He ladies, hier nog even snel een berichtje van een kersverse mama.
Wat is het snel gegaan hier. Ik ben er nog altijd niet van bekomen. Effe kort mijn verhaal.
De nacht van 24 op 25 mei ben ik opgestaan en ik verloor helder water. We hebben gebeld naar Hasselt en we zijn onmiddellijk moeten binnen komen. Daar bleek dat het om vruchtwater ging. Ze hebben ons dan doorgestuurd naar Leuven of Genk. We hebben dan voor Genk gekozen. Om 04.00u waren we in Genk en om 05.30u hing ik al aan de weeënremmers en had ik al een eerste spuitje voor longrijping gehad. Donderdag zijn dan de weeënremmers gestopt. Ik mocht enkel liggen, absoluut niet rechtstaan, zelfs niet om me te wassen of om naar toilet te gaan. Maandagavond begon het toch te rommelen in mijn buik, maar telkens ik aan de monitor lag, stopte het gerommel. Rond middernacht heb ik dan toch maar nog eens gevraagd om aan de monitor te mogen en toen bleek ik flinke weeën te hebben. Ik heb nog een tijdje moeten wachten op de gyn. Uiteindelijk bleek ik 3 cm opening te hebben. Ik heb dan Kenneth gebeld. Om kwart voor drie lag ik in de verloskamer en om drie uur was Kenneth bij me. Ik heb dadelijk om een epi gevraagd maar ze vonden het nog te vroeg. Ik heb nog een uurtje gewacht en toen had ik 7 cm opening. Ik wou wéér een epidurale maar ik had een goeie vroedvrouw en dankzij haar heb ik het volgehouden zonder epi (voor de 2e keer
Om kwart na vier ben ik beginnen te persen en om kwart voor vijf was onze mooie meid YADE er al. Ik heb haar dadelijk bij me mogen nemen dus dat was een zalig moment.
Aanvankelijk deed ze het erg goed. Ze huilde dadelijk. Maar in de loop van de dag (dinsdag 1 juni) ging het steeds slechter met haar. Ze hebben haar uiteindelijk moeten intuberen en beademen. Het heeft even geduurd om de juiste beademing te vinden voor haar. Intussen maakte ze ook hoge koorts en bleek dat ze water op de longetjes had. Dit was echt de ergste dag uit mijn leven. Ik kan niet beschrijven hoe ik me toen voelde, dat overtreft gewoon alles. Ik was gewoon een wrak.
Om 16u was ze eindelijk stabiel en dit moest zo blijven gedurende een uur of vier. En dat is ook gebeurd. Ze heeft het sindsdien alleen maar beter gedaan. Haar medicatie is volledig afgebouwd (ze kreeg antibiotica, een slaap- en verdovingsmiddel, medicatie om haar longetjes te laten rijpen, medictaie om haar bloeddruk te regelen). Ze is nu goed wakker. En het is een hevige madam! Hihi... Om de drie uur is er verzorging en als ze dan wakker gemaakt wordt dan weert ze zich goed.
Haar hartje en hersentjes zijn gecontroleerd en dat is allemaal in orde. Ook haar maagje en darmen werken goed. Ze verteert goed haar eten en doet regelmatig spontaan een klein hoopje.
Het beste nieuws is dat ze sinds gisterenavond van de beademing af is! Ik weet nog niet hoe ze het deze nacht heeft gedaan, maar ik ga zo meteen eens bellen. Ze had al goed van zich laten horen, zeiden ze gisterenavond aan de tel.
Ze zal nog even op de intensieve moeten liggen (ik vermoed tot 34 weken) en dan mag ze in een verwarmd bedje. Ze blijft sowieso minstens tot 37 weken in het ziekenhuis. Ze woog 1470g en is 42.5 cm. Een lang, slanke dus. Maar gewicht speelt daar eigenlijk geen rol, wel hoe ze het doen.
Ze is wondermooi. Ze lijkt ontzettend hard op haar broertje en ik ben stapelverliefd en apetrots op onze prachtige dochter.
Ik voel me fysiek prima. Ik liep dadelijk terug rond en heb nergens last van. Na een mentale dip gaat het ook in mijn hoofd terug beter. Ik heb me voorgenomen om niet te fel vooruit op de feiten te lopen, om te nemen wat komt en niet te veel te piekeren over wat ZOU kunnen. Ik ben sinds gisteren thuis. Dat is vrij snel maar ik heb hier ook nog een flinke, sterke zoon rondlopen die me ook bijna twee weken heeft moeten missen en die me ook nodig heeft en mijn aandacht verdient. Ik heb bewust gekozen om in het weekend naar huis te komen. Zo hebben we wat tijd met ons drietjes kunnen doorbrengen en kon ik vanaf maandag met een goed ritme starten. Yoran is ook zo fier op zijn zusje. Helaas mag hij maar één keer per week bij haar. Maar de afdeling verhuist vandaag en ik ga proberen te regelen dat ze dichter bij het raam mag liggen zodat hij haar toch ook meer kan zien.
Verder ben ik met borstvoeding begonnen, toch ja (allén borstvoeding, het is afkolven hè, tot 34 weken mogen ze toch niet aan de borst). Ik wou het gewoon proberen, voor haar. Aanvankelijk was dat weer een ramp. Tegen donderdag had ik vreselijke stuwing. Echt, dat deed meer pijn dan het bevallen zijn! Mijn borsten waren twee bakstenen die me letterlijk mijn adem benamen. Na een gesprek met de lactatiedeskundige heb ik dan een aantal techniekjes geleerd en dat helpt wel. Aanvankelijk kolfde ik 0.5 cc af. Dat bracht ik dan zo fier als ne gieter tot bij haar en daar waren ze heel blij en dat kreeg ze dan ook (via een maagsonde). Intussen kolf ik zo'n 10 ml per keer af. Dat lijkt weinig maar voor haar zijn dat zo'n twee voedingen. Ik neem nu ook korreltjes en hoop toch dat de productie wat opgedreven kan worden. Ik jaag me er wel niet in op en zie wel wat komt. Wat ze heeft gehad, dat heeft ze gehad. Ik zie mezelf dit geen weken of maanden volhouden.
In de eerste plaats wil ik nu een sterkte mama voor Yade zijn. Ik wil fysiek terug zo snel mogelijk op peil zijn. Ik verafschuw mijn lichaam. Die buik is er nog. Ik zie er nog vier maanden zwanger uit en dat doet me zo pijn. Ik heb het gevoel dat ik niet ten volle van haar heb kunnen genieten in mijn buik. Ik voel me schuldig over ALLES! Over het feit dat ik haar zo vroeg heb moeten laten komen, over het feit dat ik thuis ben, dat ik niet meer voor haar kan doen, over de bv die niet echt op gang komt,... Ik zit op dit moment op een ongelooflijk emotionele roetsjbaan en het naar huis komen was een hel. Geen kamertje dat staat te blinken, geen verzorgingstafel en parkje in mijn huis, geen rekje met de doopsuikertjes, geen ooievaar in ons raam en geen ballonnen. Ik weet wel dat dat komt als ze naar huis mag, maar dat lijkt nu nog zo ver weg en dan moet ze het nog goed blijven doen.
Voila, dat is een hele boterham. Ik heb nog niet alles kunnen bijlezen maar dat begrijpen jullie wel hè. Willen jullie aub voor haar mee duimen en kaarsjes branden.
Trouwens, Liezeke, ik denk dat jouw lieve Matéo* zich al goed ontfermd heeft over haar. Na haar crisis van dinsdag moet ze wel een goede beschermengel hebben. De dokter sprak achteraf van een "miraculeus herstel". Fluister jij nog eens naar hem dat hij goed voor haar zorgt?
Veel liefs allemaal!
Nessieke
Het kaartje is heel simpel maar past er ook wel bij vind ik!
Heel veel succes meid!