Bevallen in augustus 2010

[Nessieke]

Katleentje, jij weet intussen meer? Hou ons zeker op de hoogte hè. Ben reuzebenieuwd wat je gyn zal zeggen.
Over dat foliumzuur zou ik me ook niet te veel zorgen maken. Vroeger was dat niet hè, toen kenden ze dat niet en toen liepen er toch ook heel veel zwangerschappen goed af. Dat is nu een extra preventie, maar meer ook niet. Alles zal wel in orde zijn.

Logost, ergens heb ik dat ook wel, ondanks dat ik vind dat ik er helemaal niet goed uitzie (maar dat vond ik daarvoor ook al niet ) ben ik toch zo ontzettend fier op mijn buikje dat de rest me niks / weinig kan schelen.
Dankzij de magnesiumtip is het met mijn kuiten een stuk beter. Oef!
Wat het onderwijs betreft: ik ben dus volledig vastbenoemd in een provinciale school. Door een nieuwe directie en nieuw beleid, ben ik van school veranderd. Ik heb een tijdelijke andere opdracht aangevraagd en werk nu voor een katholieke type 4-school (als gon-begeleidster dan). Doordat dit een ander net is, begin ik met mijn anciënniteit terug van o. En dat is wel jammer. Maar werkzekerheid zal ik altijd wel hebben. Ik krijg alleen al maagpijn als ik eraan denk dat ik terug voor die dictator moet gaan werken. Maar ja, we zullen wel zien.

Over mijn vriendin: ik respecteer haar beslissing wel. Ze weet dat ik er voor haar ben en ze weet wat wij hebben meegemaakt en dat ze hier altijd welkom is. Gisteren zou ze langskomen maar ze heeft weer afgebeld. Ik reageer gewoon heel erg begripvol, maar vind het toch wel jammer dat ze me een beetje buitensluit.

Evyke, hoe is het met je tweeling? Voel jij dan "dubbel" beweging? Voel je dat nu echt dat er twee in je buik zitten? Of zie je dat? Is je buik dikker dan een andere vrouw van hetzelfde aantal weken? Wel heel fijn dat ze het zo goed doen hè!

Liezeke, dat zeewierverhaal van jou doet me toch wel naar mijn maag grijpen. Brrr.. Jij hebt echt wel gekke smaken tijdens je zwangerschap. Maar jij moet ervan genieten hè.

Hier ook iemand die "in" is voor felle kleurtjes. Ook onze doopsuikertjes en kaartjes worden erg fel en hip. Ik zie dat wel graag. Ik heb nog geen babyspullen gekocht.

Hier een vreselijke nacht achter de rug: Yoran is rond zeven uur beginnen overgeven en dat heeft tot half een geduurd. Flinke buikgriep dus. Heel zijn bed was op een gegeven moment vuil. We hebben hem dan beneden gelegd op de zetel met tig handdoeken onder hem. Mijn man is beneden blijven slapen zodat ik toch nog een beetje een nachtrust had. Yoran heeft dan kunnen slapen tot half zes. Dan heeft hij eindelijk ook iets kunnen drinken zonder dat het eruit kwam. Iets gegeten heeft hij nog steeds niet,maar ik vraag er ook niet naar. Ik hoop maar dat het niet overslaat naar mijn man of mezelf.
The joy of being a mum...

Groeties!
Nessieke

[Katleentje]

Oei Nessieke, ik had ook al gehoord dat de buikgriep onder de mensen zat, maar leuk is anders!!

Wij zijn net terug uit het ziekenhuis, 't was een beetje uitgelopen, zoals gewoonlijk

Ben intussen al drie van mijn 6 verloren kilo's terug bijgekomen, dus dat zit wel snor. Volgens de gyne is't nog geen tijd voor een nieuwe opname zolang ik mijn vocht maar kan binnenhouden. Voorlopig lukt dat wel, en ik heb de goeie raad gekregen om dan proberen milkshakes te drinken. Zou nog helpen tegen maagzuur ook.

En dan: echotime!!! Ze hebben echt héééél uitgebreid hun tijd genomen, want mijn derde dochter (jaja, nog eens bevestigd) is een koppige mie. Ze wilde zich niet draaien, en dus konden ze het septum in haar hartje niet controleren op die kant. Met twee aan't duwen en porren geweest, en wat deed zij? Boks ertegen en stamp aan den andere kant
Leuk dat je dat dan allemaal live kan zien op de echo!

Uiteindelijk is het dan gelukt, hartje was oke, ruggegraat is ook mooi dicht, hersentjes zien er goed uit, alle orgaantjes zien er oke uit, niertjes werken goed, blaasje was mooi gevuld...

Het was echt een superduidelijke echo, want ze had haar twee handjes voor haar gezichtje, en je moest er echt tussendoor kijken, maar je kon echt de lippen en de neus en neusgaten mooi zien, hoewel het maar een 2D-echo was. Mijn hematoom is ook volledig verdwenen!! Niks meer van te zien!

Mijn volgende officiele echo is nu dus pas eind juni, maar de gyne heeft mij gevraagd of ik wilde meewerken aan een studie die bij hen loopt. Ze willen de longrijping bij foetussen en de invloed van zuurstoftoediening bij de moeder hierop onderzoeken, om zo beter het moment te bepalen dat de longrijping echt begint.
Dat houdt in dat ik tussen de 26 en 36 weken zwangerschap drie keer moet een echografie laten maken waarbij de longetjes van het kindje gecontroleerd worden. Eerst bij "normale" omstandigheden, daarna krijg ik 10 minuten zuurstof toegediend, en dan gaan ze kijken welk effect dat op de longen heeft, en hoelang dat effect blijft duren. Mijn gyne heeft mij verzekerd dat het absoluut geen kwaad kan bij het kindje, en ik krijg er maar lekker drie superlange echo's bovenop
En natuurlijk, als er ook maar één kindje beter van kan worden, is voor mij dat onderzoek al geslaagd, dus als ik daarmee kan helpen, graag!

Meisjes, ik ga nog even verderzweven op mijn wolkje!!!

Groetjes, Katleen

[Cassyke]

Hoi hoi meiden,

Ik heb WEER niet alles gelezen maar ik ben gewoon veel te moe...

Katleentje, super dat je echo goed verlopen is! Leuk zo aan een onderzoek meemaken, nu ga je je meisje dubbel zoveel zien JOEPIE

Nessie, ocharme je klein ventje de griep is echt nooit plezant en dit dan nog eens tijdens de paasvakantie! Hopelijk krijgen jullie het inderdaad niet over maar ik vrees er voor meestal doet dit toch wel de ronde van de familie he... Maar toch, duimen dat het niet zo is!

Hier zijn de bloedingen gestopt, oef! Maar voor hoe lang? Rustig houden, rustig houden, ik ben dat soms zo beu! Ik zou graag eens naar de winkel gaan. Ik moet nieuwe bh's kopen en zou graag zo'n positioneringskussen kopen want ik krijg serieuze last van mijn rug en heupen En ik zou toch wel ook graag beginnen met wat dingen te kopen voor ons foempeke he Maar ja ik zal nog even moeten wachten vrees ik...

[K'tje]

Katleentje, fijn dat alles goed gaat met je kleine meid! En leuk zeg zo'n studie, lekker veel echo's!! Hopelijk gaat de misselijkheid nu gauw over, en hé, milkshakes zijn lekker toch?!

Hier ook op een roze wolk vandaag, ik ben precies 24 weken! Echt een mijlpaal vind ik dat! Ons beebje is alvast heel actief de laatste dagen, constant voel ik schopjes en bewegingen, héérlijk toch! Ik word er 's nachts wakker van en lig dan op m'n rug met m'n handen op m'n buik, en een big smile op m'n gezicht. Ik geniet er zo van!

Onlangs vroeg hier iemand hoever iedereen stond met de voorbereidingen... Even mijn persoonlijke stand van zaken:
Ons geboortelijstje hebben we vorige donderdag gelegd (leuk zeg!), de kinderwagen (een Stokke) is besteld bij Babydump, we mogen hem ophalen de eerste week van mei (joepie!) en volgende week een eerste afspraak voor doopsuiker (iemand inspiratie nodig? www.olilie.com, zo'n leuke dingen!!). Eens dat vastligt, gaan we kijken voor een bijpassend kaartje.
Ondertussen moet het wiegje ook nog helemaal afgewerkt worden, (is een familiestuk van meer dan 100 jaar oud) nog afschuren, schilderen, nieuw matrasje laten maken, stof gaan kiezen en die laten maken... Het kamertje is bijna leeggemaakt, dan nog schilderen en inrichten (ik kijk vooral uit naar dat laatste! )
Phoeh, nog heel wat te doen dus!

Cassyke, ik zie dat je net iets geschreven had. Goed dat de bloedingen terug gestopt zijn, nog even en tis maandag, echotijd!
Kan je niemand naar de winkel sturen om zo'n kussen? Ik heb er ééntje, en kmoet bekennen dat ik dat ding meestal midden in de nacht uit het bed kegel... Tligt aan mij denk ik, ik kan blijkbaar niet stilliggen 's nachts!
Liesje, hier staan de duimpjes omhoog voor een goeie echo, ik hoop echt dat je dan aan't shoppen kan gaan voor de grotere babyspullen!

Nog ff over die vriendin, ik weet al niet meer juist wie het schreef, Nessie dacht ik? Ik ben nu wel zwanger, maar toch doet het me nog iets als ik hoor dat iemand heel vlot zwanger geraakt is. Ik kan mezelf nog steeds niet gelijkstellen aan een "normale" zwangere... Dus ik begrijp wel dat het moeilijk is. Ik heb een vriendin die ook al meer dan twee jaar bezig is, en ik probeer om niet teveel over mijn zwangerschap te praten, ik doe het enkel als zij ernaar vraagt.
En wij zien elkaar ook niet zo vaak, maar sturen wel vaak mailtjes en sms'jes. Misschien moet je gewoon ff laten weten dat je haar helemaal begrijpt, en dat ze altijd bij jou terecht kan. Want tis niet omdat we nu zwanger zijn, dat al die miserie vergeten is hé, integendeel. Maar zoals ik al zei, ik versta haar, en jou ook natuurlijk... Tis moeilijk hé.

En nu ga ik terug verderwerken, ik ging vlug vlug iets posten, hmmzz
Liefs aan iedereen!

[Cassyke]

Woehoee proficiat met je mijlpaal K'tje!!!! Het is altijd plezant als je zo op de roze wolk terecht komt! Nu kan je echt volop genieten van de schopjes en stampjes en kan je vooral beginnen uitkijken naar de bevalling (of eerder het moment dat je je beebje in je armen kunt houden )

Ooo ik droom al van het moment dat wij er gaan aan beginnen! Alles kiezen voor de kamer, geboortelijst maken, kaartjes en doopsuiker zoeken... Nu durf ik echt nog niet met al die bloedingen. Misschien stom maar ik ben nog steeds bang... De kinderwagen is al gekozen, we moeten die alleen nog maar gaan halen/bestellen. Maar zelfs dat durf ik niet... Het is echt erg!

Tja ventje kan op zich wel dat kussen gaan halen maar ik ken hem. Er is zoveel keuze dat hij niet gaat weten wat nemen Dus is het beter dat ik ga, ik zou ook graag willen voelen om te zien dewelke het beste is voor mij.

Net als jou doet het mij ook iets als ik hoor dat een koppel 'zomaar' weer eens zwanger geworden is. Het doet nog steeds pijn en ik kan mij nu ook nog steeds niet vergelijken met die vrouwen. Het is heel raar maar het is zo.
Met vrouwen die moeilijkheden hadden om zwanger te worden en nu eindelijk zwanger zijn heb ik echt geen problemen. Ook voor ik zwanger was. Ik was heel blij voor hen en het was precies of ik zelf zwanger was Maar ik denk dat iedereen daar op een andere manier op reageert, wat normaal is natuurlijk!

[logost]

Dat is het he. Als je hoort van iemand anders dat die toch is zwanger geraakt ondanks moeilijkheden ben je eigenlijk blij omdat je weet dat het mogelijk is. Hoewel ik me steeds bleef vergelijken. Ik dacht dan: ja maar die heeft geen PCO of tja die had wel goeie zwemmers of... ik bleef mezelf vergelijken. Maar het doet idd wel goed om te weten dat iemand met soortgelijke manieren toch via hulp zwanger is geraakt. Dan weet je dat die technieken wel hun nut hebben he.

K'tje ik ben zo blij voor u he. Niet te geloven. Eindelijk die mijlpaal van 24 weken bereikt. Fantastisch om je kleine ukkepuk zo constant te voelen. Er is gewoon niets mooiers he. Ik kan me voorstellen dat je ontzettend uitkijkt naar de inrichting van het kamertje. Eindelijk wat zaken kunnen kopen.
Soms heb ik het daar nog moeilijk mee. Dan denk ik: dat kan nog wachten. Oké schilderen moet ik nu doen maar ik heb nog steeds heel veel schrik dat ik met een heel huis vol babyspullen zal staan om dan te zien dat er toch iets mis is en dat ik allemaal die spullen terug in de kelder kan zetten. De kinderkamer is besteld maar we hebben nog geen datum afgesproken voor levering. Net zoals die buggy ik zoek erachter maar krijg die knoop maar niet doorgehakt om die al in huis te halen. Ik hoop ook dat een volgende echo me zekerder maakt op dat vlak. Het is ook wel zo dat elke keer het kindje schopt ik meer zekerder wordt en het gevoel heb alsof er me niks meer kan gebeuren.

Cassyke: ik kan me echt wel voorstellen dat het rot moet zijn om zo eigenlijk niets te mogen/kunnen doen. Dat zwkussen is overigens echt wel handig hoor. Kan je aan je gyn niet vragen of je even de deur uit mag?

Kathleentje: Oh meid ik ben zo blij voor je. Dat doet toch even alle miserie vergeten he zo'n echo. Je hematoom is al weg!!!! FANTASTISCH GEWOON!!! Je meisje die het zo goed doet en geen zichtbare afwijkingen heeft en dan nog zo een lange echo. Oh ik denk dat je op een serieuze roze wolk zit. Ik hoop alleen dat er geen emmer meer op moet staan . Hopelijk blijf je dat vocht binnenkrijgen en kan je je redden met milkshakes (je brengt me op ideeën).

Nessieke: ik hoop dat je geen buikgriep krijgt want dat kan je echt wel missen. Echter als je het krijgt, is het geen probleem voor het kindje. Je koorts kan je laag houden door paracetamol en je mag primperan nemen als je moet overgeven. Ik heb ook buikgriep gehad en ben nog steeds zwanger. Hopelijk nog steeds van een gezond kindje. Volgens de gyn en de gastro-enteroloog zou het helemaal geen probleem mogen zijn. Veel succes alleszins met Yoran!

[Nessieke]

Katleentje, ik heb je roze wolk zelfs gezien! Wauw! Zo mooi... Ben heel blij voor je dat je je zo goed voelt en dat je derde K'tje het zo goed doet! En ook wat dat overgeven betreft, zal je nu wel op je gemak zijn.

K'tje, ook voor jou supernieuws. Is 24 weken een mijlpaal? Dat wist ik nog niet? Hoe komt dat? Ik ben "bijna" 24 weken dus dan heb ik ook weer iets om naar uit te kijken.

Cassyke, ik snap wel dat je je onzeker voelt door al die bloedingen maar jouw tijd komt nog wel. En je hebt nog tijd om allerlei dingen te regelen. Ik ben nu bijna 23 weken en ik heb nog NIKS geregeld. Ja, de doopsuikers, die moeten besteld worden via internet,maar that's it.
En zou je niet eens buiten mogen met je mama of een vriendin ofzo? Als jij niet rijdt, maar meegaat met iemand. Zo lang duurt het toch niet om een kussen te gaan halen? Of heeft je gyn je echt platte rust verplicht? Want dat is een verschil hè: gewoon rusten of volledig platte rust...

Hier ook dat gevoel: in mijn omgeving is het een ware babyboom. 2010 wordt het jaar van de babyborrels. En waar het voor iedereen zo gewoon en toch speciaal is, vind ik die van mij toch nog net iets meer bijzonder. Maar het knaagt wel als ik al die onbezorgde vrouwen hoor vertellen hoe vlot het is gegaan, hoe snel ze zwanger zijn geraakt, hoe ze al op 13 weken suikerbonen kiezen en kleertjes kopen.

Hier is de rust wedergekeerd na een helse nacht. Gelukkig heb ik een schat van een man die nu erg moe is. Ik voel me nog prima dus maar hopen dat we ervan bespaard blijven. Yoran heeft zo goed als niks gegeten vandaag maar wel flink gedronken. Nu naar de avond toe is hij echt ook "opgeklaard" dus het zit wel goed.

Liefs,
Nessieke

[logost]

Blij dat te horen Nessieke. Het moet zo zielig zijn om je kleine man zo te zien afzien. Hopelijk heeft hij vandaag al wat meer eetlust en blijf jij ervan gespaard. Met al die vitamines die wij nemen, is de kans wel groot hoor.

Dat 24 weken een mijlpaal is, is omdat je kindje vanaf 24 weken een overlevingskans heeft als het geboren wordt. Ook al is de kans nog maar 19% op 24 weken, er is een kans dat het overleeft he. Op 23 weken is de overlevingskans 0% dus vandaar dat het zo'n leuke mijlpaal is. Elke dag na de 24 weken stijgt de overlevingskans van je baby. Op 25 weken is de kans al ergens rond de 24% dat je kindje het redt. Dus dat is denk ik wel een serieuze geruststelling. Voor ons is het nog één weekje wachten he op die magische grens. Ik ben benieuwd of we op dezelfde dag zouden bevallen Zo ja, dan moeten we dat toch maar eens uitgebreid vieren hoor! Jij bent 6/08 uitgerekend zeker? Ik 7/08 Hopelijk kom jij eerst nog goed nieuws vertellen hoe vlot het ging bij jou!

Tegenwoordig begin ik te beseffen dat ik dat dus ook ga meemaken om zo mijn vruchtwater te voelen breken en dan weeën te hebben en... en ik vind het eerlijk gezegd een zalige gedachte dat ik dat waarschijnlijk wel zal mogen meemaken. Heel gek. Ik kijk eigenlijk uit naar die moment. Het is alsof ik eens heel erg hard wil afzien om aan iedereen te bewijzen hoe graag ik dit kleintje zie en hoe graag ik het wil. Bizar hoor. Misschien komt die angst nog wel.

Hier begin ik wat minder te genieten van het zwanger zijn omdat het met mijn ventje weer minder gaat. We waren gisteren eens lekker gaan eten met de flairbon in the velvet lounge in Antwerpen. Allemaal heel lekker maar wat een hautain gedoe seg. Ik voelde me daar kei ongemakkelijk omdat ik niet compleet opgekleed zat. Die obers deden ook alles om ons niet welkom te laten voelen. Er was zelfs een speciale afdeling 'flair" tafeltjes (die uiteraard allemaal bezet waren). Maar goed, wat een romantische avond zou moeten worden was bijna een race tegen de klok. Mijne man had weer pijn in zijn heup, begint dan lastig te doen (logisch ergens) dus ik eet heel snel en vraag snel de rekening (wat je snel kan noemen na een 3-gangen menu). We gaan naar huis, hij kruipt zonder kus of knuffel het bed in met z'n laptop en kijkt nog wat tv. Ik laat hem doen en kom een uur later erbij liggen. Hij doet het licht uit en gaat slapen... Ik vraag nog even of hij me nog wel graag ziet. Hij zegt verontwaardigd: "uiteraard" en slaapt verder... Pfff dat probleem met die heup begint me zo tegen te steken. Hij is echt aan het veranderen is zo'n chagrijnige ongelukkige man, dat ik er zelf bijna depressief van zou worden. Maar ja dat kan ik niet maken tegenover dit kindje en dat denk ik soms echt: wat ga ik dat kind aandoen met een vader die niet gelukkig is... Ik voel me daar dan al heel erg schuldig om. Man man als er iets goed gaat in ons leven, gaat er blijkbaar ook snel iets niet goed.
Hopelijk kunnen we er vanavond nog eens over praten. WEERAL.

[Nessieke]

He Logost, al zo vroeg wakker?
Ja, Yoran wil al zo groot doen,maar is eigenlijk nog zo klein en als ze ziek zijn, valt dat al wat meer op. Hij is helemaal hersteld. Vandaag kan hij al terug naar sportkamp. Maar goed want ze gaan op uitstap naar Bokrijk en hij wou graag mee.
Ik dacht dat een baby vanaf 28 weken levensvatbaar was? Heel leuk die cijfers te weten. Ja, dat stelt ons weer gerust. Ben ook eens benieuwd wie van ons het eerste zal bevallen. Wel spannend. Toen ik van Yoran moest bevallen, was ik daar ook niet zo bang voor. Maar ik ben zonder epi bevallen en nu ik weet wat dat is, ben ik meer "bang" dan toen. Bang is een groot woord hè, ik kan me gewoon na meer dan zes jaar de pijn en het afzien nog goed herinneren, ook al neem je dat er graag bij en eens dat kleintje in je armen ligt, dan ben je gewoon zo dankbaar en blij dat je echt wel alles vergeet.
Wat jammer van je "romantische" avond die toch wel een beetje minder is afgevallen dan je verwacht had. Nu, ik kan me wel voorstellen dat als je constant pijn of last hebt, dat je daar niet echt vrolijker van wordt. En spijtig genoeg is dat een gevoel dat je vaak uitwerkt op de mensen die je het meest nauw aan het hart liggen. Maar er moet toch een oplossing zijn voor die pijn? Was er niet een operatie ofzo in het verschiet? Want als je weet dat er een oplossing is, dan is het wel makkelijker om ermee om te gaan, dan heb je iets om naar uit te kijken en om je aan je vast te houden. En verder denk ik inderdaad dat alleen maar regelmatig praten helpt. En eens je baby er is, dan zal het ook wel weer anders zijn. Dat is ook weer een lichtpuntje in je leven.

Groetjes,
Nessieke

[Katleentje]

Hey Logost,

Da's inderdaad niet leuk, als je zo'n romantische avond in gedachten had...
Bij ons was't gisteren ook niet zo tof begonnen, hij was naar huis gekomen (kindjes zijn bij oma op paasvakantie) en wilde nog even de stad in met mij om een hapje te eten. Oke, maar hij is dus constant aan't bellen en foefelen met zijn telefoon, en daar kan ik niet tegen! Waarom loop ik er dan nog bij? Dus heb ik hem gezegd dat hij kon kiezen, ofwel stak hji die telefoon weg, ofwel ging ik alleen terug naar huis, en dan had hij nog geluk da'k 'm niet gewoon afpakte en door't rioolputteke gooide!
Gelukkig had hij de hint min of meer begrepen en heeft hij zich tamelijk koest gehouden de rest van de avond
Maar... hij heeft eindelijk door dat onze bouwplannen nu eens dringend wat concreter moeten gaan worden, en da's goed nieuws! Hij begon zelfs helemaal uit zichzelf over de afspraak bij de architect, wel nadat ik er al wekenlang over aan't zeuren ben, maar toch... 'k Heb er geen gras laten over groeien en vanmorgen al direct een mailke gestuurd naar de lieve man om een paar data voor een mogelijke afspraak te krijgen!

Wat die zin in bevallen betreft, dat had ik de eerste keer ook!! Ik ben bij mijn eerste bevalling in een weeënstorm terechtgekomen, wat de boel wel vlot liet vooruitgaan, maar toch ook wel tamelijk pijnlijk was om zonder epi te doen Vandaar dat ik mij de tweede keer al wat minder enthousiast maakte naarmate de uitgerekende datum dichterbij kwam, hahaha. Die bevalling was zo mogelijk nog sneller en heviger, op een dik anderhalf uur was het geflikt, maar wel met het nodige gebrul en gekrijs
Dus deze keer kijk ik eerlijk gezegd met een tamelijk klein hartje uit naar mijn laatste bevalling... De twee vorige keren waren ingeleid, dus ik leef nog op de hoop dat een spontane bevalling niet zo hevig en zo pijnlijk is, en dat ik ook eens normale weeën kan hebben, ipv telkens direct om de minuut van die hevige.

Wel een goeie raad die ik nu al kan meegeven: luister NIET naar de horrorverhalen die je ongetwijfeld nog gaat te horen krijgen naarmate je verder in je zwangerschap bent! Da's precies een wrede hobby van mensen, om zwangeren de stuipen op het lijf te jagen met griezelverhalen uit de verloskamer! Niets van aantrekken, elke bevalling is anders, je weet niet op voorhand wat het gaat geven en hoe je ook bevalt, het zal sowieso het mooiste moment uit je leven zijn als je je kindje op je buik liggen hebt!!! Geloof me, daar kan niets tegenop, en hoe pijnlijk die weeën waren, daar denk je zelfs niet meer aan op dat moment!

Allee, 'k ga een beetje werken, want mijn baas is al aan't kijken wat ik hier zo enthousiast aan't typen ben

Groetjes, Katleen

[liezeke]

heej ladies,

logost; we zijn ook eens gaan eten in the velvete lounge, dat is inderdaad een hippe tent, een beetje blasé maar wel lekker eten. we zijn nogal restaurantuitprobeerders en gaan graag ergens een hapje eten en op tzuid heerst meestal wel die sfeer van 'ik ben hip;)' ik trek me daar niets meer vn aan en reageer gelijk een echte 'aaaaaaantwaaaaaaaarpse' nu gaan we meestal hier op de dageraadplaats iets eten, een heel pak gemoedelijker dan opt zuid (mijn gyn heeft trouwens zijn praktijk op de vlaamse kaai;));
die last aan zijn heup kan echt zwaar wegen op ventje en misschien ook zijn werk dat wat minder gaat.. als ventje thuiskomt en er is een patiënt overleden of een procedure ging niet goed dan kan hij ook op randje van depressief zijn vooral als de familie dan nog eens met de vinger gewezen heeft. ik probeer gewoon te luisteren en te relativeren voor zover dat mogelijk is natuurlijk.

kathleentje; keicontent dat je op je roze wolkje zit, meid!
en ja, die bevallingsverhalen, het doet pijn maar je moet erdoor, hé. moest het bij mij te lang duren en ik uitgeput geraak is de kans dat ik een aanval doe heel groot en wordt het sowieso een epidurale maar dat is nog zooooooooo ver weg;)

nessieke; oef, gelukkig is yoran weer op de been! goh, zelfs als je dat virusje overkrijgt kan het niet veel kwaad voor je kindje, tis alleen helemaal niet zo plezant, hé


hier nog steeds zo ongelooflijk moe, soms zit ik echt te geeuwen van jewelste tijdens mijn therapietjes en ik heb nog vaak mijn middagdutjes nodig, voel me echt een luierikske soms. waar blijft die energieboost nu?

ben ook maar eens op de weegschaal gaan staan, zucht.
ondertussen al zeven kilo bij met hormonen kilo's (vier kilo) inbegrepen... dus drie kilo van mijn zwsch. als ik zo op het internet lees en ook hier op topicje toename buikomvang dan word ik wel stillekes bang voor die zomer die eraan komt. de meeste dames komen echt niet veel bij precies. logost, mijn onderbroeken laten ook een insnede achter, echt ongemakkelijk. het lijkt alsof ik meer vet rond mijn billen heb opgestapeld dan ergens anders.
hm, zit nu wel in de 'zeewierfase' misschien dat die gewichtstoename het nu wat zeewierachtig doet;)

liesje

[Cassyke]

Hoi hoi meiden,

Mijn gynaecoloog is daar spijtig genoeg duidelijk over geweest: absoluut geen winkels en ik mag enkel op bezoek wanneer ik mij op mijn gemak in een zetel kan neerploffen Maar ik denk dat ik zaterdag toch achter dat kussen ga gaan. Snel de winkel binnen en buiten, ik twijfel nog...

Sorry meiden maar ik heb maar vluchtig bij gelezen

Hier steekt het ook toch wel even als koppels vertellen dat ze zo vlot zijn zwanger geworden maar wat mij het meeste kwetst zijn de koppels die klagen dat ze zoooooooo lang hebben moeten proberen (3-5 maand ) eer ze zwanger waren!

Liezeke, ik ben ongeveer even ver als jij en ik ben tot nu toe 2 kg bijgekomen met de zwangerschap. Maar ik ben wel onderweg naar de derde soms ben ik ook wel bang voor de zomer, dat gaat puffen worden en om het erna af te krijgen Ach zolang ik men beebje in men armen kan houden kan de rest mij echt niet meer schelen! Oke ik wil er wel nog goed uitzien maar ik bedoel als ik er een kilotje of twee er niet afkrijg zal ik het niet zo erg vinden denk ik...

[logost]

Hey Nes: je bent niet veel later wakker dan ik hoor. En btw op het forum lopen de uren nog op het winteruur. Maar ja ik begin te werken om 8u dus dan check ik daarvoor nog even het forum.
Ik ben wel blij om te horen dat het beter gaat met Yoran. Dat is toch ook wel keigrappig om te zien hoe die kereltjes van 6 jaar zich al een hele man vinden en als ze dan een hond tegenkomen kruipen ze terug onder mama's rok. Ik vind dat echt zalig om te zien
Geniet er maar van Ik ben ook zo benieuwd hoe hij gaat reageren op z'n brusje. Als ik mijn neefje van 6 jaar hoor (woont naast ons) kan hij niet zwijgen over wat hij er allemaal mee gaat doen. Hij gaat hele dagen kiekeboe spelen zegt hij haha hij zal met moeite over de wieg kunnen kijken. Ik ben benieuwd. Ik ben er zeker van dat je een zalige peridoe tegemoet gaat op dat vlak!

Kathleen & Nes: dat is het probleem met eerdere bevallingsverhalen he. Jullie weten hoe het voelt, jullie kennen ook het geluk dat de pijn teweeg brengt maar ik kan me idd voorstellen dat als het de eerste keer pijnlijk was je voor een tweede toch ook wel wat meer schrik hebt. Enfin ik ben al blij dat ik niet als SM'er wordt beschouwd omdat ik momenteel nog steeds uitkijk naar de bevalling. Ik begin minder en minder schrik te krijgen dat ik alsnog een miskraam zou krijgen, maar wel dat het kindje dood geboren zou worden omdat de navelstreng rond het nekje zit of omdat ik niet genoeg doorduw ofzo... Enfin dat zijn zorgen voor binnen 16 weken (stel je voor nog maar 16 weken en m'n leven zal compleet veranderen).

Cassy'ke: goed idee om heel snel naar de winkel te gaan. Het ligt echt wel een stuk aangenamer hoor zo'n kussen.

Liezeke en cassyke: ik ben benieuwd of jullie die kilo's nog zo gaan tellen als je je kleintje begint te voelen. Liezeke voor jou komt die periode steeds dichter en dichter he. Nog een tweetal weken en ik kon het voor het eerst voelen (op 18 weken). Misschien ben je bij de gelukkigen die het vroeger voelen of voel je het een beetje later. Mijn vriendin voelde het pas toen ze 22 weken was. Die kilo's zullen er trouwens net makkelijker afvallen in de grote vakantie natuurlijk. Dan is het nog lekker goed weer om te gaan wandelen en dan zweet je al dat overtollig vocht er toch uit. Als je dan ook nog eens bv geeft, zullen er toch tamelijk snel kilo's moeten verdwijnen veronderstel ik. Alle dat hoop ik

Wat betreft m'n ventje: die operatie zou niet doorgaan omdat ze de specialist in Gent het te vroeg vond om een nieuwe heup te steken. Hij is niet zeker dat de pijn gaan verdwenen zijn als ze een resurfacing doen. Hij denkt dat er een andere oorzaak is die de pijn veroorzaakt. Hij zoekt echter niet verder. Hij zegt simpelweg: ik opereer u niet. Enfin dan zijn we naar een dokter van ZNA gegaan bij mij hier omdat ik hoop dat die zich dan wat meer om hem bekommert omdat we collega's zijn. Blijkbaar doet die dat ook zo. Hij zou wel willen opereren maar kan geen 100% verbetering beloven. Je moet ook weten dat die protheses maar 15 tot 20jaar maximum meegaan. Dat betekent dat hij op zijn 45e al een tweede prothese moet laten steken en op zijn 65e een derde en eventueel op zijn 95e (als hij dat haalt) nog een vierde. Na de tweede zal zijn beweegelijkheid al drastisch minder zijn dus ja dat zijn geen leuke beslissingen om te nemen. Ik begrijp dat hij daaraan twijfelt en ik probeer er zoveel mogelijk voor hem te zijn maar soms wordt het mij ook echt teveel. Wij kunnen niks meer gaan doen, niet op reis, niet naar een geboortewinkel... Alles doet pijn en ik begrijp dat en ik wil er echt heel de tijd voor hem zijn. Maar soms heb ik het er ook moeilijk mee dat ik niet meer alles kan doen. Heel egoÃŽstisch van me natuurlijk, maar ik kan er niet veel aan doen. Stom he. Hopelijk geeft hij de strijd niet op en blijft hij verder zoeken tot iemand de oorzaak van het probleem vindt.

Liezeke: die moeheid heeft bij mij ook heel lang geduurd tot ik doorhad dat het waarschijnlijk een ijzertekort zou zijn (tip van Nessieke). Ik nam al omnibionta pronatal dus ik heb geen extra ijzer meer genomen maar dat kan je dus wel steeds doen (Nes sprak over de biowinkel dacht ik.) Ik ben gewoon mijn vitamine C gaan verhogen door elke dag vers sinaasappelsap te drinken. Vitamine C zorgt voor een beter opname van het ijzer. Enkele dagen later was die vermoeidheid beter.

Mijn zwangerschapskwaaltje op dit moment zijn mijn intellectuele vermogens Het is eigenlijk gene vette meer tegenwoordig. Ik heb niet het idee dat ik nog veel zinnige dingen zeg.

[Nessieke]

Hier ben ik terug onder de "levenden" na een nacht en een dag vreselijk te hebben afgezien: de buikgriep had ook mij te pakken. Ben van vrijdag op zaterdag beginnen overgeven en heb me gewoon vreselijk gevoeld. Tegen acht uur 's morgens was alles eruit en kon ik wat drinken binnen houden. Even naar dokter gebeld: als ik aquarius niet kon binnen houden of koorts maakte of te veel harde buiken zou krijgen dan moest ik even langsgaan. Maar dat is dus gelukkig niet gebeurd. Het enige dat ik mocht nemen was Postafene maar dat helpt bij mij niet echt goed dus het was afzien.
Gisteren heb ik me zo slap als een vod gevoeld, ik geraakte nog niet uit de zetel. Ik heb goed geslapen en voel me een stuk beter, gelukkig.

Logost, dat is zwangerschapsdementie hè. En dat bestaat echt. Ook ik heb dat gevoel: ik weet met momenten na vijf min. nog niet eens meer waar ik mijne sleutel gelegd heb

Groetjes!

[logost]

Ai Vanessa toch. Niet leuk he zo'n buikgriep. En dan nog net tijdens jouw vakantie. Gelukkig heeft het maar een kleine 2 dagen geduurd en heb je geen harde buiken gehad. Tja zo overgeven en diaree en... is allemaal nog iets minder prettig tijdens een zwangerschap he. Ondertussen zit dat kleintje daar maar rond te draaien, al je darmen en je maag aan het prikkelen met z'n stampjes... enfin plezierig is dan.

Ik had gisteren voor het eerst echt last van de zwhormonen. Man man man ik kreeg ineens zoveel schrik en verdriet omdat ik me afvroeg of ons kindje me wel graag zou zien. Compleet belachelijk maar ik kon echt niet stoppen met daaraan te denken en ik kon het duidelijk ook niet rationaliseren. Weet je hoe die gedachte zich zo plots gevormd heeft (eigenlijk echt onnozel hoor). Ik was op mijn buik aan het wrijven omdat dat hummeltje weer aan het bewegen was en telkens ik wreef of keek naar mijn buik, stopte het met bewegen. Vroeger deed het dat ook steeds maar dan lachte ik daar gewoon mee door te denken dat hij/zij pleinvrees heeft of even geniet van het strelen over de buik of...EN nu helemaal uit het niets kwam de gedachte: "stel dat die me al beu is, altijd dat gewrijf over dienen buik, terwijl dat kindje gewoon wat wil spelen..." Enfin ik zat daar dus echt wel mee. Mijne man heeft me dan maar wat uitgelachen terwijl dat ik ineens besefte dat ik die kindje zo graag zie en ik WEET dat dat kindje mij nooit op dezelfde manier terug graag zal zien omdat ik ook zie hoe ik naar mijn ouders kijk. Ik voel niet evenveel liefde voor mijn ouders als voor mijn man dus ik weet ook dat de liefde die ik zal voelen van ons kindje anders zal zijn dan de liefde die ik voel voor hem/haar. En ik vind dat eigenlijk best een moeilijke gedachte. Nu is dat kindje zo dicht bij mij en kan die letterlijk en figuurlijk niet zonder mij. Maar eens die geboren wordt, zal ik die elke dag wat meer moeten loslaten. Hij/zij zal lachen naar andere mensen, zal getroost worden door andere mensen, zal geknuffeld worden door andere mensen, zal leren lopen, praten en steeds meer en meer zelfstandig worden en steeds meer en meer onafhankelijk worden van mij... Enfin om een lang verhaal kort te maken. Ik heb me gisterenavond getroost met een magnumijsje (van de nachtwinkel) en dan ben ik m'n bedje ingekropen en toch met nog veel verdriet gaan slapen. Deze morgen zijn mijn hormonen weer wat gaan liggen en kan ik het wat meer rationaliseren maar toch...

Hopelijk hebben jullie een beter weekend gehad? Genoten van het zonnetje?

Btw: kathleentje waar gaan jullie bouwen? Gaan jullie het zelf doen? Wel leuk dat je eindelijk die afspraak hebt bij de architect he. Ik weet nog hoe lang ik daarvoor moest zagen bij mijne man. Maar nu is hij blij hoor dat we eindelijk in ons eigen huisje wonen.

Cassyke: veel succes bij de gyn straks. Hopelijk krijg je goed nieuws. Zeker iets laten weten he?

Liezeke: moest jij vandaag ook niet voor je 16 weken echo gaan?