Dag dames!
Dankjewel voor de lieve en steunende woorden. Het valt me zwaar deze keer... Heb gisteren heel de avond moeten wenen, hoewel ik al sinds vorige donderdag mijn maandstonden had. Plots moest alles eruit en had ik geen zin meer om me sterk te houden. Gisterenochtend dacht ik nog: foert met die rustmaand, ik ga er gewoon voor, ik voel me prima! Tot ik belde om een afspraak te maken. Ik merkte dat ik op voorhand al heel de moed had opgegeven. En sindsdien loop ik te wenen...
Deze avond moet ik naar de gyn en ga daar eens alles op tafel gooien. Aangezien ik niet reageer op een dubbele dosis Clomid (Kaat en ....(ben vergeten wie er hier naar vroeg), er zijn er dus nog!) heb ik schrik dat ik drie pilletjes ga moeten nemen. Heb daar 0,0 zin in. Ga dus vragen of ik op Menopur mag overschakelen. Ben benieuwd.
Weet dus nog niet of ik een wachtmaand ga doen. Want als ik nu zonder hormonen weer zo'n lange cyclus heb (6 Ã 8 weken), dan is er waarschijnijk geen tijd meer voor een IUI-ronde voor dat we op vakantie vertrekken. En dan is het ten vroegste half augustus dat we er weer aan kunnen beginnen. En dan heb ik schrik dat ik het gevoel heb dat ik m'n tijd aan't verdoen ben...
Sorry voor de hele boterham

Ha, doet wel deugd om zo eens ongegeneerd te kunnen zagen! Bedankt voor jullie luisterend oor/ lezend oog
En leeloo, ieder zijn verdriet is echt. Ook al is de oorzaak misschien minder erg, het verdriet kan even groot zijn... Je hoeft je dus écht niet te schamen.
Liezeke, ik denk aan jullie!
Aan alle dames die aan't wachten zijn, die hopen of vrezen: DIKKE KNUFFEL!