Opvoeden

[mies]

Hier hebben we vele weken geleden zo'n ween-training gedaan, ik geloof toen ze 10 of 11 weken was ofzo. En dat werkte wel hoor, zelfs op die leeftijd.
Wat nu ook werkt, bijvoorbeeld als ze niet wil slapen, is even deur opendoen (dan zwijgt ze al meteen uit nieuwsgierigheid, ze kan ons zien vanuit haar bed), kijken of ze tutje in haar mond heeft, als die eruit gevallen is zeer zakelijk en zonder enige commentaar of oogcontact terugsteken en direct weggaan. Als ze tutje nog in haar mond heeft, gewoon deur terug toe.
En zo eindeloos verder, tot ze het gesnapt heeft. Ze blijft dus niet minutenlang wenen, die weentjes worden telkens onderbroken als de deur opengaat. En er wordt niemand uit haar bed gehaald, er wordt niet gespeeld, het is tijd om te slapen en niks anders.

Overdag spreek ik haar ook met strenge stem toe, niet roepen maar eerder kordaat "MEIS! NEE, ZO NIET!" en ik keer me dan van haar af. Dat heeft ze nu toch ook al door zenne.
En als ze braaf aan het spelen is, ga ik er vaak naartoe en krijgt ze een kusje en/of streeltje en de commentaar "Flinke meid, zo braaf aan het spelen!"

[Loeki]

O jee, ik ben een woesie mama!

Gelukkig maar dat Yveske meestal wel gesust is met een tut, en de momenten dat hij daar niet mee gesust is duren eigenlijk niet zo heel lang (geen uren). Oef.

Je bouwt toch ook een goede basis vind ik door je kind te laten weten dat je er bent voor hem/haar. Dat geeft later zelfvertrouwen volgens mij... Woesie me.

[JD]

Loeki,

Ik volg je volledig... ik ben nog niet klaar om met 'opvoeden' te beginnen. Daar is nog tijd genoeg voor. Liever een knuffel teveel dan eentje te weinig en naast honger, dorst, pijn, vuile pamper,... kunnen er nog zoveel andere redenen zijn om wat lastig te zijn of te huilen (te moe, overstimulatie,...) en ook al weet ik misschien niet wat het probleem is, toch wil ik zeker zijn dat ik ook aan die 'noden' tegemoet kom. Ik wil niet enkel aan de fysische behoeften denken, vandaar...

Ik zeg nu niet dat ik Leon nooit eens laat wenen, of wachten tot ik kom. Maar als hij te erg huilt als ik hem in zijn bedje steek, haal ik hem er toch efkes uit tot hij wat rustiger is, daarna leg ik hem terug, tuutje in de mond, knuffeldoekje tegen z'n hoofdje en soms leg ik gewoon mijn hoofd tegen dat van hem en aai ik hem.

Misschien dat ik onbewust toch 'opvoed', maar echt bewust bepaalde strategieën toepassen doe ik niet. Ik wil vooral zijn ritme volgen, niet mijn ritme/principes opleggen. Misschien dat ik vroeg of laat wat moet bijsturen, maar dat probeer ik dan zo voorzichtig mogelijk te doen, met zo weinig mogelijk strijd...
Maar misschien dat ik binnen enkele maanden anders spreek?!

[Loeki]

Ik vind dat je idd de opvoeding moet laten meegaan met je kind. Een driftige peuter zou bij mij wel de gang opvliegen of in de hoek moeten. Maar wel vanuit het principe dat dat het beste is voor hem om af te koelen en te leren omgaan met die emoties. Hopelijk niet omdat ik het dan gewoon kotsbeu ben (hoewel die momenten er vast ook wel zullen komen...).

M'n zus haar jongste (5) is in de mama-fase (al lang hoor ) : mama! mama! mama! maaaaaaaaaaaaaaamaaaaa! mama! mama! Om gek van te worden. Tis een equivalent van wenen vind ik, en moet je toch ook op tijd en stond een keer horen wat 't kind nu wil. Wat niet wil zeggen dat je iedere keer moet springen. Gewoon tja, jij bent de mama, waarschijnlijk de meest belangrijke persoon in hun leventje.

[wat is er mis?]

Dank je Miepje.
Een aantal dingen heb ik al geprobeerd. En als hij rustig is als ik hem in zijn bedje leg, lukt het meestal hoor. Maar als hij echt brult dan lukt niets en maakt hij zichzelf alleen maar meer overstuur. En dan lukt echt niets meer nadien. En dan moet ik hem zelfs wiegen of ad borst leggen om hem te bedaren. Ook een woesie mama . Ik moet eerlijk bekennen dat ik het opvoeden moeilijker vind dan ik had gedacht.
Maar zoals Mies eens met een ferme stem hem toespreken doe ik ook wel eens.

Liefs,

Bokje

[mies]

Ik doe dat ook alleen maar als ik het huiltje herken, als van "ga niet weg mama, ik heb nu geen goesting om te slapen, mag ik nog een beetje spelen", terwijl ze eigenlijk al duidelijk in haar oogjes aan het wrijven is enzo... ik denk echt wel dat het beter is voor haar dat we dan streng zijn. Misschien niet voor een ander kindje, maar zij heeft/had dat nodig. En we tonen inderdaad nog dat we aanwezig zijn, door telkens weer die deur open te doen, maar toch krijgt ze haar goesting niet.
We merken nu ook dat ze tegenwoordig heel gemakkelijk in slaap valt bij haar dutjes overdag.

Bij andere huiltjes ga ik ook wel kijken hoor!

En als ze echt begint te brullen of krijsen, hetgeen ze nu nog maar zeer zelden doet (wie had dat ooit durven denken), dan haal ik haar er ook wel uit hoor. Dan is er echt iets aan de hand.
Maar dat is er alleen gekomen nadat ze, volgens mij dan toch, zelf doorgekregen heeft dat ze zichzelf alleen maar meer overstuur maakt als ze nodeloos blijft brullen. Allez, dat denk ik toch, maar blijkbaar zou dat dus niet kunnen op die jonge leeftijd????

[Loeki]

Goh kweetniet hoor Mies... Uit al je berichtjes leid ik wel af dat Meis een slimmerikje is, dus wie weet?

Tis idd een verschil vind ik of je kindje dat iedere dag doet of niet. Sommige kindjes zullen 't idd mss nodig hebben?

[wat is er mis?]

Ik moet eerlijk bekennen dat Kaan gemakkelijker in slaap valt (overdag) sinds hij naar de crèche gaat. Daar laten ze hem niet brullen. Maar toch. Ik denk dat hij wel geleerd hft dat zijn bedje dient om te slapen. Nu op reis is dat moeilijker want hij slaapt id draagmand. Dus ja een beetje ontregeld toch. Dus het is hem vergeven .

Liefs,

Bokje

[mies]

Jaja, 't is hem zeker vergeven!

Loeki, ik denk niet dat Meis zo'n slimmerikje is hoor. Het is een gewoon kindje.

[Loeki]

Oh maar ik bedoelde er niks mee hoor Mies... Tis gewoon dat Meis precies al meer kan dan Yveske. Kvind dat niet erg ofzo hoor, ieder kindje op zijn/haar eigen tempo hé! Khad dus gewoon de indruk dat Meis al "veel kan".

[Zabbie]

Ik denk dat consequentie ook veel doet, dus Mies, Meis zal toch kennelijk beseffen dat je bij je standpunt blijft, en dus zal ze sneller opgeven. En van dat beseffen op welke leeftijd en zo, ik hecht daar niet al te veel belang aan, want elk kind is anders en ontwikkelt op een andere manier. De ene kan vlugger stappen, de andere vlugger praten. Uiteindelijk leren ze het allemaa wel. Hier is het zo, dat je met 3 kinderen de tijd niet hebt om altijd direct op het geween te reageren. Gisteren heb ik ons meisje nog apart moeten leggen omdat het haar weer allemaal teveel werd: Wout aan het spelen, TV aan, Brent aan het brabbelen en mama aan de telefoon: dat zijn te veel indrukken voor haar, en ze kan die niet filteren. Dus toen ze buiten zichzelf begon te gaan, ben ik haar in de kinderkamer gaan leggen en goed ingestopt, dat ze wat beperkt was in haar bewegingen. Na 5 minuten door brullen, was ze in slaap en heeft ze bijna 3 uren geslapen! Gisterenavond heeft ze dan nog eens een aanval van buitenzinnigheid gehad en heb ik alle truuken moeten bovenhalen om haar te doen kalmeren. Ze wou drinken, maar als ze de speen in haar mond voelde werd ze hysterisch. Als ik dan de fles terug afnam, werd ze hysterisch omdat ze niet meer kon drinken. Ze wou niet tutteren, zat wel op mijn trui te sabbelen. Ze wou niet geknuffeld worden, maar zocht wel de hele tijd contact, en ga zo maar door. Toen heb ik haar ook ff heel kordaat toegesproken, dat de dingen zo niet werken. Uiteindelijk is ze dan na een half uur toch op mijn arm in slaap gevallen.
Ben ik nu een veel te strenge mama?

[wat is er mis?]

Te streng, te woesie, te .... Ik geloof er niets van. Je moet als mama zelf aanvoelen wat het beste is voor je kindje en je eigen gevoel. En Zabbie, ik begrijp heel goed dat het met drie kindjes anders is dan met eentje en dat de grenzen miss anders gesteld worden. Ik ben ervan overtuigd dat Larissa of de andere kindjes daar geen nadeel van zll ondervinden. Dus doe maar lekker verder zoals jij denkt dat het moet.

Gisteren was ik Kaan ah voeden. Op een bepaald moment bijt hij me (ok hij hft nog geen tanden maar geloof me het kan toch enorm veel pijn doen). Ik heb hem toen heel kordaat en met een ferme stem toegesproken dat dat niet mocht. Hij keek me "bang" aan en zette een echt pruillipje. Eigenlijk was het zielig om zien en toch was ik "fier" op mezelf dat het lukte.

Liefs,

Bokje

[mies]

(effe off-topic verder: Loeki, Yveske sloeg veeeeeeeeeeel vroeger naar dingetjes dan Meis, Yveske kan zijn tenen in zijn mond steken en Meis nog niet... verder maakt Meis totaal geen aanstalten om te rollen (niet geinteresseerd), ze kan geen enkele medeklinker behalve pffff (met tong tussen lippen, logisch want ze heeft nog geen tanden voor een echte "f"), ze verandert helemaal niet van locatie in haar park of haar bedje...
er zijn natuurlijk zo van die uitzonderlijke momenten dat iets haar 1 keertje per toeval overkomt, maar in het algemeen is zij helemaal niet bezig met de grove motoriek enzo. Ze ontwikkelt volgens K&G gewoon mooi volgens "schema" en meer niet hoor! En daar ben ik heel gelukkig mee! Ik heb trouwens helemaal niet de indruk dat Meis zich "rapper dan gemiddeld" ontwikkelt, zoals zovele ouders denken over hun kroost... dus "slimmerikje"?? Nee hoor!)

[Sterretje]

hier kan amber soms ook heel hard knijpen in m'n vel, meestal daar waar het erg pijn doet.
'k heb dan altijd de neiging om heel hard terug te knijpen, maar tja, ik zou haar alleen maar pijn doen. we duwen dus resoluut handje weg, en zeggen nee. 'k hoop dat ze het ooit eens begrijpt :s

Verder nog heel leuke ervaringen gehad met het 'aai' spelletje. Ze roept nu luidkeels met mij mee, als ik aai zeg, maakt ze ook een specifiek geluid en ze doet dan echt megalief. het is zo vertederend dat ik altijd tranen in m'n ogen krijg. Hoeveel liefde zo een kleintje al kan geven

[mies]

Ooooooooooooooooooooooh zo lief!!!!!

Daar doen we toch alles voor he