'k Vind gans die BV nogal bizar.
Ik had me voorgenomen het te proberen, maar niet ten koste van mezelf of van onze zoon... en nu merk ik dat ik er enorm aan vasthou (en ik ben niet alleen als ik deze topic lees

)
Ik zou het zo erg vinden als ik zou moeten stoppen!
Het is zo mooi om zelf je kind te kunnen voeden, niet alleen omwille van het fysiek contact, maar ook omwille van de goede eigenschappen van MM.
Maar 't is bij momenten verdomd lastig, niet op de momenten dat het goed gaat hoor, zelfs al betekent dat om de twee uur braafjes de borst boven halen. Maar al die twijfel, al die onzekerheid als hij na enkele dagen 4 uur tussen laten plots weer om de twee uur drinkt. Of als hij na altijd 10 minuten drinken plots maar 5 minuten dinkt. Of als hij plots boos wordt aan de borst... en als je man op zo'n moment dan vraagt of je wel genoeg melk hebt, dan knapt er toch wel iets.
Maar misschien ligt het ook wel aan mezelf, wil ik teveel vasthouden aan mijn gewoontes en heb ik het moeilijk om zijn ritme te volgen. Zeg nu zelf, 't is niet plezant om mooi te wachten tot na de volgende voeding om je boodschappen te doen en dan na een uurtje terug te moeten keren wegens hysterische baby (terwijl hij anders mooi 3 uur tussenlaat). Of efkes kort een boodschap alleen gaan doen en na een uurtje telefoon te krijgen van je man dat je beter dringend naar huis terugkeert wegens krijsende baby (en mijn man had dan al een uur geprobeerd om hem te sussen).
En dan denk je wel eens 'is hij daar alweer'... en dan krijg je er nog een pak schuldgevoelens bovenop.
Het rare is dat hij dan niet langer drinkt dan anders (met uitzondering van een paar keer dan hij een uur aan de borst heeft gelegen) en de laatste dagen soms korter, waardoor hij natuurlijk nog vaker voeding nodig heeft.
Maar hé, als de ervaringsdeskundigen zeggen dat het beter wordt, dan zullen we dat maar geloven hé!