!"
Denkt ze dat ik nog niet geprobeerd heb om die misselijkheid "weg te denken"?
Mijn enige troost is dat het binnen 174 dagen ten laatste gedaan is! Maar geloof mij, ik zou er héél veel voor geven om er nu al vanaf te zijn.
Pfff, sorry voor de klaagzang hoor, maar ik ben haar bemoeienissen soms zo beu! Morgen komt ze poetsen, maar dat wil dan wel zeggen dat ik mij vandaag toch nog uit de naad moet werken om alles opgeruimd te krijgen, want anders krijg ik weer het verwijt naar mijn hoofd geslingerd da'k zo lui niet mag zijn. Da'k elke dag een uur moet opruimen, en dan wordt het nooit zo'n varkensstal... Inderdaad, maar al platliggend in mijn bed voor de voorbije paar weken met een sloddervos van een man en twee kleine kinderen, is't er niet van gekomen...
Meisjes, tot later...
Groetjes, Katleen
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten