Hey,
Ik hoop inderdaad op een lichte vorm van endometriose, want als het iets is dat mijn vruchtbaarheid enorm laat dalen, maken we niet veel kans meer.
Ik had zelf een afspraak gemaakt in het fertiliteitscentrum, omdat we al wisten dat mijn man een lage concentratie had en dat de kwaliteit niet zo goed was (hij had dit ca. 5 jaar geleden laten testen bij zijn vorige vriendin). Maar dat de concentratie al zo erg gedaald was, daar schrokken we toch wat van.
De vrouw aan de telefoon zei 0,23 miljoen en normaal moeten er 20 miljoen zijn... Wel even schrikken!
We moeten wel nog tot 23 mei wachten voor onze 2e afspraak. Daar zal de arts beslissen welke behandeling we gaan krijgen (volgens die vrouw van andrologie zowiezo ICSI), en dan hebben we op 26 juni pas een gesprek kunnen bemachtigen met een counselor, die ons een startdatum zal geven (normaal 3 a 4 maand wachten) en ons zal begeleiden tijdens de behandeling.
Tja, de mensen die het niet meemaken zullen het nooit begrijpen. Wij willen er eigenlijk tegen niemand iets van zeggen, zodat we het (zoals de meesten) ook na ca. 3 maand aan iedereen kunnen aankondigen. Enkel mijn moeder is erover ingelicht tot nu toe. Dat maakt het soms nog pijnlijker, want wanneer er bv. een feestje is begint iedereen te vragen wanneer wij eraan gaan beginnen. Dan proberen we met een lach op ons gezicht te zeggen da we nog veel tijd hebben en dat we er nog niet echt over nagedacht hebben... Héél moeilijk! Maar zolang we het kunnen volhouden zonder iemand in te lichten zullen we dat doen...
laparoscopie
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Ikke26,
Ik denk écht dat je je't jezelf moeilijk maakt door er niemand over in te lichten. Je gaat met die vragen geconfronteerd blijven en mensen gaan onbewust het verkeerde zeggen.
Ik begrijp ook niet goed waarom je't niet zou zeggen. Alsof't een schande is om een probleem te hebben. Het is inderdaad niet zo romantisch als na 3 maanden kunnen aankondigen aan iedereen dat er een kindje op komst is, maar dat is nu eenmaal de situatie en die kan je niet veranderen.
Soms krijg je heel veel terug als je aan vrienden of familie je gevoelens toont. Je riskeert geïsoleerd te geraken met je gevoelens.
Elk feestje vertel ik telkens over de vorderingen (of niet-vorderingen) van mijn behandeling, waardoor je't allemaal weer aan iemand kan vertellen en dat helpt. Dikwijls informeren ze wel eerst bij mijn vriend om te kijken hoe gevoelig het ligt die dag. Ik krijg heel veel steun zo van veel vrienden en relativeer ook, omdat je te weten komt dat je niet de enige bent die er lang op moest wachten.
groetjes en sterkte
pelkie
Ik denk écht dat je je't jezelf moeilijk maakt door er niemand over in te lichten. Je gaat met die vragen geconfronteerd blijven en mensen gaan onbewust het verkeerde zeggen.
Ik begrijp ook niet goed waarom je't niet zou zeggen. Alsof't een schande is om een probleem te hebben. Het is inderdaad niet zo romantisch als na 3 maanden kunnen aankondigen aan iedereen dat er een kindje op komst is, maar dat is nu eenmaal de situatie en die kan je niet veranderen.
Soms krijg je heel veel terug als je aan vrienden of familie je gevoelens toont. Je riskeert geïsoleerd te geraken met je gevoelens.
Elk feestje vertel ik telkens over de vorderingen (of niet-vorderingen) van mijn behandeling, waardoor je't allemaal weer aan iemand kan vertellen en dat helpt. Dikwijls informeren ze wel eerst bij mijn vriend om te kijken hoe gevoelig het ligt die dag. Ik krijg heel veel steun zo van veel vrienden en relativeer ook, omdat je te weten komt dat je niet de enige bent die er lang op moest wachten.
groetjes en sterkte
pelkie
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey ikke26 en pelkie,
Wat betreft dat al of niet vertellen aan je omgeving waar je mee bezig bent: ik had ook meteen de bedenking bij wat ikke26 schreef dat het heel erg moeilijk moet zijn om alles voor jezelf te houden en daardoor voortdurend van die vervelende opmerkingen te krijgen. Maar anderzijds begrijp ik ook wel dat het om iets heel intiems gaat dat je niet zomaar aan iedereen wil meedelen.
Wij hebben hier ook lang nagedacht over hoe we het zouden aanpakken. Uiteindelijk hebben we het verteld aan onze ouders, broers, zussen en een paar hele goeie vrienden van wie we zeker weten dat ze het voor zich kunnen houden.
Ik heb het er ook best wel moeilijk mee dat we nu niet meer, zoals zoveel koppels, na 3 maand zwangerschap het blijde nieuws kunnen gaan verkondigen en dat een paar mensen dus heel veel weten over wat wij ook als onze ultieme privacy aanvoelen.
Anderzijds was het een hele opluchting dat er nu eindelijk een paar mensen zijn die meeleven, aan wie we ons hart eens kunnen luchten en die nu niet meer van die lompe opmerkingen geven. Ik moet er wel bijvertellen dat die mensen allemaal heel begrijpend gereageerd hebben; het had natuurlijk ook anders gekund.
Wij hebben er ook heel bewust voor gekozen om maar een beperkt aantal mensen in te lichten, net omwille van die privacy-reden, maar ook omdat we controle willen hebben over wie het weet en wie niet; hoe meer mensen op de hoogte zijn, hoe groter de kans dat iemand zijn mond voorbijpraat. Als we dan eenmaal bezig zijn met een poging, wil ik ook niet dat jan en alleman voortdurend informeert naar de vorderingen, zeker niet als het slecht zou aflopen. Dat hebben we ook duidelijk afgesproken met ouders en vrienden: als we geen zin hebben om erover te vertellen, dan gaan we dat gewoon zeggen.
Nogmaals, ik vind dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken hoe je er het best mee omgaat. Voor ons lijkt dit de beste manier, maar ik heb evenveel respect voor iemand die er heel open of net heel gesloten over is.
ikke26, ik hoop dat je je zenuwen nog een beetje de baas kunt voor morgen. Ik denk aan je!
groetjes,
Leonie
Wat betreft dat al of niet vertellen aan je omgeving waar je mee bezig bent: ik had ook meteen de bedenking bij wat ikke26 schreef dat het heel erg moeilijk moet zijn om alles voor jezelf te houden en daardoor voortdurend van die vervelende opmerkingen te krijgen. Maar anderzijds begrijp ik ook wel dat het om iets heel intiems gaat dat je niet zomaar aan iedereen wil meedelen.
Wij hebben hier ook lang nagedacht over hoe we het zouden aanpakken. Uiteindelijk hebben we het verteld aan onze ouders, broers, zussen en een paar hele goeie vrienden van wie we zeker weten dat ze het voor zich kunnen houden.
Ik heb het er ook best wel moeilijk mee dat we nu niet meer, zoals zoveel koppels, na 3 maand zwangerschap het blijde nieuws kunnen gaan verkondigen en dat een paar mensen dus heel veel weten over wat wij ook als onze ultieme privacy aanvoelen.
Anderzijds was het een hele opluchting dat er nu eindelijk een paar mensen zijn die meeleven, aan wie we ons hart eens kunnen luchten en die nu niet meer van die lompe opmerkingen geven. Ik moet er wel bijvertellen dat die mensen allemaal heel begrijpend gereageerd hebben; het had natuurlijk ook anders gekund.
Wij hebben er ook heel bewust voor gekozen om maar een beperkt aantal mensen in te lichten, net omwille van die privacy-reden, maar ook omdat we controle willen hebben over wie het weet en wie niet; hoe meer mensen op de hoogte zijn, hoe groter de kans dat iemand zijn mond voorbijpraat. Als we dan eenmaal bezig zijn met een poging, wil ik ook niet dat jan en alleman voortdurend informeert naar de vorderingen, zeker niet als het slecht zou aflopen. Dat hebben we ook duidelijk afgesproken met ouders en vrienden: als we geen zin hebben om erover te vertellen, dan gaan we dat gewoon zeggen.
Nogmaals, ik vind dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken hoe je er het best mee omgaat. Voor ons lijkt dit de beste manier, maar ik heb evenveel respect voor iemand die er heel open of net heel gesloten over is.
ikke26, ik hoop dat je je zenuwen nog een beetje de baas kunt voor morgen. Ik denk aan je!
groetjes,
Leonie
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey!
Ik kan mijn zenuwen nog net de baas...
Mijn moeder weet het nu al, maar waarschijnlijk zullen we het nog aan andere mensen zeggen, hoewel we het toch zo laat mogelijk gaan vertellen denk ik. Het is inderdaad moeilijk dat je er met niemand over kan praten, maar op het forum kan je toch al met veel terecht. Mijn moeder vraagt er ook niet zelf achter, we hebben afgesproken dat we er zelf zullen over beginnen als we er nood aan hebben. Op die manier kunnen we het misschien ook aan haar als verrassing aankondigen (als we het volhouden om er niet over te vertellen natuurlijk). Ik denk dat we dat gewoon tijdens de behandeling gaan bekijken, en als het nodig is, zullen we wel enkele mensen inlichten zodat we er niet alleen voorstaan. Maar we gaan toch proberen om er 'iets van ons tweetjes' van te maken hoor, hoe moeilijk het ook mag zijn...
Ik zal (van zodra het lukt) laten weten hoe de laparoscopie geweest is.
Groetjes!
Ik kan mijn zenuwen nog net de baas...
Mijn moeder weet het nu al, maar waarschijnlijk zullen we het nog aan andere mensen zeggen, hoewel we het toch zo laat mogelijk gaan vertellen denk ik. Het is inderdaad moeilijk dat je er met niemand over kan praten, maar op het forum kan je toch al met veel terecht. Mijn moeder vraagt er ook niet zelf achter, we hebben afgesproken dat we er zelf zullen over beginnen als we er nood aan hebben. Op die manier kunnen we het misschien ook aan haar als verrassing aankondigen (als we het volhouden om er niet over te vertellen natuurlijk). Ik denk dat we dat gewoon tijdens de behandeling gaan bekijken, en als het nodig is, zullen we wel enkele mensen inlichten zodat we er niet alleen voorstaan. Maar we gaan toch proberen om er 'iets van ons tweetjes' van te maken hoor, hoe moeilijk het ook mag zijn...
Ik zal (van zodra het lukt) laten weten hoe de laparoscopie geweest is.
Groetjes!
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey,
Ikke26, ik hoop dat de laparascopie vlot verlopen is en dat het resultaat hoopgevend is.
Ik weet sinds gisteren dat we op 21 mei naar het fertiliteitscentrum mogen voor een eerste afspraak en intake-gesprek.
Ik hoop dat het vanaf dan een beetje snel vooruit gaat, want het wordt met de dag moeilijker om geduld op te brengen en niet nog meer de muren op te lopen.
groetjes,
Leonie
Ikke26, ik hoop dat de laparascopie vlot verlopen is en dat het resultaat hoopgevend is.
Ik weet sinds gisteren dat we op 21 mei naar het fertiliteitscentrum mogen voor een eerste afspraak en intake-gesprek.
Ik hoop dat het vanaf dan een beetje snel vooruit gaat, want het wordt met de dag moeilijker om geduld op te brengen en niet nog meer de muren op te lopen.
groetjes,
Leonie
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Leonie,
de laparoscopie is goed verlopen. Niet al te veel last van gehad. Heb zelfs geen pijnstillers ingenomen achteraf! Viel dus veel beter mee dan verwacht...
De resultaten waren iets minder: endometriose in 1e graad (niet zo erg dus), mijn eileiders zijn gezwollen en ontstoken en verkleefd met mijn darmen. Die hebben ze gedeeltelijk losgemaakt, maar niet volledig. Er kunnen geen eicellen door... Mijn linker eierstok is volledig verkleefd met mijn darmen. Die hebben ze laten zitten, want anders zouden ze met mijn vruchtbaarheid spelen. Aangezien de kwaliteit van mijn man niet goed was, moesten we zowiezo ICSI doen, en daarvoor zou dat geen problemen geven (hebt daarvoor geen eileiders nodig hé). Laten we hopen!!!
Ik heb 2e gesprek met arts (om resultaten te bespreken) op 23 mei, paar dagen na jou. Het gesprek met de counselor (waar de behandeling besproken wordt) hebben we pas op 26 juni!!! Nog heel lang wachten, maar ik hoop dat het dan snel zal gaan...
Naar welk fertiliteitscentrum ga jij? Je hebt nog redelijk snel een afspraak hé, die van mij liggen al van 11 april vast! Heel lang wachten dus...
Heel spannend allemaal hé, het komt dichterbij en dichterbij...
de laparoscopie is goed verlopen. Niet al te veel last van gehad. Heb zelfs geen pijnstillers ingenomen achteraf! Viel dus veel beter mee dan verwacht...
De resultaten waren iets minder: endometriose in 1e graad (niet zo erg dus), mijn eileiders zijn gezwollen en ontstoken en verkleefd met mijn darmen. Die hebben ze gedeeltelijk losgemaakt, maar niet volledig. Er kunnen geen eicellen door... Mijn linker eierstok is volledig verkleefd met mijn darmen. Die hebben ze laten zitten, want anders zouden ze met mijn vruchtbaarheid spelen. Aangezien de kwaliteit van mijn man niet goed was, moesten we zowiezo ICSI doen, en daarvoor zou dat geen problemen geven (hebt daarvoor geen eileiders nodig hé). Laten we hopen!!!
Ik heb 2e gesprek met arts (om resultaten te bespreken) op 23 mei, paar dagen na jou. Het gesprek met de counselor (waar de behandeling besproken wordt) hebben we pas op 26 juni!!! Nog heel lang wachten, maar ik hoop dat het dan snel zal gaan...
Naar welk fertiliteitscentrum ga jij? Je hebt nog redelijk snel een afspraak hé, die van mij liggen al van 11 april vast! Heel lang wachten dus...
Heel spannend allemaal hé, het komt dichterbij en dichterbij...
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey ikke26
Goed nieuws hé van je laparascopie. Allé, ze hebben dan wel iets gevonden, maar niks dat jullie slaagkansen verlaagt, dus eigenlijk lijkt me dat toch wel positief.
Wij hebben een afspraak in Brugge. En jullie?
Ik weet dat we nog redelijk snel een afspraak hebben, maar het is toch nog lang wachten vind ik. Vooral omdat we ook niet goed weten wat we van 21 mei moeten verwachten. Ik weet dus niet of we dan al meer zullen doen dan een eerste gesprek met de dokter. De onwetendheid maakt het allemaal een stuk moeilijker. Uitleg vragen heeft niet veel zin, want dan krijgen we altijd van die vage antwoorden waar we niks mee zijn. 'k Heb me al laten vertellen dat we dat nog meer gaan meemaken met de dokters; fantastisch op medisch vlak, maar blijkbaar dikwijls nullen wat psychologische omgang betreft...
Nog een goed herstel en tot nog eens,
Leonie
Goed nieuws hé van je laparascopie. Allé, ze hebben dan wel iets gevonden, maar niks dat jullie slaagkansen verlaagt, dus eigenlijk lijkt me dat toch wel positief.
Wij hebben een afspraak in Brugge. En jullie?
Ik weet dat we nog redelijk snel een afspraak hebben, maar het is toch nog lang wachten vind ik. Vooral omdat we ook niet goed weten wat we van 21 mei moeten verwachten. Ik weet dus niet of we dan al meer zullen doen dan een eerste gesprek met de dokter. De onwetendheid maakt het allemaal een stuk moeilijker. Uitleg vragen heeft niet veel zin, want dan krijgen we altijd van die vage antwoorden waar we niks mee zijn. 'k Heb me al laten vertellen dat we dat nog meer gaan meemaken met de dokters; fantastisch op medisch vlak, maar blijkbaar dikwijls nullen wat psychologische omgang betreft...
Nog een goed herstel en tot nog eens,
Leonie
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Leonie,
Wij gaan in Jette.
Wij zijn op 11 april op 1e gesprek geweest. Daar hebben ze ons 'ondervraagd' en allerlei testen geregeld (zaadanalyse, echo, bloedtest, laparoscopie, ...). Die testen hebben we allemaal achter de rug, en we hebben een 2e gesprek op 23 mei, met dezelfde arts. Die gaat met ons de resultaten van alle testen bespreken en zeggen wat de behandeling is die best bij ons past (dit hebben ze ons terwijl al via de telefoon gezegd na de zaadanalyse van mijn man). Normaal kan je dezelfde dag een afspraak hebben met een counselor, maar de wachttijden in Jette zijn zo groot dat we pas op 26/6 langskunnen.
Die counselor bespreekt dan het verloop van de behandeling en geeft je een startdatum (meestal 3-4 maand nadien). Het wachten is dus nog lang niet gedaan!!!
Ik vind dat de artsen en het verplegend personeel in Jette enorm vriendelijk zijn en enorm veel uitleg geven. Je kan altijd terecht met vragen, en ze beantwoorden die heel goed. Als hun uitleg niet duidelijk is, kan je het gerust nog eens vragen, en ze maken daar geen probleem van. Ze proberen het ook zoveel mogelijk in 'mensentaal' uit te leggen. Ik ben er alvast zeer tevreden van (buiten de lange wachttijden)!
Groetjes!
Wij gaan in Jette.
Wij zijn op 11 april op 1e gesprek geweest. Daar hebben ze ons 'ondervraagd' en allerlei testen geregeld (zaadanalyse, echo, bloedtest, laparoscopie, ...). Die testen hebben we allemaal achter de rug, en we hebben een 2e gesprek op 23 mei, met dezelfde arts. Die gaat met ons de resultaten van alle testen bespreken en zeggen wat de behandeling is die best bij ons past (dit hebben ze ons terwijl al via de telefoon gezegd na de zaadanalyse van mijn man). Normaal kan je dezelfde dag een afspraak hebben met een counselor, maar de wachttijden in Jette zijn zo groot dat we pas op 26/6 langskunnen.
Die counselor bespreekt dan het verloop van de behandeling en geeft je een startdatum (meestal 3-4 maand nadien). Het wachten is dus nog lang niet gedaan!!!
Ik vind dat de artsen en het verplegend personeel in Jette enorm vriendelijk zijn en enorm veel uitleg geven. Je kan altijd terecht met vragen, en ze beantwoorden die heel goed. Als hun uitleg niet duidelijk is, kan je het gerust nog eens vragen, en ze maken daar geen probleem van. Ze proberen het ook zoveel mogelijk in 'mensentaal' uit te leggen. Ik ben er alvast zeer tevreden van (buiten de lange wachttijden)!
Groetjes!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Hoi,
Mijn laparoscopie is gepland op 11 juni en ik ben er ook niet gerust in. Het doet alvast deugd jullie verhalen te lezen! Ben ik alvast niet de enige die zich daar zorgen om maakt.
Het stoorde me ergens ook wel dat de gyne perse die laparoscopie wil doen, hoewel op op dit ogenblik geen indicatie voor is (sperma ventje is niet goed, maar mijn echo's tot nu toe zijn allemaal ok, ik heb geen pijnlijke menstruaties en een regelmatige cyclus met temperatuursverhoging - dus waarschijnlijk eisprong). Ik vond dan dat het toch altijd een ingreep blijft, met risico's.
Maar ik heb me er intussen wel bij neergelegd dat het inderdaad de beste manier is om zeker te zijn dat je in de allerbeste conditie start. De gyne heeft me ook uitgelegd dat als ze bijvoorbeeld een beetje endometriose wegnemen, je zowiezo ook vruchtbaarder bent. Dus stel dat alles in orde is en je normaal vruchtbaar bent met endometriose, dan kan je zonder die endometriose nog vruchtbaarder zijn. Dus ik hoop maar dat ik nu normaal vruchtbaar ben en na de laparoscopie supervruchtbaar ofzoiets... Op die manier probeer ik er mee om te gaan. Maar alle tips nog welkom hoor!
Ik maak me ook zorgen over de narcose omdat ik dit nog al eens heb meegemaakt en daar waren wat probleempjes. Maar ik heb me voorgenomen dat in het lang en breed te bespreken met de anesthesist die ik volgende week zie... Die moet me maar geruststellen... Hm, voor zover dat kan.
Mijn laparoscopie is gepland op 11 juni en ik ben er ook niet gerust in. Het doet alvast deugd jullie verhalen te lezen! Ben ik alvast niet de enige die zich daar zorgen om maakt.
Het stoorde me ergens ook wel dat de gyne perse die laparoscopie wil doen, hoewel op op dit ogenblik geen indicatie voor is (sperma ventje is niet goed, maar mijn echo's tot nu toe zijn allemaal ok, ik heb geen pijnlijke menstruaties en een regelmatige cyclus met temperatuursverhoging - dus waarschijnlijk eisprong). Ik vond dan dat het toch altijd een ingreep blijft, met risico's.
Maar ik heb me er intussen wel bij neergelegd dat het inderdaad de beste manier is om zeker te zijn dat je in de allerbeste conditie start. De gyne heeft me ook uitgelegd dat als ze bijvoorbeeld een beetje endometriose wegnemen, je zowiezo ook vruchtbaarder bent. Dus stel dat alles in orde is en je normaal vruchtbaar bent met endometriose, dan kan je zonder die endometriose nog vruchtbaarder zijn. Dus ik hoop maar dat ik nu normaal vruchtbaar ben en na de laparoscopie supervruchtbaar ofzoiets... Op die manier probeer ik er mee om te gaan. Maar alle tips nog welkom hoor!
Ik maak me ook zorgen over de narcose omdat ik dit nog al eens heb meegemaakt en daar waren wat probleempjes. Maar ik heb me voorgenomen dat in het lang en breed te bespreken met de anesthesist die ik volgende week zie... Die moet me maar geruststellen... Hm, voor zover dat kan.
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Loeki,
Ze doen dat inderdaad om er zeker van te zijn dat niks de behandelingen in de weg zou staan. Zou alleen maar tijdverlies zijn anders. Stel dat je al enkele behandelingen achter de rug hebt en ze merken dan endometriose of zo op, dan zijn die behandelingen voor niks geweest. Ik was ook bang voor de verdoving, had daar in het verleden ook problemen mee gehad. Deze keer was echter zonder problemen. De anesthesist zei me ook dat de kans dat ik nog eens dat probleem ging hebben zeer klein was. Toch bleef ik er bang voor. Maar toen ik wakker werd, was ik superblij dat het allemaal in orde was met die verdoving! Naar welk centrum ga jij?
Ze doen dat inderdaad om er zeker van te zijn dat niks de behandelingen in de weg zou staan. Zou alleen maar tijdverlies zijn anders. Stel dat je al enkele behandelingen achter de rug hebt en ze merken dan endometriose of zo op, dan zijn die behandelingen voor niks geweest. Ik was ook bang voor de verdoving, had daar in het verleden ook problemen mee gehad. Deze keer was echter zonder problemen. De anesthesist zei me ook dat de kans dat ik nog eens dat probleem ging hebben zeer klein was. Toch bleef ik er bang voor. Maar toen ik wakker werd, was ik superblij dat het allemaal in orde was met die verdoving! Naar welk centrum ga jij?
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey Loeki,
Ik herken me helemaal in jouw berichtje; 't heeft bij mij ook wat tijd nodig gehad voor ik me kon verzoenen met die laparascopie, zeker omdat ik mensen ken die ze niet hebben moeten ondergaan én omdat er bij mij ook geen indicaties waren dat er iets mis was.
Uiteindelijk heb ik dus toch die laparascopie gehad, er bleek inderdaad niks aan de hand bij mij en ik ben nu blij dat we dit weten.
Het blijft natuurlijk lastig afwachten voor jou tot 11 juni en wat wij hier ook zeggen, je zult er wellicht toch blijven mee inzitten, maar probeer je toch maar op te trekken aan wat je hier leest. Ik kon van tevoren geen blijf meer met mezelf, ben de namiddag voordien zelfs een beetje gecrasht van de zenuwen, maar achteraf moet ik toegeven dat het allemaal niet nodig was. Als ik nog eens zo'n laparascopie zou moeten ondergaan, zou ik er heel wat minder mee inzitten!
Hou de moed erin hé!
Leonie
Ik herken me helemaal in jouw berichtje; 't heeft bij mij ook wat tijd nodig gehad voor ik me kon verzoenen met die laparascopie, zeker omdat ik mensen ken die ze niet hebben moeten ondergaan én omdat er bij mij ook geen indicaties waren dat er iets mis was.
Uiteindelijk heb ik dus toch die laparascopie gehad, er bleek inderdaad niks aan de hand bij mij en ik ben nu blij dat we dit weten.
Het blijft natuurlijk lastig afwachten voor jou tot 11 juni en wat wij hier ook zeggen, je zult er wellicht toch blijven mee inzitten, maar probeer je toch maar op te trekken aan wat je hier leest. Ik kon van tevoren geen blijf meer met mezelf, ben de namiddag voordien zelfs een beetje gecrasht van de zenuwen, maar achteraf moet ik toegeven dat het allemaal niet nodig was. Als ik nog eens zo'n laparascopie zou moeten ondergaan, zou ik er heel wat minder mee inzitten!
Hou de moed erin hé!
Leonie
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Goh, bedankt voor jullie lieve berichtjes, erg fijn.
Morgen afspraak op de afdeling anesthesie, ik zal ze daar wel de oren van het lijf vragen... Uiteindelijk als ik een allergische (?) reaktie heb gehad, moeten ze dat best toch weten, ookal is het waarschijnlijk niks bijzonders. Vorige keer heb ik het trouwens ook overleefd.
Moesten jullie ook zo een heel dieet (restenarm) volgen voor die laparoscopie? En krijg je een darmspoeling (brrr) of houden ze het op laxeermiddelen? Daar hebben ze me niks van gezegd, ik heb alleen met de post een blad gekregen dat ik een restenarm dieet moet volgen, met wat ik dan wel en niet mag eten, en een voorschriftje voor iets wat een laxeermiddel bleek te zijn (maar zelf opgezocht wegens gebrek aan info).
@ Ikke26 : wij gaan in UZ Leuven
Morgen afspraak op de afdeling anesthesie, ik zal ze daar wel de oren van het lijf vragen... Uiteindelijk als ik een allergische (?) reaktie heb gehad, moeten ze dat best toch weten, ookal is het waarschijnlijk niks bijzonders. Vorige keer heb ik het trouwens ook overleefd.
Moesten jullie ook zo een heel dieet (restenarm) volgen voor die laparoscopie? En krijg je een darmspoeling (brrr) of houden ze het op laxeermiddelen? Daar hebben ze me niks van gezegd, ik heb alleen met de post een blad gekregen dat ik een restenarm dieet moet volgen, met wat ik dan wel en niet mag eten, en een voorschriftje voor iets wat een laxeermiddel bleek te zijn (maar zelf opgezocht wegens gebrek aan info).
@ Ikke26 : wij gaan in UZ Leuven
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Loekie,
Ik moest geen dieet volgen. Ik had wel een pakketje meegekregen met daarin ontharingscrème en een lavement (soort laxeermiddel). Dat lavement moest ik de avond ervoor doen. Normaal moet je dan na max. 5min naar de wc lopen
Dat was bij mij niet het geval. Hoe dat komt weet ik ook niet... Maar toen ik de ochtend erna naar het ziekenhuis moest, ben ik thuis wel enkele keren moeten gaan... en in het ziekenhuis zelf ook, raar hé. Precies dat het dan pas begon te werken of zo...
Mijn man moest er enorm mee lachen!
Het is inderdaad beter dat je de anesthesist verwittigt. Ik was er ook bang voor, maar die heeft mij enorm gerustgesteld. En achteraf bekeken was die schrik nergens voor nodig...
Ik moest geen dieet volgen. Ik had wel een pakketje meegekregen met daarin ontharingscrème en een lavement (soort laxeermiddel). Dat lavement moest ik de avond ervoor doen. Normaal moet je dan na max. 5min naar de wc lopen
Dat was bij mij niet het geval. Hoe dat komt weet ik ook niet... Maar toen ik de ochtend erna naar het ziekenhuis moest, ben ik thuis wel enkele keren moeten gaan... en in het ziekenhuis zelf ook, raar hé. Precies dat het dan pas begon te werken of zo...Mijn man moest er enorm mee lachen!
Het is inderdaad beter dat je de anesthesist verwittigt. Ik was er ook bang voor, maar die heeft mij enorm gerustgesteld. En achteraf bekeken was die schrik nergens voor nodig...
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey Loeki,
Elk ziekenhuis werkt blijkbaar toch anders! Ik heb van tevoren helemaal niks moeten doen of nemen. 's Morgens heeft een verpleegster in het ziekenhuis een stukje schaamhaar weggeschoren en ik heb toen ook een lavement gekregen. Ik moest die vloeistof 10 minuten proberen op te houden, maar dat was onmogelijk, dus na 5 minuten zat ik al op het toilet en dat was misschien nog het minst aangename van heel die laparascopie (om maar te zeggen dat de rest best meevalt).
groetjes,
Leonie
Elk ziekenhuis werkt blijkbaar toch anders! Ik heb van tevoren helemaal niks moeten doen of nemen. 's Morgens heeft een verpleegster in het ziekenhuis een stukje schaamhaar weggeschoren en ik heb toen ook een lavement gekregen. Ik moest die vloeistof 10 minuten proberen op te houden, maar dat was onmogelijk, dus na 5 minuten zat ik al op het toilet en dat was misschien nog het minst aangename van heel die laparascopie (om maar te zeggen dat de rest best meevalt).
groetjes,
Leonie
-
Isa3
- Berichten: 56
- Lid geworden op: 16 maart 2008, 20:39
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Baidu [Spider] en 1 gast