Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[Seattle]

.

[Mom to be]

[pelkie]

mom to be: mijn conclusie is duidelijk, ja mag het absoluut een kreng vinden! Volgens mij is't er eentje die koste wat kost aandacht moet hebben, dus ik vrees dat negeren de beste optie is.

groetjes en sterkte bij't afwachten.

pelkie

[Mom to be]

[Elena]

Hi mom to be,

Hier een mom to be (er valt alleen nog geen datum op te plakken, maar dat komt nog ).

Ik heb een soortgelijke reactie meegemaakt in mijn vriendenkring en heb er ook héél lang mee geworsteld. Zij was op dat moment mijn "hartsvriendin" waar ik al m'n lief en leed mee deelde. En ze wist meer van me dan wie ook.... En toen zij na twee maanden zwanger bleek te zijn, kreeg ik ook plots gekke opmerkingen die mij als een mes door het hart aankwamen. Nu, ondertussen een dik jaar verder, probeer ik er niet meer te hard over door te drammen, hoewel af en toe die woede toch nog boven komt. Ik heb in al die tijd al heel wat domme opmerkingen mogen slikken zoals:

- jouw ventje zijn zaad is waardeloos, je kan wat van het mijne lenen
- powerpoint van bovenvernoemde vriendin met een recept van "hoe je kinderen moet maken". werd verondersteld grappig te zijn maar de eindslide zei "stuur dit door naar al je vrienden, vooral diegenen die nog steeds niet hebben begrepen hoe ze het moeten doen" ... en dat was ik dus...
- ik zou geadopteerd hebben moest ik geen kinderen kunnen krijgen (vriendin die 5 maand zwanger was na een ongelukje)
- mijn eigen schoonmoeder: wat maakt het nu toch uit, adopteer toch gewoon. als moeder natuur niet meewilt, moet je haar ook niet forceren...

En zo kan ik wel een boek schrijven, zoals velen onder ons.
Ik probeer het los te laten, ik probeer geen woede te voelen, maar last but not least... ik probeer niet meer boos te worden op mezelf omdat ik soms wel woede-aanvallen krijg. Het is normaal, het hoort erbij. En wie het niet begrijpt, heeft het simpelweg niet meegemaakt.

Een warme knuffel aan alle moms to be!!!

[JD]

Hallo iedereen,


Zo'n antwoorden komen inderdaad harder aan van mensen die op de hoogte zijn dan van anderen, zij kunnen het immers niet weten.

Toch verbaast het me meer en meer hoe moeilijk mensen met onze situatie kunnen omgaan, eens ze op de hoogte zijn. Mijn mama, mijn schoonbroer, ... van het moment dat ze het weten voelen ze precies de onhoudbare drang op over elke zwangere vrouw te praten. Geen probleem natuurlijk, dat is de normale gang van zaken, maar moesten ze dan nog eens vragen hoe het met ons gaat, maar neen...

Het ergste dat ik meemaakte was toen ik met een groep vrienden wegging. Op dat moment wisten ze nog van niets. Twee koppels waren recent trotse ouders geworden. Plots kwam het onderwerp 'spermadonatie' aan bod: dat je zoiets toch niet deed, ook geen eiceldonatie, en dat ze zelfs alle medische hulp overbodig vonden, dat geen kinderen kunnen krijgen geen ziekte is, en als het niet lukt dan lukt het niet en moet je je daar maar bij neerleggen. Zij zouden zonder kind ook perfect gelukkig geweest zijn. Vergeef me als ik me dan de bedenking maak waarom wij en niet zij, voor hen hoefde het blijkbaar niet echt!

Gans de groep ging akkoord, ik dacht dat ik zou ontploffen. En dat heb ik ook gedaan: ik heb geantwoord dat zij wel gemakkelijk praten hadden nu ze een kind hadden, maar dat je er wel anders over denkt als je al twee jaar bezig bent, dat je dan zonder het goed en wel te beseffen in de medische mallemolen terecht komt... En plots kreeg ik ieder zijn steun en bleek iedereen wel iemand te kennen die via IVF zwanger was geworden. Ik kreeg de boodschap dat ik niet mocht opgeven, dat ik er volledig moest voor gaan, dat het wel eens zou lukken, want dat iedereen die ze kenden die IVF had geprobeerd ook zwanger was geraakt, en blablabla...

Sindsdien hebben we van niemand nog iets gehoord...

[Mom to be]

Mijn huidige beste vriendin weet het, maar laat het onderwerp in het midden. Zij heeft 2 kindjes (al van lang vóór ik haar kende) .
Ze is wel een beetje de positivo, ze onthoudt zich van onnozele domme opmerkingen, maar ze probeert me ook te doen genieten van het hier en nu. Ze heeft wel gelijk, hoor, we hebben het echt wel fijn zo als pas getrouwd stelletje.

Tegen mijn ouders en broer had ik aanvankelijk aangekondigd dat we gingen proberen, maar door de ambetante vragen ben ik overgeschakeld naar een 'we zetten het op pauze, we moeten eerst ons huis afwerken"
Mijn jongere broer is al vader maar begrijpt of heeft totaal niet door dat het niet bij iedereen vlot gaat, vandaar.
Er zijn er wel een paar vrienden die het weten, maar daarom niet hoe zwaar we eraan tillen dat het zo duurt.
Ik kan het dan ook niet altijd kwalijk nemen als er weer eens van dat achterlijk advies komt:
'elke avond een Leffe drinken, zo is het bij mij gelukt'
Pittig detail: bij hen was het een ongelukje!

[wat is er mis?]

Hey allemaal,

Veel van de dingen die hier gezegd zijn heb ik ook al gehoord. Nochtans niemand weet van ons dat we al aan het proberen zijn, maar dan zeggen ze het toch bijvoorbeeld van andere koppels die aan het proberen zijn.
De klassiekers natuurlijk "ze zijn er te veel mee bezig"; "ze vrijen op het verkeerde moment - ze kent haar cyclus niet".

Maar het meest opvallende "verhaal" vond ik deze. We waren gaan eten met collega's van mijn man zijn werk. Hij was tegen mij aan het vertellen over het "zwanger worden" van zijn vrouw. Hij vertelde dat zijn vrouw helemaal in de put zat over het zwanger worden en het klonk echt alsof ze een hele lange tijd hadden moeten proberen om zwanger te worden. Dus ik vraag "hoe lang heb je moeten proberen?". Hij "niet lang hoor, twee maanden maar. Maar ja, ik ben ervan overtuigd dat ze de eerste keer ook al zwanger was. Dat was op huwelijksreis. Twee dagen na de bevruchting hebben we een safari gedaan en toen moet ze de vrucht zijn verloren door al dat schudden. Ah ja, want ze had al gevoelige tepels en borsten. Echt super gevoelig; die ze anders nooit heeft; en de maand nadien was het ook zo en toen was ze zwanger. Dus het is zeker dat ze dan zwanger was. Maar toen ze haar maandstonden dus toch kreeg, is ze beginnen wenen en huilen. Ze was helemaal de put in dat ze niet zwanger was." Ik dacht echt, meent die dat nu? Denkt die nu echt dat ze zwanger was? En was die al zo diep in de put? Wat moeten wij dan zeggen? Ik stond eigenlijk werkelijk met mijn mond vol tanden en vol ongeloof. Maar heb het maar snel van onderwerp veranderd.

[Sterretje]

Dag 'wat is er mis',

Wat een verhaal! Je kan er maar beter eens goed om lachen. Ik denk dat zo een mensen echt niet goed weten wat ze zeggen en waar ze mee bezig zijn.
Ik was laatst op een feestje van onze buren en omdat ik geen wijn dronk dachten ze dat ik zwanger was en ik zei nee, maar we proberen wel ((had toen net een terugplaatsing gehad).
Onze buurman was toen al ladderzat en begon een verhaal in m'n oor te roepen van hoe hij zijn zoontje had verwekt:
"We waren allebei superdronken, mijn vrouw wist niet meer waar ze was en lag uitgeteld op de vloer van de badkamer, ik heb haar toen ter plekke genomen en ja, het resultaat daarvan is onze zoon! Je moet het ook eens proberen..."
Ik kan je verzekeren, ik verslikte me in m'n watertje en heb een half uur met de slappe lach gezeten.
Onvoorstelbaar.

[Seattle]

.

[Anneleen]

Mom to be, Leonie, 'wat is er mis',

Wat een vreselijke verhalen toch weer ! Echt, ik zou beschaamd zijn in die mensen hun plaats

JD,
Ook weer zo herkenbaar wat je schrijft.
Eens je 't dan eindelijk verteld aan mensen, dan lijkt 't alsof ze er totaal niks meer over durven vragen.
Ik heb al verscheidene mensen weten afhaken ondertussen, zogenaamde 'vrienden'.
We hebben ons al meermaals een beetje ambetant gemaakt tegen mijn ouders omdat ze er nooit eens iets over vroegen. En telkens gaat 't dan enkele weken beter maar plots is 't dan weer gedaan.
Vandaag nog kwam mijn moeder even langs. Toen ik zei dat ik vandaag pick-up heb gehad, veranderde ze plots van onderwerp ZE heeft totaal niet gevraagd hoe de PU verlopen is, hoeveel eicellen er waren ...

Heeft er nog iemand misschien een grappig verhaal ?
Deze las ik overlaatst van iemand op een ander forum (vind ik een heel goeie opmerking). ik weet niet meer de exacte bewoording, maar 't kwam hierop neer:
De intelligentie van vrouwen die zulke domme opmerkingen maken, zit waarschijnlijk ergens in hun eicellen. Hoe meer ze ovuleren, hoe dommer ze worden.

Groetjes,

Anneleen

[Mom to be]

Ik lees hier over dames die effectief al bezig zijn met behandelingen en die geen steun krijgen in hun omgeving.
Dat is heel hard. Het is al moedig om er voor uit te komen, vind ik. Ik zou zoiets liever tussen ons tweetjes houden, maar als je het met je naaste omgeving niet kan delen, dan komt dat er nog eens bij als last.


Een paar dagen geleden heb ik er nog eens uitgebreid over gepraat met mijn man. Hij werd er een beetje somber van.. Het vooruitzicht van door die mallemolen te moeten mocht er iets mis zijn. Hij vroeg zich luidop af: al die verhalen van '1 keer gescheurd condoom en zwanger' of 'ontmaagding en zwanger', hoe dat te rijmen valt met die hoop koppels die zulke vruchtbaarheidsproblemen hebben.

In onze vriendenkring is er een koppel die na 4 jaar proberen nu een kindje hebben. Zij beweren dat het komt door een ontspannen weekendje weg, terwijl het volgens mij zeker kunstmatig is gekomen. Ik respecteer hun discretie hoor, waarschijnlijk zijn ze genoeg geconfronteerd geweest met onbegrip en rotopmerkingen, maar dan ben ik best nieuwsgierig naar het echte verhaal. Waar zij doorgegaan zijn? Hoe dat juist gegaan is? Omdat er zo'n taboe rond hangt, durven mensen daar niet luidop over spreken.
Stel dat iemand mij het op de vrouw af zou vragen: "gaat het bij jullie niet misschien?" Ik weet niet hoe ik daar zou op antwoorden. Het is immers informatie waar je ook gekwetst mee kan worden...

[kathleenchris]

Hallo Anneleen,
Dit is weer even geleden dat ik je hier tegenkwam.
Ja die uitspraak vind ik wel geweldig
Gelukkig heb ik heel veel aan m'n familie. M'n schoonfamilie is meer te vergelijken met die van jou. Heel frustrerend, maar ondertussen zeggen we niets meer. Soms is het moeilijk om combineren omdat we al een zoontje hebben, en die heeft natuurlijk ook opvang nodig. Maar we trekken onze plan.
Maar ik weet wel dat m'n schoonfamilie zwijgt omdat ze het niet begrijpen, niet kunnen volgen, uit onwetendheid en (raar maar waar) uit schaamte. M'n schoonmoeder is overleden aan baarmoederkanker: agressieve vorm. We hebben nooit een gesprek hierover gehad. Dat kon niet. De baarmoeder was 'het' en de rest werd echt niet omschreven. Omdat dit erfelijk is, wilden we met de tantes van m'n man praten. Er werd heel vies naar ons gekeken, maar wij hebben onze plicht gedaan, hopelijk trekken ze hun conclusies hieruit. Spijtig dat de openheid bij oudere mensen echt heel moeilijk is terwijl we schreeuwen om hulp en positieve aandacht.
liefs
mama van een bengel en een engeltje

[pelkie]

O jee, wat een verhalen allemaal. Ik denk dat sommige mensen wel zéérhard met zichzelf en hun eigen wereldje bezig zijn!

[Seattle]

.