IVF... emotionele mallemolen

[Helena07]

Hoi iedereen,

Ik ben nieuw op dit forum en vind het super dat er een website bestaat zoals deze. Het voelt een beetje als thuiskomen bij lotgenootjes.
We zijn inmiddels 2,5 jaar bezig om zwanger te worden en hebben een hele mallemolen aan emoties en behandelingen achter de rug. We staan op het punt om te starten met IVF, onze enige overgebleven uitweg na 3 miskramen.

Ik merk dat er heel weinig mensen zich in onze schoenen kunnen verplaatsen, weinig mensen begrijpen wat we meemaken omdat ze er zelf niet mee te maken hebben. Ik vind het moeilijk om met dat onbegrip om te gaan, en tegelijk kan ik het die personen niet kwalijk nemen.

Ikzelf merk dat ik heel wisselvallig reageer. Soms heb ik nood om erover te praten, op andere momenten wil ik het liever doodzwijgen. Soms kan ik de hele wereld aan en kan ik zelfs een beetje blij zijn voor zwangere vrouwen, op andere momenten komen er echte negatieve gevoelens naar boven en kan ik het niet tolereren dat er vrouwen in mijn omgeving zwanger zijn. Dan zou ik alleen maar willen huilen en voel ik me zooo jaloers.

Hebben jullie ook zo'n wisselvallige gevoelens?
Hoe gaan jullie hiermee om?

Aan iedereen nog veel succes,
Helena

[Karo81]

Dag Helena!


Ik kan me helemaal vinden in jouw omschrijving. Voel me ook al een hele tijd in een "roller coaster" van gevoelens. Het zal dus best wel normaal zijn denk ik ja.

Vaak probeer ik onze problemen te relativeren, maar spijtig genoeg lukt dat niet altijd en dan laat ik me weer helemaal gaan.


Karo.

[pelkie]

Yep,

Ik leef zowiezo altijd wel een beetje met ups en downs en sinds we hiermee bezig zijn wordt dat alleen maar verstrekt.
Ik heb wel gemerkt, dat hoe meer je erover praat, hoe meer je te weten komt van mensen die met't zelfde probleem zaten of zitten en die je dus wél begrijpen. Zelfs bij mensen waarvan je dacht dat't vlotjes ging.

groetjes en sterkte
pelkie

[Sterretje]

Helena,

Ook ik vind me helemaal terug in jouw beschrijving.

Je verlangt er zo naar die zwangerschap mee te maken, een gezond kindje in je armen te houden. Het lijkt wel of de natuur het je niet gunt. Als je dan rondom jou kijkt en in je omgeving enkel gelukkige gezinnetjes ziet, moet ik hard op mijn tanden bijten en blijven lachen... Binnenin doet het zo een pijn. Maar ik denk dan, kop op, onze beurt komt ook wel.
soms ben ik zo positief niet.
Eergisteren was ons buurjongetje (5 jaar) op bezoek en op zijn kinderlijke manier vroeg hij wanneer mijn man en ik 'nu eindelijk eens een kindje gingen maken' want hij wou dringend een speelkameraadje. Gezegd uit kinderlijke onschuld, maar je wordt zo weer met je neus op de feiten gedrukt...
Het is al moeilijk om je probleem aan je directe omgeving uit te leggen, laat staan aan een kind van 5.
Gelukkig kunnen we ons hart hier op het forum uitstorten! Dag en nacht!
Groetjes

[Leonie]

Hey,

Ik herken ook zo goed wat hier allemaal al geschreven staat. Het doet inderdaad goed om te lezen dat het allemaal 'normaal' is.
Ik heb het ook heel moeilijk met 't feit dat mensen zo weinig opening laten om over je onzekerheden te babbelen. Als ik durf zeggen dat ik hoop dat we ooit een kindje hebben of dat het niet te lang duurt, wordt dit telkens door iedereen de kop ingedrukt met uitspraken als 'je mag daar niet aan denken', 'natuurlijk gaat het lukken', 'je moet optimistisch zijn', enz. Ik begrijp wel dat mensen dat zeggen om ons moed in te spreken en dat ze ergens wel gelijk hebben, maar ik heb op dit ogenblik ook heel veel behoefte aan mensen die willen luisteren naar de angst dat het misschien NIET lukt of heel lang duurt. Mensen die dit niet zomaar wegwuiven en de twijfels erkennen. Want of iemand nu honderd keer zegt dat het wel gaat lukken, eigenlijk geeft me dat helemaal geen steun.
Misschien verwacht ik wel te veel van mijn omgeving en moet ik nog ten volle leren beseffen dat er maar heel weinig mensen écht weten waarover ik spreek.
Het doet in elk geval al deugd om het hier eens te kunnen zeggen.

groetjes,
Leonie

[JD]

Leonie,


Er zijn inderdaad heel weinig mensen die echt kunnen luisteren.

Twee collega's op het werk zijn op de hoogte. Ik was al 1 jaar bezig toen 1 van hen ook begon. 4 maanden hebben we lekker geheimzinnig kunnen doen, onze zorgen gedeeld, had ze begrip (want alhoewel ze nog maar 4 maanden bezig was, had ze enorm veel schrik dat het nooit zou lukken, ze kon zich dus perfect inleven hoe het voor mij moest zijn).
Een paar maand later was ze zwanger, ze leefde nog steeds mee, had er begrip voor dat ik het zo moeilijk had. Ik had respect voor haar omdat ze een mooi evenwicht vond om mij te sparen en om mij tegelijkertijd ook niet uit te sluiten én om mij ondertussen te steunen in mijn behandelingen.

Ondertussen zijn we een jaar verder, IUI's niet gelukt en de eerste IVF poging vroegtijdig gestopt omdat ik niet reageer op de medicatie. Ik heb toen een zeer zwaar gesprek gehad met mijn gynaeco, ze wil nog een alternatief schema proberen, maar acht de kans op succes zeer klein. Ik moest maar eens beginnen nadenken over eiceldonatie of adoptie...

Toen ik haar mijn verhaal deed en zei dat ik mij geen leven zonder kinderen kan voorstellen, dat mijn leven zonder kinderen zo zinloos aanvoelt, kreeg ik als antwoord dat ze eiceldonatie toch wel een stap te ver vond en dat je kindjes beter in hun eigen land kan opvangen dan te adopteren, dat adoptie egoïstisch is... Dat ik me er misschien moet bij neerleggen, want er zijn nog koppels die het kunnen... En ik die dacht dat ze meeleefde. Sindsdien is het niet meer hetzelfde.

Gelukkig is die andere collega zeer begrijpend, wil me zelfs helpen om een donor te zoeken als het zover zou komen, geeft me artikels over adoptie, ... begrijpt gewoon dat ik al het mogelijke zou doen om mijn droom te verwezenlijken. Ze vindt het niet raar dat ik alle pistes overweeg, beoordeelt me niet, veroordeelt me niet, luistert en als ik zeg dat ik zwangere vrouwen soms een miskraam toewens lacht en knikt ze begrijpend (terwijl ze zelf net bezig is voor een 2e)

Ik hoop dat elk van jullie iemand zoals haar mag tegenkomen, want een gesprek met zo iemand doet wonderen! Je komt erdoor geen stap dichter bij je droom, de pijn vermindert er niet door, maar je voelt je ten minste geen (of minder) een egoïstisch, jaloers, hysterisch geval

[Mieke83]

Hey allemaal.

Ik herken me ook zo goed in jullie gevoelens. Het lijken wel de mijne te zijn. Wij hebben onze eerste poging achter de rug sinds februari en sinds een aantal weken is me dit precies ineens zo zwaar gevallen. In de paar weken na het 'verdict' begonnen de negatieve gedachten zich op te stapelen. ik voelde me echt ellendig vorige week. maar mijn ventje en ik hebben een goed gesprek gehad en we hebben beslist om er een tijdje mee te wachten. En nu voel ik me stukken beter eigenlijk. Ik probeer om het zoveel mogelijk uit mijn gedachten te zetten (alhoewel dit moeilijk is)

Hey JD,

Het spijt me om te horen dat je slecht nieuws hebt gekregen van je gyn. Ik hoop toch dat jullie eruit komen wat je wil gaan doen. Ik wens je alvast veel succes in je keuze.
Goed dat je een collega hebt die je begrijpt en je helpt! Dat heb je inderdaad nodig.
Ik wens jullie allemaal veel succes!
Groetjes en dikke knuffel
Mieke

[Helena07]

Hoi iedereen,

Ik vind me heel erg terug in jullie ervaringen. Ik had onlangs een mailtje gestuurd naar een vriendin en zei daarin dat ik het een beetje moeilijk had en ik zocht ergens een beetje steun, maar ik denk dat ik bij de verkeerde persoon gaan aankloppen ben. Ik kreeg een antwoordje terug dat het met haar zwangerschap allemaal heel vlot verliep, dat ze er echt van aan het genieten was, en dat ze uitkeek om haar dochtertje in haar armen te houden. Ik kan haar natuurlijk niet kwalijk nemen dat ze dit vertelt, maar ik vond het eerlijk gezegd totaal ongepast! Geen woord over onze situatie, geen blijk van medeleven of wat dan ook!

Ik kreeg zo'n enorme krop in mijn keel en mijn mond viel alleen maar open van verbazing en van ontgoocheling. Ik weet dat de wereld niet stopt met draaien en dat ik niet kan verwachten dat iedereen rekening houdt met ons, maar toch verwacht ik dat stiekem wel een heel klein beetje. Een kléin beetje begrip zo af en toe is toch niet teveel gevraagd hé?!

Ik heb nu heel sterk het gevoel dat iederéén uit mijn omgeving zwanger wordt, en dat is toch elke keer weer slikken. Vooral de aankondiging wanneer een vriendin zwanger blijkt te zijn is voor mij het moeilijkste. Dan denk ik het zal wel weer vanzelf gaan bij hen, en dan ben ik daar stikjaloers op..gewoon omdat ik het er nog steeds enorm moeilijk mee heb dat het bij ons 3 keer is foutgelopen. Ik heb óok die euforie gekend, maar dan wel gevolgd door evenveel keer een enorme ontgoocheling.

Op het werk is ook een babyboom van start gegaan, dus daar is het ook voortdurend tandenbijten en het van me afzetten, maar het lijkt soms alsof de hele wereld zwanger is en zonder problemen gezonde kinderen krijgt. Ik vraag me soms af of er geen vangnet bestaat, een emotioneel vangnet dan, iemand die koppels kan begeleiden in hun moeilijke weg naar een zwangerschap. Ik moet zeggen dat ik de voorbije jaren nog nooit een specialist ben tegengekomen die dat gevraagd of voorgesteld heeft (en ik kan ze allemaal al niet meer op één hand tellen),zelfs niet wanneer ik huilend voor hun neus zat en het allemaal niet meer zag zitten.

Gelukkig zijn wij allemaal een vangnet voor elkaar op dit forum!
Helena

[ans en tom]

Hallo, allemaal,

Ik ben ook nieuwe op dit forum. Wij zijn al 3.5 jaar aan het proberen. Drie jaar geleden toch zwanger geraakt op natuurlijke manier, uitzonderlijk bleek achteraf, maar na 12 weken een miskraam. Sindsdien lukt het niet meer om zwanger te geraken. Omdat het al eens gelukt was hebben we eigenijk heel lang gewacht vooraleer de stap te zetten naar behandelingen. Ondertussen twee keer KI geprobeerd en nu net een eerste IVF poging achter de rug. Gisteren het slechte nieuws ontvangen. Alles zag er nochtans goed uit: topembryo, goede reactie op alle medicatie....en toch niks.
Soit, zit nu weer even in een dipje.

Jullie beschrijvingen van gevoelens ken ik ook en ik heb ook al ondervonden dat enkel mensen die in hetzelfde schuitje zitten die herkennen en begrijpen.
Vriendinnen die zwanger zijn , lijken bang van jou om iets te zeggen of om hun vreugde te uiten. Je wordt vaak gemeden alsof je een ziekte hebt ofzo. Het probleem is dat je er inderdaad soms helemal niet tegen kan om hun verhalen te horen en andere momenten wel. Momenteel zijn al mijn vriendinnen zwanger of net bevallen en met een paar heeft het niet veel gescheeld of de vriendschap was om zeep.
Wees eerlijk tegen hen en zeg wat je van hen verwacht. Voor hen is het ook niet gemakkelijk.
Ik heb hen een brief doorgemaild die ik gevonden had op een website. Het gaat over kinderloos zijn; misschien voor ons nog niet definitief, maar de beschrijvingen in die brief kloppen ook voor ons.

de link: http://www.ivf-info.nl/ (klik door op "gevoelens man/vrouw" en dan "brief over gevoelens")

Het schept voor hen ook wat duidelijkheid en inzicht in hoe wij ons voelen. Ik heb er goede reacties op gekregen van mijn vriendinnen.

grtz

[Sterretje]

Hoi,
Ik had op't werk ook enkele collega's verteld van onze behandelingen. Kon ook niet anders want ik heb dan enkele dagen in het ziekenhuis gelegen met een complicatie.
Nu kwam ik gisteren te weten dat onze managers over mij vergaderd hadden om te kijken wie ze als mijn vervanger zouden aanduiden indien ik 'nog eens voor langere tijd afwezig zou zijn'. En ja hoor, moet ik nu al enkele taken overdragen aan een collega. Mijn rechtstreekse overste informeerde gisteren al of ik nog een 2e poging plan...
Was hier eigenlijk wat door overdonderd.
Om maar te zeggen dat de 'druk' hierdoor nog groter wordt. Iedereen gaat er al van uit dat ik binnenkort zwanger zal zijn, ze zijn zelfs al vervaning aan het zoeken. Maar dat kan zelfs nog 1 of 2 jaar duren.
Ik vrees zelfs dat ik op termijn het meeste van mijn takenpakket kwijt zal zijn en ze me een beetje als non-actiefzullen beschouwen. Dan ben ik ook de 'eer' van mijn jobinhoud kwijt... Vind het zeer vervelend en het geeft je alleen nog maar eens een extra opdoffer vind ik.

Moet volgende week maandag terug naar ferti-centrum. Hopelijk krijg ik dan een datum voor mijn cryo terugplaatsing!
Groetjes aan iedereen!

[Helena07]

dag Sterretje, ik kan het heel goed begrijpen, ik ervaar ook die moeilijheden op het werk en je moet je precies continu verantwoorden. Je bent dan al eerlijk tegen je werkgever en dan gaan ze er nog zo mee om. Zij denken alleen maar aan het werk, terwijl het bij jou om gevoelens gaat en nog zoveel meer. Toen ik op het werk vertelde dat ik met IVF zou starten, zeiden ze dat ze het goed vonden dat ik voor kinderen had gekozen omdat kinderen je leven verrijken, omdat ze je gelukkig maken, enz. maar dat wa sop dat moment niet wat ik wilde horen. We hadden immers al jaren geleden voor kinderen gekozen! Probeer die reacties op het werk alleszins zoveel mogelijk te relativeren, zelfs te vergeten, want het is het eigenlijk niet waard. De manier waarop we behandeld worden zegt meer over hen dan over ons, die mensen weten niet beter.

Ans en Tom, bedankt voorr de link, ik ga hem zeker doorsturen naar mijn vriendinnen.Voor hen is het inderdaad ook niet altijd makkelijk, want hoe reageer je als vriendin? Praat je wel of niet over je prille babygeluk? Ik probeer nu gewoon te vergeten dat ik er zo naar verlang,en probeer me te focussen op de vrije tijd die ik nu nog heb en vriendinnen niet.zij moeten altijd een babysit zoeken of gaan nergens meer naartoe.Klinkt misschien stom, maar nu komen mijn partner en ik nog op de eerste plaats en doen we dingen impulsief en maken heel veel plannen,daarmee kunnen we onze gedachten verzetten en dat helpt ons momenteel om niet continu die leegte te moeten voelen.

Veel sterkte voor jullie allemaal, zoen
Helena

[ans en tom]

Helena,

Klinkt helemaal niet stom als je zegt dat jij en je partner nu op de eerste plaats komen.Bij ons is dit net hetzelfde.
Wij proberen ook nog van het leven te genieten en dingen te doen die ons vrienden rondom ons met kinderen niet of moeilijker kunnen doen. Toch lijkt ook dat soms een lege doos. Ik kan me dan wel es goed amuseren op een feest of op café: lekker dansen en niet moeten kijken naar hoeveel je drinkt, de volgende dag dan goed uitslapen, .... maar toch zou ik dit allemaal doodgraag opgeven als er kindjes in de plaats komen...
Langs de andere kant verzet het wel eens je gedachten, even dan toch.
Ik heb ook wel soms het gevoel dat we enkel met ons tweetjes over blijven: wij tegen de zwangeren.... dit klinkt ps stom!

grts
ans

[ans en tom]

Helena,

Klinkt helemaal niet stom als je zegt dat jij en je partner nu op de eerste plaats komen.Bij ons is dit net hetzelfde.
Wij proberen ook nog van het leven te genieten en dingen te doen die ons vrienden rondom ons met kinderen niet of moeilijker kunnen doen. Toch lijkt ook dat soms een lege doos. Ik kan me dan wel es goed amuseren op een feest of op café: lekker dansen en niet moeten kijken naar hoeveel je drinkt, de volgende dag dan goed uitslapen, .... maar toch zou ik dit allemaal doodgraag opgeven als er kindjes in de plaats komen...
Langs de andere kant verzet het wel eens je gedachten, even dan toch.
Ik heb ook wel soms het gevoel dat we enkel met ons tweetjes over blijven: wij tegen de zwangeren.... dit klinkt pas stom!

grts
ans