miskraam of niet? jullie mening

[roisin]

hoi isolde,
veel succes met de cryo's. Het kan é, ik was ook zwanger van cryo, al was het maar voor even .
ik ben in behandeling in gent (az st lucas)
de schrik dat het terug fout loopt, zit er bij mij ook in hoor, maar ik denk dat dit normaal is.

hoi mona lisa,
veel succes met je cryo's. ook voor jou duim ik dat ze blijven plakken

ik ben ook wel goed opgevangen geweest door mijn omgeving, deed wel deugd.

groetjes,

[Noa09]

Hoi,

Duimen jullie binnenkort ook voor mij?
Ik ben net terug gestart met de medicatie voor mijn cryopoging.
Deze keer heb ik er een beetje een dubbel gevoel bij, heb ik ook meer schrik.
Ik ben gevoeliger dan de andere keren omdat het verdriet over mijn miskraam nog niet goed verwerkt is.
Ben wel blij dat ik terug mag starten.
Veel sterkte aan iedereen!

Noa09

[roisin]

uiteraard duimen we ook voor jou !
ik snap het maar al te goed, dat je er een dubbel gevoel bij hebt ! daarom dat ik even wil wachten, tot ik alles op een rij heb kunnen zetten. maar ik snap ook wel dat je nu verder gaat hoor, zeker als je nog cryo's hebt. go ! veel succes !

[Isolde]

Lieve Noa,

Ik duim heel erg voor je. Ik heb zelf net een vroege miskraam achter de rug en t is gewoon verschrikkelijk. Het is ook normaal dat je bang bent. Je wil immers helemaal gaan voor een gezonde baby en dat zal je ook lukken lieveke, blijven geloven!

Laat iets weten,

Isolde

[Mona Lisa]

Noa, ik duim zeker en vast met je mee.

De TP (van april) na mijn miskraam ... toen dacht ik van "ah het is de vorige keer gelukt, dus nu is het ook raak hé" ... maar spijtig genoeg niet.
Wat mij wat sterkt in dit hele proces is dat ik bij mijn korte zwangerschap héél duidelijke tekenen had. Ik steun hierop. Ik verwacht deze terug te voelen als het terug gelukt is ... dit verkort de "wachtperiode" natuurlijk wel. Geen 14 dagen in spanning ...
Ik weet dat mijn lichaam al signalen geeft enkele dagen na de TP ...
... zijn de signalen er niet ... dan weet ik dat ik me al wat kan voorbereiden ... zo komt het negatieve nieuws iets minder hard aan.

SUCCES!!!!

[roisin]

hoe is het met jullie dames?
lukt het een beetje? terug op de volgende pogingen aan het concentreren?

hier ging het tot nu toe goed, alleen nu af en toe zo van die emotionele buien waar ik mezelf niet onder controle heb, verschrikkelijk ambetant
er mag niets gebeuren of ik heb het gevoel dat de wereld vergaat en ik in de grootste miserie zit, misschien zijn het de hormomen?



anyway,

[Noa09]

Hoi roisin,

Met mij gaat het vrij goed, heb na een helse en enorm emotionele week eindelijk een beetje (innerlijke) rust teruggevonden, dat werd hoog tijd!
Ik ben intussen al 8 dagen bezig met medicatie voor de cryoterugplaatsing en mag volgende week de eerste keer op controle.
Ik merk wel dat ik er emotioneel precies niet helemaal klaar voor ben, het ligt (nog) veel gevoeliger dan anders en ik sla precies sneller in paniek...
Mentaal heb ik een flinke knauw gekregen en terug overeind krabbelen kost veel moeite...
Ja, die hormonen kunnen het je behoorlijk lastig maken, ik kan erover meespreken!
Probeer het je maar niet teveel aan te trekken, je kan het toch niet tegenhouden en het opkroppen maakt het alleen maar erger.
Het betert echt hoor, maar het heeft veel tijd nodig.
Een hele dikke knuffel voor jou en de andere meiden hier die dit hebben moeten meemaken!

Noa09

[roisin]

thx noa,

veel succes met je cryopoging, dan is er plots terug iets om je op te concentreren; goed zo !
ik denk dat het normaal is hoor, dat je uit een diep dal kruipt
ik sta wel bekend als een rationeel iemand, maar dit viel toch ernorm zwaar
al heb ik vandaag wel een betere dag denk ik; we moeten natuurlijk ook niet gaan werken, zal er ook wel iets mee te maken hebben

liefs,
R.

[Mona Lisa]

hallo dames,

veel succes met jullie cryo's. Ik zit momenteel op dag 9 en waarschijnlijk ergens in de loop van volgende week een tP van onze laatste cryo's van mijn eerste IVF.

Dit gaat de 2de TP worden na de korte zwangerschap. Ondertussen heb ik er mentaal niet zo veel last meer van. Dus het betert ook voor jullie.
De eerste TP na de korte zwangerschap had ik ook wel wat meer schrik. Maar uiteindelijk komen we wel op onze pootjes terecht.

Veel succes ! En mentaal betert het elke week wel hoor!

[Isolde]

Hoi schatten,

Ik heb gisteren een hele slechte dag gehad. Zo vreselijk veel gehuild en me zo ontzettend leeg gevoeld vanbinnen. En ik die dacht dat vooruitdenken me ging helpen. Gisteren was dat zeker niet het geval.

Het blijft zo een tweestrijd. Enerzijds wil ik gewoon niet dat heel deze ICSI procedure mijn leven gaat beheersen maar het doet het wel. Echt wel. Ik lees meer dan eens per dag de forums door. Schrijf er ook veel op. Ik word 's morgens wakker met de eerste gedachte "ik ben niet meer zwanger". Het verlies doet zoveel pijn, het verlies van zo een mooi vooruitzicht.

En gisteren dacht ik echt van ik stop hiermee, ik stop met alles zodat ik tenminste een rustig leven kan leven. Direct daarna beslis ik dan toch weer om door te gaan want ik ga niet rustig leven zonder alles geprobeerd te hebben.


Liefs aan allen,
Isa X

[Noa09]

Hoi Isa,

Bij mij beheerst / overschaduwt de medische mallemolen al geruime tijd mijn hele doen en laten.
Ik weet wel dat dat niet gezond kan zijn, maar ja, wat doe je eraan he?
Ik trek me enorm op aan het forum hier, heb heel veel lieve berichtjes en steun gekregen hier.
Het is mijn uitlaatklep geworden, mijn manier om het een plaatsje proberen te geven.
Erover praten gaat erg moeilijk, en ik worstel ook heel vaak met dat lege gevoel, vooral op het moment waarop ik denk 'hey, nu was ik eventjes een beetje happy'...
De toekomst ziet er ineens weer zo donker uit, zo troosteloos ook...
De gedachte ermee te stoppen is ook al de revue gepasseerd, ik weet echt niet hoelang ik dit nog kan volhouden...
Ik ben mezelf kwijtgeraakt, ik wil de oude 'ik' terug, snap je?
De zelfstandige meid die haar plan trok, gewoon haar gang ging zonder vooraf te moeten nadenken over planningen en eindeloze doktersbezoeken en fysieke ellende.
Maar als je dan de berichtjes op het zwangerenforum leest van de jonge mama's, dan straalt daar zoveel liefde en geluk uit dat ik weet dat ik het niet mag opgeven, dat het dat is wat ik echt wil.
Ik wil ook mama worden, en wil het niet zomaar opgeven na de lange weg die ik hiervoor al heb moeten afleggen.
We moeten erin blijven geloven dat het ook voor ons is weggelegd.
Een hele dikke troostknuffel voor jou,

Noa09

[Isolde]

Hoi Noa09

Bedankt voor je antwoordje. Ik voel me al stukken beter. Ben daarnet op babybezoek geweest bij een vriendin en ik was weer helemaal verkocht. Ik besefte ook waarom ik dit allemaal doe. Ik wil ook graag mama worden.

Hoever zit jj nu in de procedure? Want ik probeer hier wel een overzicht te houden maar dat lukt me nog niet zo goed.

Ik maandag opnieuw naar Dr Camus in Jette waarschijnlijk met info over de procedure met mijn ijskindje. Eigenlijk moeten wij heel deze mallemolen doorstaan omdat mijn ventje gesterilseerd is tijdens zijn vorige huwelijk. Och zo stom hé. We hebben een omkeeroperatie laten doen maar die mislukte. Ook weer zo stom hé.

Enfin, ik kruip in mijn bed want het wordt een druk weekend, mijn stiefdochtertje doet zondag haar plechtige communie en t is hier groot feest. Ik heb er eindelijk terug de moed in maar gisteren zag ik al dat georganiseer niet zitten. Ik wil wel eens iets voor mijn eigen kindje organiseren.

Ik denk niet dat je jezelf kwijtgeraakt ben Noa, ik ben er zeker van dat die zelfzekere madam daar absoluut nog aanwezig is anders zou je niet met zoveel moed blijven doorgaan waarin je gelooft en voor wat je wil. Dat is pas je gang gaan, Jouw gang gaan.

Het komt goed, voor ons beiden. Daar geloof ik in en met die gedachte ga ik nu slapen.

Liefs,
Isa

[roisin]

wat jullie schrijven, is herkebaar hoor
het ganse ivf gebeuren, beheerst je leven, je kan er inderdaad niet om heen, ook al wil je er soms niet aan denken

hier gaat het al wat beter; ik ben al 3 dagen aan het fuiven en ga er vandaag nog een dagje mee door

gisteren op bezoek bij vrienden, er was daar ook een ander koppel en plots de onvermijdelijke vraag: en, wanneer beginnen jullie er aan? algemene stilte en daarna mijn andere vriendin: sorry hoor, maar ja, ze weet van niets é?

op zich had ik er geen problemen mee, maar t'ventje is het precies een beetje beu... moet dat nu altijd over dat miskraam gaan? hij praat er precies niet graag over, terwijl ik het net apprecier dat de mensen er over willen praten... tja, verschillende manier van verwerken zeker?

[Noa09]

Hoi,

Isa, mijn metekindje/nichtje is daarnet onverwachts langsgekomen en ik wist op slag weer waarvoor ik het allemaal doe, ik wil ook zo'n lieverdje in huis hebben!
Ik ben bezig met de cryopoging van mijn tweede ICSI, eerste controle is op 18/05 en TP waarschijnlijk ergens laatste week van mei.
Goh, hoe 'stom' kan het lopen he, jullie hebben in feite dubbele pech. Moet niet makkelijk zijn voor je stiefdochtertje een feest te organiseren, is zo dubbel he...
Het moet gewoon goedkomen voor ons beiden, en voor alle andere moedige dames hier op het forum.
'k Hoop alleen dat het niet meer te lang duurt

Roisin, bij mij rept niemand met een woord over de MK en dat vind ik ook weer niet goed, net alsof er niks gebeurd is... terwijl het voor mezelf nog zo fel 'aanwezig' is... geniet maar dubbel zo hard van de goeie momenten die je hebt, de rest kan de boom in

Noa09

[Isolde]

Dag dames,

Hier eindelijk in de zetel geploft na een hele dag bezig geweest voor ons Loke haar grote feest morgen. Ik heb echt de moed opnieuw gevonden en alles ziet er hier prachtig uit. Ik denk dat ik echt voor haar evenveel doe al ik voor mijn eigen kindje zou doen. Ik haat gewoon half werk en ze is ook steeds echt heel blij met wat we voor haar doen. Soms wil ik gewoon hetzelfde "kunnen" doen voor mijn eigen kindje.

Roisin, geniet van al uw fuifkes! En ja, mannen verwerken anders dan vrouwen. Dat is nu eenmaal zo. T is idd wel kl*te om constant die vraag voorgeschoteld te krijgen. Ik word 38 deze zomer en mijn man heeft al kinderen uit zijn vorig huwelijk dus die vraag wordt me minder gesteld. Gelukkig.

Noa09, het is idd echt erg als niemand nog vraagt naar je miskraam. Ik merk dat veel mensen het moeilijk hebben om naar "een verlies" of "een verdriet" te vragen. Mijn vrienden zijn op de hoogte van het hele gebeuren en dat maakt wel dat ik met een aantal hartsmensen echt kan praten over wat er misliep en ze ook nog regelmatig vragen hoe het met me gaat.

Maar maar maar...eind deze maand Noa09 komt er een ijskindje in je buik!Daar gaan we nu eens goede energie naar sturen se.

Roisin, wat is jouw volgende move?

Slaapwel allemaal,
Isa X