Daarnet alweer een leuke conversatie gehad met mijn bazin:
B: Hoe gaat het nu met jou, Wendy?
W: Goed..
B: Weer afwachten nu zeker?
(tja, ik ben vorige week dinsdag afwezig geweest)
W: Ja hé, we zijn het al wat gewoon..
B: Maar je mag er niet te veel mee bezig zijn hé? Als je er constant mee bezig bent, da's niet goed. Je mag er niet constant aan denken.. enzovoort enzoverder
En ik wist natuurlijk niet wat geantwoord.. Allee, als je mij vraagt hoe het met mij gaat, mij niet eens laat antwoorden op die vraag, maar dan wel VIJF KEER zeggen dat ik er niet mag mee bezig zijn???? Wat doet dat dan met mij??
1: FRUSTRATIE!!!! Grr, alweer dat stomme zelfde gezever
2: SCHULDGEVOEL Tja, er teveel mee bezig zijn is niet goed, en ik ben er soms wel mee bezig, dus misschien is dat écht wel de reden waarom het niet lukt.. (as if, maar kom, dat schuldgevoel komt soms toch wel de kop opsteken)
3: en vooral MACHTELOOSHEID Wat moet ik daar op gaan antwoorden???
Vandaar mijn oproep: Kennen jullie mogelijke antwoorden hierop? Zowel respectvolle, zoals voor deze situatie met mijn bazin, als meer gevatte in-your-face, voor soortgelijke situaties met kennissen?
Ik begin alvast:
- Bedankt voor de tip, ik had daar nog niet aan gedacht.
- ...
Veel verder kom ik niet.. Sommige antwoorden die direkt in mij opkomen, zijn niet voor publicatie vatbaar
Groetje,
Wendy