Awel, Liesje, ik ben blij dat je het zegt...
In die bepaalde gyne heb ik nl geen steek vertrouwen, tijdens mijn vorige zwangerschap was ze nog assistente. Van de vervangende prof van de mijne, omdat die in jaarlijks verlof was. Bij mijn eerste zwangerschap heb ik een inleiding gehad omwille van pre-eclampsie. Tijdens de gewone consultatie werd ik door een van zijn andere assistenten naar de verloskamer gestuurd voor een monitor en bloedname, juist omwille van mijn hoge bloeddruk en het feit dat er een te hoog urinezuurgehalte gemeten was in mijn vorige bloedname.
Dus ik naar de verloskamer, waar dat mens mij heel vies bekijkt, maar uiteindelijk toch maar bloed neemt en mij aan de monitor legt. Alles perfect, geweldig, kan niet beter. Na de middag mocht ik bellen voor mijn bloeduitslag, ook weer perfect en helemaal zoals het hoort. Maar ik moest wel mijn bloeddruk blijven meten, als de onderdruk boven de 95 ging moest ik bellen, en als hij boven de 100 ging, direct binnenkomen.
Twee dagen later barst ik van de hoofdpijn, lichtflitsen, en onderdruk van 105. Toch maar eerst gebeld, want ik wilde hen niet storen. Moest direct langskomen van de vroedvrouw! Wie was er weer van wacht? Precies, diezelfde assistente. Maar mevrouw, een bloeddruk van 105 is perfect normaal voor een zwangere vrouw! Terwijl zij mij zelf notabene twee dagen eerder gezegd heeft dat ik onmiddellijk moest langskomen als ik boven de 100 zat!
Aan de monitor zwiepte de hartslag enorm heen en weer, maar volgens haar was't perfect in orde, 't is maar als het heel regelmatig blijft gaan zonder uitschieters dat we ons zorgen moeten maken.
Oke, dus terug naar huis. Twee dagen later nog altijd barstende hoofdpijn, overgeven dat het klettert, ik was echt bang voor een tweede pre-eclampsie. Terug naar ziekenhuis, wééral diezelfde van wacht. En wééral was alles perfect, die hoofdpijn was van mij op te jagen, en daarvan ging mijn bloeddruk ook weer omhoog natuurlijk. Ik vroeg hoe de waarden van mijn urinezuur stonden in de laatste bloedname, en die had ze dus niet laten meten!!! Aan de monitor, en deze keer was die hartslag dus echt superregelmatig, en guess what!? Dat was een perfecte monitor! Ben toen echt in tranen uitgebarsten, want dat mens vertelt de ene dag 1 ding en de volgende dag iets anders! Ze is dan nogal boos geworden op mij en de vroedvrouw is komen overnemen. Die heeft voorgesteld om de dag erna 's morgens nog eens op controle te komen, dan was de prof ook aanwezig. De dag erna terug, die prof ziet mijn bloeddruk, vraagt een beetje verder, en zijn eerste reactie: waarom kom je daar nu pas mee naar hier??? Duh!! Ben diezelfde dag nog ingeleid omdat ze geen risico's meer wilden nemen!
Dag erna komt de ochtendploeg zich voorstellen na mijn ontbijt, ik dacht dat ik een hartaanval ging krijgen! Wéér diezelfde assistente. Ze kwam even later mijn vliezen breken, krijg ik me daar een snauw toegesmeten: maar mevrouw, uw vliezen zijn al gebroken, heeft u dat dan niet gevoeld? Nee. Da kan niet hoor, dat moet je wel voelen!
Tot ik twee uur later van een andere assistente hoor dat die helemaal niet gebroken waren, pfff!
Echt, ik moet van het mens niet hebben, dat klikt niet tussen ons, ik vertrouw haar niet.
En als die mij dan nog zo'n dingen gaat voorschrijven, durf ik dat met de beste wil van de wereld niet innemen.
Mijn eigen prof zit in het buitenland voor een congres, die is volgende week terug, en dan ga ik hem bellen. Als die ook zegt van die Largactil te nemen, wil het erop wagen, maar dan wel in het ziekenhuis, onder begeleiding. Want blijkbaar mag je dan zeker niet met de auto rijden, moet je oppassen om niet te vallen, is het een zwaar kalmerend middel... Ik zie mij niet elke morgen mijn kindjes naar school brengen en een hele dag gaan werken en vliegtuigen de lucht insturen onder de zware kalmeermiddelen...
Logost, die zware buik heb ik ook tegen de avond aan, zijn dat geen bandenpijnen? Volgens mij wel, en het enige wat je ertegen kan doen is rusten hoor... Ik merk vooral als ik veel rechtgestaan en rondgelopen heb, dat ik er meer last van heb.
Cassyke, ik ga je niet zeggen dat je binnen 2 weken van die misselijkheid afbent, helaas... De kans is wel groot natuurlijk, en ik hoop zelfs dat je geen twee weken meer moet wachten, maar dat je je vlug wat beter voelt!
Amai, het is hier nogal een epistel geworden! Lag blijkbaar toch nog zwaarder op mijn lever dan ik dacht
)
.
maar ik ben hier toch altijd welkom geweest 
super-misselijk heeeeeel de dag en nacht ( 
) door, ik geef ook weer meer over dus is het opnieuw eten met de primperan.
