Onze IVF behandeling

[bolleke]

Hallo iedereen,

ik ben nieuw op dit forum!
Ik en mijn man, zijn nu al meer dan drie jaar bezig
om zwanger te worden.
Momenteel zijn we bezig met onze derde IVF poging, en ik moet zeggen deze keer is de pick-up echt tegengevallen.

Nu heb ik zoiets van het is genoeg geweest, dit is de laatste keer, ik voel dat mijn lichaam op is, en ik kan er emotioneel ook niet goed meer tegen.

Maar mijn man vind dat we moeten blijven proberen.
Nu weet ik het niet goed, ik wil nog altijd heel graag een kindje, maar ik kan niet meer...

Hoe weet je nu zeker dat het genoeg geweest is?

[Fien83]

Bolleke,

Wat begrijpen we jouw gevoelens en twijfels hier! Misschien is het zinvol om een pauze in te lassen waarin jullie eventjes niet moeten denken aan kindjes en alles wat er voor ons bij komt.

Zelf heb ik net mijn eerste ICSI gehad, één verse en één cryo TP. Beide waren negatief en ik heb zelfs nu al het gevoel dat ik niet meer verder wil. Ik zie het op dit moment niet zitten om nog eens een pick up te laten doen en om nog eens zo lang in onzekerheid te zitten, want dat is het ergste vind ik persoonlijk. Wij hebben samen beslist om een zomerpauze in te lassen, om samen op vakantie te gaan en even uit te blazen van dit emotioneel heel zware jaar.

Ik hoop dat je er samen met je man uit geraakt wat je best kan doen, maar een pauze kan nooit kwaad denk ik.

Veel steun en moed nog!

[bolleke]

Tprobleem bij mij nu is dat een pauze niet zal helpen denk ik!

Ik zie het gewoon echt volledig niet meer zitten, niet dat ik opeens geen kinderen meer wil eh! Zeker niet!
Maar lichamelijk en emotioneel is het toch niet meer te houden!

We zullen zien, tis nog afwachten een goede week, en dan weten we of het gelukt is!
Dus ja, we zullen zien!

[Sanjacky]

Hey Bolleke...

Dikke knuffel meid... is niet makkelijk allemaal he heel die behandelingen en die teleurstellingen telkens opnieuw en opnieuw... Ik heb 2 verse ivf pogingen achter de rug en heb daar ook cryootjes van gehad... te maandag heb ik een cryo terugplaatsing gehad het was de 6de tp die ik al gehad heb en het 10de embyke... ik heb nu geen cryootjes meer en moet voor de 3de keer weer helemaal opstarten met alles als deze poging weer eens mislukt is en ik zie er enorm tegenop nu al... ik geloof steeds minder en minder in een positief resultaat erg he... maar het verlangen is zo groot dat je niet kunt stoppen Pfff zo zwaar en moeilijk allemaal... ik begrijp je twijfel en angst en verdriet heel goed voel mezelf ook zo... wanneer heb jij een Tp gehad en wanneer heb je Bn... ik heb 2 juni mijn Bn... ik duim voor je dat je goed nieuws mag krijgen ...xxx... San ...xxx...

[roisin]

ik snap je ook volledig hoor
het is ongeloofelijk hoe dit alles je leven gaat beheersen
zelf ben ik nu in een rustperiode, even geen dokters en spuiten voor mij en toch is er geen dag dat ik er niet aan denk, hoe graag ik het toch eens even zou loslaten...

gisteren op babybezoek geweest en dan komt automatisch de vraag: wanneer begin jij er eens aan? voila, je moet er weer aan denken... de volledige nacht aan het piekeren geweest (zal het ooit wel lukken, moet ik nu terug aan de ganse procedure beginnen)

ok, deze morgen met volle moed terug opgestaan; studiedag op het programma
in het naar huis rijden, beginnen we over huisje, tuintje... en automatisch komt terug de vraag: hoe zit het met jou kinderwens?

hier zitten we allemaal in dezelfde situatie é; we weten dus perfect wat je doormaakt bolleke
geef jezelf wat tijd om te bekomen en dan zie je wel weer
zo een dipje is zeker geen uitzondering hoor !

[krisjecrash]

Hallo, ik ben ook nieuw op het forum.
Vandaag mijn eerste ivf achter de rug en ik ben geschrokken van de pijn en de emoties die ermee gepaard gingen!!

We hebben al een lange weg afgelegd van baarmoederhalskanker tot endometriose. Telkens een teleurstelling opnieuw. We dachten nu eindelijk te starten met ivf blijkt dat er alweer cyste zitten op mijn eierstokken.
pffffffffffffff
Maar gelukkig 1 eitje!! Als ze nu morgen bellen dat het ok is ben ik al een beetje gelukkig denk. Dat geeft mij toch een beetje zekerheid dat men eitjes toch al eens niets mankeren.
Ik vraag me nu ook af wat het volgende zal zijn?? Want ik weet niet als ze morgen gaan bellen om te zeggen dat eht neit gelukt is of ik het nog ga aankunnen terug heel de circus over te doen!!

net zoals sommige het hier omschrijven ik ben echt op!! Mijn lichaam is al die inspuitingen, ingrepen,... echt beu!!
Maar wat doe je dan???
Kan je jezelf daar gewoon bij neerleggen??? Ik kan het mij niet inbeelden. pfffffffffff

[Glenys]

Heel het IUI/IVF/ICSI-gebeuren is enorm belastend. Ik heb daar emotioneel echt enorm van afgezien. Niet alleen wordt er gerommeld met je hormonen waardoor je je moe, lastig en ellendig kan voelen, je moet ook telkens weer die teleurstellingen kunnen verwerken én alles georganiseerd krijgen op je werk.

Op een bepaald moment ben je dan ook echt op. Het is dan zo ontzettend moeilijk om te beslissen wat je dan wil doen. Nog een poging, stoppen, pauze? Het maakte me op een gegeven moment wanhopig, want hoe zeer ik misschien een pauze nodig had, ik voelde me er nog ellendiger door.

Er is hier maar 1 goede raad en dat is doen waar je je iets beter bij voelt. Wil je voort, ga er dan voor. Wil je pauze, pauzeer dan maar en wil je stoppen, stop dan met een gerust hart.

Iedereen is anders en reageert anders op de behandelingen. Zolang je maar elk schuldgevoel kan achterwege laten is alles goed. Ik voelde me wel altijd schuldig: doe ik het wel goed, ontspan ik me wel genoeg, denk ik er niet te veel aan, heb ik niet te veel stress op het werk, praat ik er niet te veel over, ben ik niet te jaloers op zwangere vrouwen, zou ik niet toch naar die babyborrel gaan... en ga zo maar door. Die gevoelens verteerden me langzaam en maakten me heel ongelukkig.
Alle gevoelens mogen, behalve een schuldgevoel

Wij zijn allemaal sterke vrouwen en we doen dat goed!

Heel veel liefs

[Mispoes]

Hallo,
Ik ben ook nieuw. Wij zijn al 2 jaar aan het proberen. Vorig jaar zijn we dan hulp gaan zoeken. Een aantal pijnlijke onderzoeken, 5 mislukte inseminaties, kijkoperatie en nu de 1e IVF achter de rug.
Ik blijf er nog redelijk kalm onder. Het is precies alsof ik het allemaal onderga. Maar na elke inseminatie en nu ook bij de 1e terugplaatsing loopt de spanning telkens hoog op.
Mijn probleem is dat iedereen rondom mij zwanger wordt. Ik ben telkens blij voor hen, hoe kan ik anders?, maar het begint me ook echt tegen te steken. Wanneer ben ik eindelijk aan de beurt? Collega's, vrienden, het lukt allemaal van de eerste keer, zwangerschap verloopt vlot, en meestal zijn ze alweer bevallen terwijl ik nog steeds nergens sta.