hoe afscheid nemen van jouw kindje ??

[mar1988]

hej dames

het is nu meer dan een week geleden dat ik een curetage heb moeten laaten doen mijn kindje
heeft het niet gehaald heb een miskraam hehad op 10 weken het vruchtje was tot 7-8 weken gegroejd
heb het zo moejlijk om het een plaatsje te geven ik wil echt afscheid nemen maar hoe doe je dat van iemand die je niet echt kent en toch zo goed kent !
ik heb vioor me zelf men kindje een maampje gegven
dothje*
als ik wil mag ik van de gine volgende maand al terug erbeginnen maar ik ben nog niet zeker dat ik dat zal doen ergens is de drang om direkt te herbeginnen grood en aan de andere kand vint ik het niet eerlijk tegenover dothje* maar ik denk wel dat het mij zal helpen om terug te worden wie ik was
het is zo een twee strijd he verderdoen of wachten en eerst vrede nemen met dothje* ?
en probeeren verwerken alhoewel ik denk dat zo iets niet echt te verwerken vald !
voor mij was dit men eerste kindje en zal het ook altijd blijven hoe klein het ook was !



vriendelijke groetjes marleen xxx

[moppie 1974]

he marleen,
ja ze zeggen wel he dat je dit en plaatske moet geven maar is niet zo gemakkelijk he meid..

heb zelf nu 3 weken geleden op donderdag 8april ons kindje verloren... ging op echo controle 12 weken en het was gestorven rond de 10wk en 4dgn.. die klap komt dan zo hard. verschrikkelijk.. je kunt het ook niet geloven.. de dag nadien op vrijdag moest ik's morgens al binnen voor de curretage.. ons kindje is nu weggebracht voor genetisch onderzoek... weer 2 à 3 maanden wachten eer we daar de uitslag van hebben..

maar zoals je zegt je bent iets verloren wat je wel en niet gekend hebt.. wij hebben binnen een foto van de eerste eecho binnen staan met een kaarsje erbij.. dat heeft heel veel gebrand en ik heb er ook heel veel bijgezeten en tegen gepraat.. traantjes zullen er altijd zijn denk ik hoor maar dat wordt wel beetje bij beetje minder.. heb ook heel veel steun gekregen van familie en van een super lieve meid die ik op dvo heb leren kennen..

en terug gaan werken.. dat moet jezelf ontdekken he meid.. de ene kan dit vlugger als de andere.. ik heb nu 3 weken thuis geweest.. kon dit niet eerder ook omdat ik zo een last had van de buik..(blijkbaar de darmen (stress hieromtrent))

ja meid geef jezelf de tijd die je nodig hebt.. het is niet niets wat je hebt meegemaakt.. en zoals je zegt was dit voor ons ook ons eerste kindje.. als jij je daar zelf goed bij voelt om dit zo aan te coelen moet je dat doen en foert aan al wie dat dit raar vindt ofzo.. je eigen gevoel volgen..

tijd heelt de wonden beetje bij beetje.. daarom neem je tijd..
liefs moppie xxx en sterkte meid..

[Prins22]

He Marleen, het is gewoon een mokerslag die je krijgt, ook al was de zwangerschap nog zo pril.
Ik kreeg deze week slecht nieuws te horen op de echo van 13 w. Kindje is ook gestopt met groeien rond de 9 weken en wellicht in de 12de week volledig gestorven (er was nog hartslag op consult bij vroedvrouw in week 11).

Ik wacht een spontane miskraam af, reeds 4 dagen. Het is behoorlijk heftig qua emoties en ik denk momenteel ook "dit kan ik gewoon nooit verwerken". Maar we moeten erop vertrouwen dat we beetje bij beetje sterker zullen worden.
Ik las het boekje "Als je baby sterft" van Marianne Cuisinier, over miskraam en doodgeboorte. Het was voor mij herkenbaar op vele punten, maakte veel los maar deed tegelijk ook deugd om te weten dat het ok is dat je rouwt om een vroege miskraam. 't Is niet omdat je "maar" 10 weken zwanger bent geweest dat je er direct overheen moet zijn.

Wij hadden 15 maanden gewacht op een zwangerschap en ik heb het ook erg moeilijk om nog te geloven dat ik snel weer zwanger kan geraken.

Veel sterkte en je kan hier altijd terecht, he! Praten is zoooo belangrijk! x

[kathleenchris]

Hallo Marleen,

Een miskraam laat z'n sporen ... maar je hebt het al een naam kunnen geven dothje*. Een leuke en lieve naam ... zo wordt het ook altijd wat meer bespreekbaar, niet? Omdat het een miskraam is blijft er zo weinig over. Van m'n vorige zwangerschap is er niets overgebleven, geen echo (want die was al slecht), geen zwangerschapstest (die ik altijd bij de anderen had) ... niets. Maar ons sneeuwvlokje* heeft wel z'n plaats gehad. Broer weet het niet, maar als ik iets koop voor onze schatten is het altijd in drievoud, voor Jelle*, Inke* en sneeuvlokje* (bv een kaarsje, een sterretjes) en als broer vraagt wat het derde is, zeg ik altijd dat het voor alle kindjes is die we moeten missen. op die manier houden we toch alles bespreekbaar en open.
Een hele dikek knuffel !
Over opnieuw beginnen ... dat is iets wat je zelf moet aanvoelen, ook je lichaam. Ik ben er altijd wel een trage in geweest. En door sneeuwvlokje stoppen we nu ook met alle behandelingen. Drie kindjes verliezen is me genoeg geweest. Grote broer wordt daarom maar eens extra verwend.
Heel veel sterkte meid !!!
Kathleen