'k moest denken aan iets wat m'n ventje deze week in een telefoongesprek zei met een ex-collega: 'met ons kindje gaat alles goed, heel goed zelfs. Niks van problemen, alsof alles vanzelf gaat'
'k moest toen even met gemengde gevoelens terugdenken aan de begindagen, de slechte start met de BV, de korte nachten, ...
Maar ja, nu is het net alsof alles vanzelf gaat. Niks lijkt moeilijk of slecht te gaan (met de baby en alles eromheen)... Het is echt een supergemakkelijke baby. Ze slaapt en eet zoals wij het willen en behalve haar recente verkoudheid en haar afgeplat hoofdje-verleden, hebben we een gezonde flinkgroeiende baby.
't is heerlijk om naar haar te kijken, 't is fantastisch om dat kleine warme lijfje tegen me te voelen, te knuffelen, te strelen en te kussen.
De interactie en de liefde dat zij terug geeft, is onbeschrijflijk. Haar ogen die m'n blik vasthouden, haar handjes die me vastknijpen, haar hoofdje tegen me aangevlijd...de woordeloze verhalen die ze verteld vanuit haar babywereldje, de ondeugende blik, de zoekende handjes en de stampende voetjes.... en pracht van een kind heb ik
Vandaag realiseerde ik me dat ik gewoon supergelukkig ben met mijn klein wonder. Ik hoop ooit nog een tweede wondertje te verwelkomen, maar ik realiseer me dat de kans bestaat dat we het maar bij eentje zullen moeten houden.
'k heb even teruggelezen naar mijn posts van de begindagen na de bevalling, 'k werd er echt nostalgisch van. Zo moeilijk, zo onwennig, zo vermoeiend en toch overstromen van geluk! Al zes maanden voorbij, zo lang geleden en toch zo snel gegaan...
Nooit gedacht dat het 'zo' zou zijn om mama te zijn.... gewoon een super goed gevoel!
