@Liesel: is inderdaad formule claeys waar ik recht op heb; ben al benieuwd naar maandag aanstaande, als de aangetekende brief aankomt op bureau van mijn advocaat.
Prettig weekend iedereen!
Veerle
Bevallen in augustus 2010
-
VeerleDW
- Berichten: 79
- Lid geworden op: 15 februari 2009, 21:43
Banaantjes zijn het geworden, heb tijdje poging gedaan om Magnetop te nemen, maar krijg het langs geen kanten binnen, echt vies
@Liesel: is inderdaad formule claeys waar ik recht op heb; ben al benieuwd naar maandag aanstaande, als de aangetekende brief aankomt op bureau van mijn advocaat.
Prettig weekend iedereen!
Veerle
@Liesel: is inderdaad formule claeys waar ik recht op heb; ben al benieuwd naar maandag aanstaande, als de aangetekende brief aankomt op bureau van mijn advocaat.
Prettig weekend iedereen!
Veerle
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
-
Nessieke
- Berichten: 197
- Lid geworden op: 12 december 2009, 11:03
He ladies,
Hier nog even nieuws uit den Limburg. Yade doet het behoorlijk. Af en toe moet ze geholpen worden met haar ademhaling (CPAP heet dat), maar de arts heeft me verzekerd dat dat bij haar proces hoort. Haar longetjes hebben het flink zwaar gehad en zij moet nog wat geholpen worden. Verder doet ze het goed. Ze weegt intussen 1548 g, ze verteert haar eten goed en maakt zelf stoelgang. Ze reageert ook goed op de dingen en tijdens een verzorging kan ze zich flink laten horen.
Met mij gaat het minder, zowel emotioneel als fysiek. Emotioneel vraag ik me af hoe ik dit ga volhouden. Als ik moet verder gaan volgens het ritme van afgelopen week, dan ben ik een wrak tegen de tijd dat ze naar huis mag. Ik wil gewoon constant bij haar zijn. Mijn leven bestaat uit auto rijden, afkolven en 's nachts mijn huishouden doen. Ik denk dat ik gemiddeld een uurtje of vijf slaap en overdag slapen / rusten zit er niet in, allé, dat gun ik mezelf niet. Donderdag gaf mijn mama mij weer eens een heel welgeplaatste opmerking over mijn huishouden dat niet heel in orde is en dat heeft me gebroken. Ik heb geweend van donderdagavond tot vrijdagmiddag. Ik was gewoon op. Ik ben zo bang, bang voor de onzekerheid en de toekomst, bang dat ik het niet kan volhouden, bang omdat ik weer moet vechten en het mss niet kan... Ik heb al zo vaak moeten vechten in mijn leven. Ik wil zo graag sterk zijn voor haar en dat lukt me niet altijd.
Verder had ik sinds een paar dagen terug fellere buikpijn en steken in mijn onderbuik. Vandaag waren we bij mijn ouders gaan eten en toen ik opstond, voelde ik zo het bloed uit me vloeien. Ik ga naar wc en daar heb ik heel wat bloedverlies met klonters. Omdat we toch naar het ziekenhuis gingen, heb ik daar even raad gevraagd aan de verpleegsters. Ze hebben me even langs het verloskwartier gestuurd. Diagnose: ik heb nog heel wat bloedklonters zitten en één stuk dat misschien een stukje placenta zou kunnen zijn. Ik moet nu druppels innemen die de baarmoeder doen samentrekken en zo hopen ze dat dat allemaal meekomt. Héél fijne vooruitzichten dus. Ik ben echt bang (again) om die druppels te nemen. Godweet hoeveel pijn ik weer ga hebben? Ik heb de afgelopen zeven maanden al genoeg pijn gehad! Dat dat er ook nog moet bij komen! Bovendien zouden die druppels een verminderde melkproductie kunnen veroorzaken. Olé! Ik zie echt op tegen deze week. Aan de ene kant heb ik zoiets van "ok, er is weer een week voorbij, en anderzijds ben ik weer bang voor wat zou kunnen gebeuren".
Ik ben dus weer een hele tijd in het ziekenhuis geweest terwijl ik eigenlijk van plan was om naar huis te komen op tijd en mijn huishouden wat te doen en voor te bereiden voor komende dagen. En dan kom ik thuis en dan zitten de buren gezellig in hunne spiksplinternieuwe jacuzzi en dan breekt mijn hart. Wat zou ik toch ook graag nog eens zo onbezorgd genieten. Waarom hebben sommige mensen het zo zwaar en krijgen anderen alles in hun schoot geworpen? Ik weet op dit moment niet waar ik de moed moet vinden om door te gaan.
Ik mis mijn kleine meid zo fel. En ik maak me overdreven zorgen. Vandaag had ze 37.4° en wat plattere stoelgang. Ik denk meteen dat ze deze week ziek zal worden terwijl de verpleegster me verzekert dat dat niet hoeft: de plattere stoelgang krijgt ze van de moedermelk en de hogere temperatuur heeft te maken met de temperatuur in haar couveuse. Ze spreken pas van "koorts" als ze tegen de 38° heeft. En toch ben ik weer bang... Tja, dat is het sleutelwoord wel vandaag en de afgelopen dagen en dat zal zo nog de komende weken zijn. Weken die eindeloos lang lijken te duren.
Enfin, zoals jullie voelen, gaat het me niet zo goed. Allé, het gaat echt wel met ups en downs en er zijn echt wel dagen bij dat het me goed gaat. Zo ben ik woensdag eens goed gaan shoppen voor haar. Maar als ik dan die spulletjes zie liggen, dan slaat de angst me weer om het hart. Zal ik haar echt ooit die kleertjes kunnen aandoen?
Voor jullie nog heel veel moed en sterkte. Geniet van die laatste maanden, van de voorbereidingen van jullie kaartjes en doopsuikertjes, van het leven in jullie buik. Koester elk moment want het is zo bijzonder.
Liefs,
Nessie
Hier nog even nieuws uit den Limburg. Yade doet het behoorlijk. Af en toe moet ze geholpen worden met haar ademhaling (CPAP heet dat), maar de arts heeft me verzekerd dat dat bij haar proces hoort. Haar longetjes hebben het flink zwaar gehad en zij moet nog wat geholpen worden. Verder doet ze het goed. Ze weegt intussen 1548 g, ze verteert haar eten goed en maakt zelf stoelgang. Ze reageert ook goed op de dingen en tijdens een verzorging kan ze zich flink laten horen.
Met mij gaat het minder, zowel emotioneel als fysiek. Emotioneel vraag ik me af hoe ik dit ga volhouden. Als ik moet verder gaan volgens het ritme van afgelopen week, dan ben ik een wrak tegen de tijd dat ze naar huis mag. Ik wil gewoon constant bij haar zijn. Mijn leven bestaat uit auto rijden, afkolven en 's nachts mijn huishouden doen. Ik denk dat ik gemiddeld een uurtje of vijf slaap en overdag slapen / rusten zit er niet in, allé, dat gun ik mezelf niet. Donderdag gaf mijn mama mij weer eens een heel welgeplaatste opmerking over mijn huishouden dat niet heel in orde is en dat heeft me gebroken. Ik heb geweend van donderdagavond tot vrijdagmiddag. Ik was gewoon op. Ik ben zo bang, bang voor de onzekerheid en de toekomst, bang dat ik het niet kan volhouden, bang omdat ik weer moet vechten en het mss niet kan... Ik heb al zo vaak moeten vechten in mijn leven. Ik wil zo graag sterk zijn voor haar en dat lukt me niet altijd.
Verder had ik sinds een paar dagen terug fellere buikpijn en steken in mijn onderbuik. Vandaag waren we bij mijn ouders gaan eten en toen ik opstond, voelde ik zo het bloed uit me vloeien. Ik ga naar wc en daar heb ik heel wat bloedverlies met klonters. Omdat we toch naar het ziekenhuis gingen, heb ik daar even raad gevraagd aan de verpleegsters. Ze hebben me even langs het verloskwartier gestuurd. Diagnose: ik heb nog heel wat bloedklonters zitten en één stuk dat misschien een stukje placenta zou kunnen zijn. Ik moet nu druppels innemen die de baarmoeder doen samentrekken en zo hopen ze dat dat allemaal meekomt. Héél fijne vooruitzichten dus. Ik ben echt bang (again) om die druppels te nemen. Godweet hoeveel pijn ik weer ga hebben? Ik heb de afgelopen zeven maanden al genoeg pijn gehad! Dat dat er ook nog moet bij komen! Bovendien zouden die druppels een verminderde melkproductie kunnen veroorzaken. Olé! Ik zie echt op tegen deze week. Aan de ene kant heb ik zoiets van "ok, er is weer een week voorbij, en anderzijds ben ik weer bang voor wat zou kunnen gebeuren".
Ik ben dus weer een hele tijd in het ziekenhuis geweest terwijl ik eigenlijk van plan was om naar huis te komen op tijd en mijn huishouden wat te doen en voor te bereiden voor komende dagen. En dan kom ik thuis en dan zitten de buren gezellig in hunne spiksplinternieuwe jacuzzi en dan breekt mijn hart. Wat zou ik toch ook graag nog eens zo onbezorgd genieten. Waarom hebben sommige mensen het zo zwaar en krijgen anderen alles in hun schoot geworpen? Ik weet op dit moment niet waar ik de moed moet vinden om door te gaan.
Ik mis mijn kleine meid zo fel. En ik maak me overdreven zorgen. Vandaag had ze 37.4° en wat plattere stoelgang. Ik denk meteen dat ze deze week ziek zal worden terwijl de verpleegster me verzekert dat dat niet hoeft: de plattere stoelgang krijgt ze van de moedermelk en de hogere temperatuur heeft te maken met de temperatuur in haar couveuse. Ze spreken pas van "koorts" als ze tegen de 38° heeft. En toch ben ik weer bang... Tja, dat is het sleutelwoord wel vandaag en de afgelopen dagen en dat zal zo nog de komende weken zijn. Weken die eindeloos lang lijken te duren.
Enfin, zoals jullie voelen, gaat het me niet zo goed. Allé, het gaat echt wel met ups en downs en er zijn echt wel dagen bij dat het me goed gaat. Zo ben ik woensdag eens goed gaan shoppen voor haar. Maar als ik dan die spulletjes zie liggen, dan slaat de angst me weer om het hart. Zal ik haar echt ooit die kleertjes kunnen aandoen?
Voor jullie nog heel veel moed en sterkte. Geniet van die laatste maanden, van de voorbereidingen van jullie kaartjes en doopsuikertjes, van het leven in jullie buik. Koester elk moment want het is zo bijzonder.
Liefs,
Nessie
-
Nessieke
- Berichten: 197
- Lid geworden op: 12 december 2009, 11:03
He ladies,
Hier nog even nieuws uit den Limburg. Yade doet het behoorlijk. Af en toe moet ze geholpen worden met haar ademhaling (CPAP heet dat), maar de arts heeft me verzekerd dat dat bij haar proces hoort. Haar longetjes hebben het flink zwaar gehad en zij moet nog wat geholpen worden. Verder doet ze het goed. Ze weegt intussen 1548 g, ze verteert haar eten goed en maakt zelf stoelgang. Ze reageert ook goed op de dingen en tijdens een verzorging kan ze zich flink laten horen.
Met mij gaat het minder, zowel emotioneel als fysiek. Emotioneel vraag ik me af hoe ik dit ga volhouden. Als ik moet verder gaan volgens het ritme van afgelopen week, dan ben ik een wrak tegen de tijd dat ze naar huis mag. Ik wil gewoon constant bij haar zijn. Mijn leven bestaat uit auto rijden, afkolven en 's nachts mijn huishouden doen. Ik denk dat ik gemiddeld een uurtje of vijf slaap en overdag slapen / rusten zit er niet in, allé, dat gun ik mezelf niet. Donderdag gaf mijn mama mij weer eens een heel welgeplaatste opmerking over mijn huishouden dat niet heel in orde is en dat heeft me gebroken. Ik heb geweend van donderdagavond tot vrijdagmiddag. Ik was gewoon op. Ik ben zo bang, bang voor de onzekerheid en de toekomst, bang dat ik het niet kan volhouden, bang omdat ik weer moet vechten en het mss niet kan... Ik heb al zo vaak moeten vechten in mijn leven. Ik wil zo graag sterk zijn voor haar en dat lukt me niet altijd.
Verder had ik sinds een paar dagen terug fellere buikpijn en steken in mijn onderbuik. Vandaag waren we bij mijn ouders gaan eten en toen ik opstond, voelde ik zo het bloed uit me vloeien. Ik ga naar wc en daar heb ik heel wat bloedverlies met klonters. Omdat we toch naar het ziekenhuis gingen, heb ik daar even raad gevraagd aan de verpleegsters. Ze hebben me even langs het verloskwartier gestuurd. Diagnose: ik heb nog heel wat bloedklonters zitten en één stuk dat misschien een stukje placenta zou kunnen zijn. Ik moet nu druppels innemen die de baarmoeder doen samentrekken en zo hopen ze dat dat allemaal meekomt. Héél fijne vooruitzichten dus. Ik ben echt bang (again) om die druppels te nemen. Godweet hoeveel pijn ik weer ga hebben? Ik heb de afgelopen zeven maanden al genoeg pijn gehad! Dat dat er ook nog moet bij komen! Bovendien zouden die druppels een verminderde melkproductie kunnen veroorzaken. Olé! Ik zie echt op tegen deze week. Aan de ene kant heb ik zoiets van "ok, er is weer een week voorbij, en anderzijds ben ik weer bang voor wat zou kunnen gebeuren".
Ik ben dus weer een hele tijd in het ziekenhuis geweest terwijl ik eigenlijk van plan was om naar huis te komen op tijd en mijn huishouden wat te doen en voor te bereiden voor komende dagen. En dan kom ik thuis en dan zitten de buren gezellig in hunne spiksplinternieuwe jacuzzi en dan breekt mijn hart. Wat zou ik toch ook graag nog eens zo onbezorgd genieten. Waarom hebben sommige mensen het zo zwaar en krijgen anderen alles in hun schoot geworpen? Ik weet op dit moment niet waar ik de moed moet vinden om door te gaan.
Ik mis mijn kleine meid zo fel. En ik maak me overdreven zorgen. Vandaag had ze 37.4° en wat plattere stoelgang. Ik denk meteen dat ze deze week ziek zal worden terwijl de verpleegster me verzekert dat dat niet hoeft: de plattere stoelgang krijgt ze van de moedermelk en de hogere temperatuur heeft te maken met de temperatuur in haar couveuse. Ze spreken pas van "koorts" als ze tegen de 38° heeft. En toch ben ik weer bang... Tja, dat is het sleutelwoord wel vandaag en de afgelopen dagen en dat zal zo nog de komende weken zijn. Weken die eindeloos lang lijken te duren.
Enfin, zoals jullie voelen, gaat het me niet zo goed. Allé, het gaat echt wel met ups en downs en er zijn echt wel dagen bij dat het me goed gaat. Zo ben ik woensdag eens goed gaan shoppen voor haar. Maar als ik dan die spulletjes zie liggen, dan slaat de angst me weer om het hart. Zal ik haar echt ooit die kleertjes kunnen aandoen?
Voor jullie nog heel veel moed en sterkte. Geniet van die laatste maanden, van de voorbereidingen van jullie kaartjes en doopsuikertjes, van het leven in jullie buik. Koester elk moment want het is zo bijzonder.
Liefs,
Nessie
Hier nog even nieuws uit den Limburg. Yade doet het behoorlijk. Af en toe moet ze geholpen worden met haar ademhaling (CPAP heet dat), maar de arts heeft me verzekerd dat dat bij haar proces hoort. Haar longetjes hebben het flink zwaar gehad en zij moet nog wat geholpen worden. Verder doet ze het goed. Ze weegt intussen 1548 g, ze verteert haar eten goed en maakt zelf stoelgang. Ze reageert ook goed op de dingen en tijdens een verzorging kan ze zich flink laten horen.
Met mij gaat het minder, zowel emotioneel als fysiek. Emotioneel vraag ik me af hoe ik dit ga volhouden. Als ik moet verder gaan volgens het ritme van afgelopen week, dan ben ik een wrak tegen de tijd dat ze naar huis mag. Ik wil gewoon constant bij haar zijn. Mijn leven bestaat uit auto rijden, afkolven en 's nachts mijn huishouden doen. Ik denk dat ik gemiddeld een uurtje of vijf slaap en overdag slapen / rusten zit er niet in, allé, dat gun ik mezelf niet. Donderdag gaf mijn mama mij weer eens een heel welgeplaatste opmerking over mijn huishouden dat niet heel in orde is en dat heeft me gebroken. Ik heb geweend van donderdagavond tot vrijdagmiddag. Ik was gewoon op. Ik ben zo bang, bang voor de onzekerheid en de toekomst, bang dat ik het niet kan volhouden, bang omdat ik weer moet vechten en het mss niet kan... Ik heb al zo vaak moeten vechten in mijn leven. Ik wil zo graag sterk zijn voor haar en dat lukt me niet altijd.
Verder had ik sinds een paar dagen terug fellere buikpijn en steken in mijn onderbuik. Vandaag waren we bij mijn ouders gaan eten en toen ik opstond, voelde ik zo het bloed uit me vloeien. Ik ga naar wc en daar heb ik heel wat bloedverlies met klonters. Omdat we toch naar het ziekenhuis gingen, heb ik daar even raad gevraagd aan de verpleegsters. Ze hebben me even langs het verloskwartier gestuurd. Diagnose: ik heb nog heel wat bloedklonters zitten en één stuk dat misschien een stukje placenta zou kunnen zijn. Ik moet nu druppels innemen die de baarmoeder doen samentrekken en zo hopen ze dat dat allemaal meekomt. Héél fijne vooruitzichten dus. Ik ben echt bang (again) om die druppels te nemen. Godweet hoeveel pijn ik weer ga hebben? Ik heb de afgelopen zeven maanden al genoeg pijn gehad! Dat dat er ook nog moet bij komen! Bovendien zouden die druppels een verminderde melkproductie kunnen veroorzaken. Olé! Ik zie echt op tegen deze week. Aan de ene kant heb ik zoiets van "ok, er is weer een week voorbij, en anderzijds ben ik weer bang voor wat zou kunnen gebeuren".
Ik ben dus weer een hele tijd in het ziekenhuis geweest terwijl ik eigenlijk van plan was om naar huis te komen op tijd en mijn huishouden wat te doen en voor te bereiden voor komende dagen. En dan kom ik thuis en dan zitten de buren gezellig in hunne spiksplinternieuwe jacuzzi en dan breekt mijn hart. Wat zou ik toch ook graag nog eens zo onbezorgd genieten. Waarom hebben sommige mensen het zo zwaar en krijgen anderen alles in hun schoot geworpen? Ik weet op dit moment niet waar ik de moed moet vinden om door te gaan.
Ik mis mijn kleine meid zo fel. En ik maak me overdreven zorgen. Vandaag had ze 37.4° en wat plattere stoelgang. Ik denk meteen dat ze deze week ziek zal worden terwijl de verpleegster me verzekert dat dat niet hoeft: de plattere stoelgang krijgt ze van de moedermelk en de hogere temperatuur heeft te maken met de temperatuur in haar couveuse. Ze spreken pas van "koorts" als ze tegen de 38° heeft. En toch ben ik weer bang... Tja, dat is het sleutelwoord wel vandaag en de afgelopen dagen en dat zal zo nog de komende weken zijn. Weken die eindeloos lang lijken te duren.
Enfin, zoals jullie voelen, gaat het me niet zo goed. Allé, het gaat echt wel met ups en downs en er zijn echt wel dagen bij dat het me goed gaat. Zo ben ik woensdag eens goed gaan shoppen voor haar. Maar als ik dan die spulletjes zie liggen, dan slaat de angst me weer om het hart. Zal ik haar echt ooit die kleertjes kunnen aandoen?
Voor jullie nog heel veel moed en sterkte. Geniet van die laatste maanden, van de voorbereidingen van jullie kaartjes en doopsuikertjes, van het leven in jullie buik. Koester elk moment want het is zo bijzonder.
Liefs,
Nessie
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Ocharme Nessieke,
Toevallig kwam ik even langs dit topic en las ik je berichtje. Tuurlijk heb jij het moeilijk joh! Ik zou me ook emotioneel en fysiek een wrak noemen. Da's toch heel normaal in jouw situatie.
Maar dat huishouden...foert daarmee! Wat maakt het in godsnaam nou uit dat het niet helemaal aan de kant is? Ben je daarom een minder goede moeder? Wel integendeel. Zolang jij je melkje naar je lieverdje voert en zoveel mogelijk bij haar bent kan dat kindje alleen maar superblij zijn met zo'n lieve mama! Jij bent toch ongelooflijk goed bezig? Ik zou echt trots zijn op mezelf! Jij hebt echt je grenzen verlegd!
Wat flauw van je moeder om een opmerking te geven over je huishouden. Ze zal het zo niet bedoeld hebben maar ik kan me voorstellen hoe hard dat aankomt. Misschien kan je aan haar vragen om de boel te komen opkuisen zodat jij wat rust hebt?
Ik wens je heel veel sterkte toe en vooral eens een nachtje goede rust!
Dikke knuf,
Glenys
Toevallig kwam ik even langs dit topic en las ik je berichtje. Tuurlijk heb jij het moeilijk joh! Ik zou me ook emotioneel en fysiek een wrak noemen. Da's toch heel normaal in jouw situatie.
Maar dat huishouden...foert daarmee! Wat maakt het in godsnaam nou uit dat het niet helemaal aan de kant is? Ben je daarom een minder goede moeder? Wel integendeel. Zolang jij je melkje naar je lieverdje voert en zoveel mogelijk bij haar bent kan dat kindje alleen maar superblij zijn met zo'n lieve mama! Jij bent toch ongelooflijk goed bezig? Ik zou echt trots zijn op mezelf! Jij hebt echt je grenzen verlegd!
Wat flauw van je moeder om een opmerking te geven over je huishouden. Ze zal het zo niet bedoeld hebben maar ik kan me voorstellen hoe hard dat aankomt. Misschien kan je aan haar vragen om de boel te komen opkuisen zodat jij wat rust hebt?
Ik wens je heel veel sterkte toe en vooral eens een nachtje goede rust!
Dikke knuf,
Glenys
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Nessieke meid dikke dikke knuff! Natuurlijk wil je de hele tijd bij je kleine meid zijn! Kan je niet eens een nachtje ginder blijven slapen ofzo, kan dat niet?
Je huishouden de boom in das ook het eerste wat ik dacht hoor. Laat dat toch schieten meid dat komt heus ooit wel in orde. Laat je moeder 't doen.
Of je ventje die kan toch ook de handen uit de mouwen steken?
Ik heb die druppels ook moeten nemen en ik kolfde toen ook af. Ik heb er quasi geen pijn van gehad en niks gemerkt qua melkproductie. Maak je er zo weinig mogelijk zorgen over, door te piekeren daalt je melkproductie ook. In het ergste geval daalt je melkproductie een beetje door die druppels, Yade zal dan wel wat KV bijkrijgen (probeer dat niet erg te vinden) en als je daarna stopt met de druppels komt alles weer goed. Die druppels is maar tien dagen ofzo als ik het me goed herinner.
Je meisje en je melkje zijn 't belangrijkst nu!
BV stoelgang is idd altijd lopend, dat is normaal. En 37,4 is geen verhoging hoor! Babietjes (en zeker de hele kleintjes) reageren enorm op hun omgevingstemperatuur. Als het buiten warm is bijvoorbeeld zoals vorig weekend loopt de temperatuur van een gezonde baby makkelijk naar 38° of meer!
Je huishouden de boom in das ook het eerste wat ik dacht hoor. Laat dat toch schieten meid dat komt heus ooit wel in orde. Laat je moeder 't doen.
Of je ventje die kan toch ook de handen uit de mouwen steken?Ik heb die druppels ook moeten nemen en ik kolfde toen ook af. Ik heb er quasi geen pijn van gehad en niks gemerkt qua melkproductie. Maak je er zo weinig mogelijk zorgen over, door te piekeren daalt je melkproductie ook. In het ergste geval daalt je melkproductie een beetje door die druppels, Yade zal dan wel wat KV bijkrijgen (probeer dat niet erg te vinden) en als je daarna stopt met de druppels komt alles weer goed. Die druppels is maar tien dagen ofzo als ik het me goed herinner.
Je meisje en je melkje zijn 't belangrijkst nu!
BV stoelgang is idd altijd lopend, dat is normaal. En 37,4 is geen verhoging hoor! Babietjes (en zeker de hele kleintjes) reageren enorm op hun omgevingstemperatuur. Als het buiten warm is bijvoorbeeld zoals vorig weekend loopt de temperatuur van een gezonde baby makkelijk naar 38° of meer!
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Oooh Nessieke, wat zou ik je nu eens goed willen vastpakken en knuffelen meid!
Natuurlijk kan dat huishouden ontploffen, wat dacht je moeder nu? Dat je niks anders te doen had? Laat ze het zelf komen doen als ze er zo'n problemen mee heeft!
Echt waar, dat moet het laatste van je zorgen zijn. Probeer 's nachts toch wat te slapen meisje, want je moet op krachten blijven!
37,4 is echt niet zo hoog voor een babietje hoor, en de verpleegsters zouden je wel laten weten als er iets was, dus als zij zich geen zorgen maken... En van moedermelk maken ze inderdaad hele platte stoelgang, dus da's een teken dat je melk goed is! En ze groeit er goed op, dus een pluim voor jou als mama!
Probeer zo veel mogelijk te genieten van de momenten dat je bij haar bent, van haar verzorging, van het kangoeroeën, daar kan je misschien de moed uit putten om het de volgende weken vol te houden!
En weet dat je hier altijd terecht kan om je hart te luchten hè!
Dikke, dikke knuf
Katleen
Natuurlijk kan dat huishouden ontploffen, wat dacht je moeder nu? Dat je niks anders te doen had? Laat ze het zelf komen doen als ze er zo'n problemen mee heeft!
Echt waar, dat moet het laatste van je zorgen zijn. Probeer 's nachts toch wat te slapen meisje, want je moet op krachten blijven!
37,4 is echt niet zo hoog voor een babietje hoor, en de verpleegsters zouden je wel laten weten als er iets was, dus als zij zich geen zorgen maken... En van moedermelk maken ze inderdaad hele platte stoelgang, dus da's een teken dat je melk goed is! En ze groeit er goed op, dus een pluim voor jou als mama!
Probeer zo veel mogelijk te genieten van de momenten dat je bij haar bent, van haar verzorging, van het kangoeroeën, daar kan je misschien de moed uit putten om het de volgende weken vol te houden!
En weet dat je hier altijd terecht kan om je hart te luchten hè!
Dikke, dikke knuf
Katleen
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Oooh Nessieke, wat zou ik je nu eens goed willen vastpakken en knuffelen meid!
Natuurlijk kan dat huishouden ontploffen, wat dacht je moeder nu? Dat je niks anders te doen had? Laat ze het zelf komen doen als ze er zo'n problemen mee heeft!
Echt waar, dat moet het laatste van je zorgen zijn. Probeer 's nachts toch wat te slapen meisje, want je moet op krachten blijven!
37,4 is echt niet zo hoog voor een babietje hoor, en de verpleegsters zouden je wel laten weten als er iets was, dus als zij zich geen zorgen maken... En van moedermelk maken ze inderdaad hele platte stoelgang, dus da's een teken dat je melk goed is! En ze groeit er goed op, dus een pluim voor jou als mama!
Probeer zo veel mogelijk te genieten van de momenten dat je bij haar bent, van haar verzorging, van het kangoeroeën, daar kan je misschien de moed uit putten om het de volgende weken vol te houden!
En weet dat je hier altijd terecht kan om je hart te luchten hè!
Dikke, dikke knuf
Katleen
Natuurlijk kan dat huishouden ontploffen, wat dacht je moeder nu? Dat je niks anders te doen had? Laat ze het zelf komen doen als ze er zo'n problemen mee heeft!
Echt waar, dat moet het laatste van je zorgen zijn. Probeer 's nachts toch wat te slapen meisje, want je moet op krachten blijven!
37,4 is echt niet zo hoog voor een babietje hoor, en de verpleegsters zouden je wel laten weten als er iets was, dus als zij zich geen zorgen maken... En van moedermelk maken ze inderdaad hele platte stoelgang, dus da's een teken dat je melk goed is! En ze groeit er goed op, dus een pluim voor jou als mama!
Probeer zo veel mogelijk te genieten van de momenten dat je bij haar bent, van haar verzorging, van het kangoeroeën, daar kan je misschien de moed uit putten om het de volgende weken vol te houden!
En weet dat je hier altijd terecht kan om je hart te luchten hè!
Dikke, dikke knuf
Katleen
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
dag lieverds,
nessieke; je doet dat super, meid! ik heb de neonatale afdeling nog niet als moeder meegemaakt maar ik weet dat het ontzettend zwaar is om dat allemaal te doorworstelen. die onzekerheid, al die monitors, al die onderzoeken... heel normaal dat je op het scherpst van de snee staat! maar weet je, ik bewonder je enorm, hoe je je erdoor sleurt, je kleine meid het zo goed doet, echt knap jong...
tklinkt een beetje dom om te zeggen en misschien heb je er nu niet veel aan,misschien wil je nu alleen maar mensen die naar je luisteren en je een dikke knuffel geven maar toch een bemoedigend woordje; weet dat het beste nog moet komen en dat jij en je lieve schat al onze en van ons sterretjes (Matéo* en Laura*) steun krijgt!
omdat je iets vroeger dan normaal bevallen bent is dat bloedverlies iets groter. bij mij was dat ook nogal schrikken toen er echt mega-klonters bijzaten. ben ook aan de druppels geslagen en mijn melkproductie is er niet op verminderd, zelfs met antistuwings en antimelkproductiepilletjes heb ik nog 6 weken last gehad van stuwing, het hoeft dus niet bij iedereen zo te zijn, hé!
en omdat het niet genoeg gezegd kan worden; je doet het fantastisch meid!
liesje
nessieke; je doet dat super, meid! ik heb de neonatale afdeling nog niet als moeder meegemaakt maar ik weet dat het ontzettend zwaar is om dat allemaal te doorworstelen. die onzekerheid, al die monitors, al die onderzoeken... heel normaal dat je op het scherpst van de snee staat! maar weet je, ik bewonder je enorm, hoe je je erdoor sleurt, je kleine meid het zo goed doet, echt knap jong...
tklinkt een beetje dom om te zeggen en misschien heb je er nu niet veel aan,misschien wil je nu alleen maar mensen die naar je luisteren en je een dikke knuffel geven maar toch een bemoedigend woordje; weet dat het beste nog moet komen en dat jij en je lieve schat al onze en van ons sterretjes (Matéo* en Laura*) steun krijgt!
omdat je iets vroeger dan normaal bevallen bent is dat bloedverlies iets groter. bij mij was dat ook nogal schrikken toen er echt mega-klonters bijzaten. ben ook aan de druppels geslagen en mijn melkproductie is er niet op verminderd, zelfs met antistuwings en antimelkproductiepilletjes heb ik nog 6 weken last gehad van stuwing, het hoeft dus niet bij iedereen zo te zijn, hé!
en omdat het niet genoeg gezegd kan worden; je doet het fantastisch meid!
liesje
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
Nessieke: ik vind het echt jammer voor je dat je je zo slecht voelt. Het is zoals de anderen zeggen: laat dat huishouden links liggen. Maar voor de eerste keer begrijp ik ongeveer hoe lastig dat is. Ik zal het hieronder wel schrijven. Ik denk dat hetgeen je het meest kan helpen: rust is. Ga eens naar een vriendin of ga eens samen met een vriendin of familielid naar Yade en blijft daar dan een hele dag. Leg je daar in een zetel op de neonatale en kijk gewoon naar je meisje. Ondertussen heb je een vriendin of familielid waar je al je zorgen tegen kwijt kan. Je kan dat ook aan de verpleging vertellen maar eerlijk: zij kennen je niet he. Ik denk dat praten en vooral ventileren nu heel belangrijk is. Misschien zelfs eens in het ziekenhuis met een maatschappelijk werkster of psycholoog gaan praten? Misschien hebben zij meerdere tips om je door deze zware periode te helpen?
Alleszins ook van mij krijg je een dikke knuffel hoor!
Het komt misschien wat egoïstisch over om na jouw verhaal ook nog eens het mijne te willen doen, maar ik veronderstel dat je wel weet dat ik het niet verkeerd bedoel.
Vrijdag is mijn ventje dus geopereerd. Ik heb heel de operatie meegemaakt en heb dus twee uur lang rechtgestaan en rondgelopen en vragen gesteld en...bij het toenaaien kreeg ik daar een weerslag van. Ik trilde helemaal, kreeg het heel warm en ben me dus maar even gaan neerzetten. Dat heeft nog wel een uurtje geduurd om wat te bekomen. Misschien had het ook met de emoties, hormonen enzo te maken maar ik steek het eerder op fysieke vermoeidheid van zolang recht te staan. Sinds dan leef ik op automatische piloot. Ik wil niets anders dan bij mijn ventje zijn. Dus ik ben er vrijdag heel de avond geweest tot 21u. Waar ik heel de tijd hielp om zijn been te verleggen of om hem te helpen met zichzelf te draaien, zijn plasbuis leeg te maken, kussen opschudden. Dus eigenlijk zat ik telkens 10 minuten neer om dan daarna iets te doen. Uiteraard zonder morren want het doet echt wel pijn om zo weinig voor hem te kunnen doen. Rond 20u had ik dan eindelijk tijd gevonden om een boterham van zijn bord te eten zodat ik toch iets binnen had. Ik heb ondertussen ook heel de familie kunnen bellen en telkens opnieuw het verhaal kunnen doen om dan om 21u naar huis te vertrekken (1 uur rijden) om dan het afwasmachine te vullen en de was te doen en om 23u uitgeput in bed te vallen. Sinds die dag heb ik dus continu harde buiken bij het rechtstaan. Soms best pijnlijk. Uiteeraard weet mijn schatje dat niet, want dan zou hij me helemaal sparen.
De volgende dag om 9u opgestaan (ik had dus wel wat slaap gehad), vlug wat gegeten dan naar de doopsuiker winkel om de doopsuiker te gaan bestellen (Aalst) dan doorrijden naar Gent voor een cadeau'tje voor hem en dan naar ANtwerpen geraced want het was dan al bijna 12u en ik had al twee telefoons gehad van zijn moeder waar ik bleef en hoe het was met haar zoon en...
Weer een hele dag in het ziekenhuis dan, zelfde scenario als vrijdag en dan 's avonds thuiskomen om 22u en schoonouders die dan nog willen dat ik langskom om te vertellen hoe het ging met hun zoon en ik die nog moet opruimen thuis.
De zondag om 8u opgestaan, ontbijt gaan kopen voor ventjes vaderdag, gaan stemmen (met volmacht) en dan terug naar het ziekenhuis.
Ik ben vandaag zo opgedraaid als iets. Ik heb buikpijn, ben misselijk, zweet me te pletter, ben kortademig en doodmoe en ik moet vanavond nog vaderdag gaan wensen bij mijn vader, nog strijken want ik heb morgen geen kleren en tegelijkertijd zo lang mogelijk bij mijne schat blijven. Ik zou echt kunnen huilen van de stress, maar het lukt niet. Ik kan fysiek blijkbaar nog even doorgaan maar ik merk dat het emotioneel nogal zwaar is.
Ventje is dit weekend ook flauwgevallen in mijn armen en ik drukte maar op de alarmbel en er kwam niemand, dus ik moest hem dan maar op bed liggen en dan gaan roepen om hulp in de gang. Hij had ondertussen al geplast en zijn tong hing uit zijn mond, ogen weggedraaid en ik maar kloppen op zijn gezicht. Ik had zoveel schrik. Het lijkt of zich dit nu aan het wreken is.
Het is nog maar 8 weken en ik moet nog al de doopsuiker maken (sommig gerief is nog niet eens besteld), ik moet nog een geboortekaartje regelen en ik moet het kinderbedje nog ineen zetten. Niemand van mijn familie vraagt me of ze iets kunnen doen, integendeel ze verlangen steeds meer. Ze klagen dat de tuin er niet bij ligt dat er een modderpoel op straat ontstaat. Maar wat moet ik dan doen? De tuin gaan aanleggen nu? Dat is echt het laatste van mijn zorgen en toch blijven ze die zaken verlangen. Ik moet vaderdag vieren op die dag en ik moet langskomen om nieuws te vertellen en ik moet...
Ah, jullie merken het wel ik moet duidelijk ook eens ventileren.
Alleszins ook van mij krijg je een dikke knuffel hoor!
Het komt misschien wat egoïstisch over om na jouw verhaal ook nog eens het mijne te willen doen, maar ik veronderstel dat je wel weet dat ik het niet verkeerd bedoel.
Vrijdag is mijn ventje dus geopereerd. Ik heb heel de operatie meegemaakt en heb dus twee uur lang rechtgestaan en rondgelopen en vragen gesteld en...bij het toenaaien kreeg ik daar een weerslag van. Ik trilde helemaal, kreeg het heel warm en ben me dus maar even gaan neerzetten. Dat heeft nog wel een uurtje geduurd om wat te bekomen. Misschien had het ook met de emoties, hormonen enzo te maken maar ik steek het eerder op fysieke vermoeidheid van zolang recht te staan. Sinds dan leef ik op automatische piloot. Ik wil niets anders dan bij mijn ventje zijn. Dus ik ben er vrijdag heel de avond geweest tot 21u. Waar ik heel de tijd hielp om zijn been te verleggen of om hem te helpen met zichzelf te draaien, zijn plasbuis
leeg te maken, kussen opschudden. Dus eigenlijk zat ik telkens 10 minuten neer om dan daarna iets te doen. Uiteraard zonder morren want het doet echt wel pijn om zo weinig voor hem te kunnen doen. Rond 20u had ik dan eindelijk tijd gevonden om een boterham van zijn bord te eten zodat ik toch iets binnen had. Ik heb ondertussen ook heel de familie kunnen bellen en telkens opnieuw het verhaal kunnen doen om dan om 21u naar huis te vertrekken (1 uur rijden) om dan het afwasmachine te vullen en de was te doen en om 23u uitgeput in bed te vallen. Sinds die dag heb ik dus continu harde buiken bij het rechtstaan. Soms best pijnlijk. Uiteeraard weet mijn schatje dat niet, want dan zou hij me helemaal sparen.De volgende dag om 9u opgestaan (ik had dus wel wat slaap gehad), vlug wat gegeten dan naar de doopsuiker winkel om de doopsuiker te gaan bestellen (Aalst) dan doorrijden naar Gent voor een cadeau'tje voor hem en dan naar ANtwerpen geraced want het was dan al bijna 12u en ik had al twee telefoons gehad van zijn moeder waar ik bleef en hoe het was met haar zoon en...
Weer een hele dag in het ziekenhuis dan, zelfde scenario als vrijdag en dan 's avonds thuiskomen om 22u en schoonouders die dan nog willen dat ik langskom om te vertellen hoe het ging met hun zoon en ik die nog moet opruimen thuis.
De zondag om 8u opgestaan, ontbijt gaan kopen voor ventjes vaderdag, gaan stemmen (met volmacht) en dan terug naar het ziekenhuis.
Ik ben vandaag zo opgedraaid als iets. Ik heb buikpijn, ben misselijk, zweet me te pletter, ben kortademig en doodmoe en ik moet vanavond nog vaderdag gaan wensen bij mijn vader, nog strijken want ik heb morgen geen kleren en tegelijkertijd zo lang mogelijk bij mijne schat blijven. Ik zou echt kunnen huilen van de stress, maar het lukt niet. Ik kan fysiek blijkbaar nog even doorgaan maar ik merk dat het emotioneel nogal zwaar is.
Ventje is dit weekend ook flauwgevallen in mijn armen en ik drukte maar op de alarmbel en er kwam niemand, dus ik moest hem dan maar op bed liggen en dan gaan roepen om hulp in de gang. Hij had ondertussen al geplast en zijn tong hing uit zijn mond, ogen weggedraaid en ik maar kloppen op zijn gezicht. Ik had zoveel schrik. Het lijkt of zich dit nu aan het wreken is.
Het is nog maar 8 weken en ik moet nog al de doopsuiker maken (sommig gerief is nog niet eens besteld), ik moet nog een geboortekaartje regelen en ik moet het kinderbedje nog ineen zetten. Niemand van mijn familie vraagt me of ze iets kunnen doen, integendeel ze verlangen steeds meer. Ze klagen dat de tuin er niet bij ligt dat er een modderpoel op straat ontstaat. Maar wat moet ik dan doen? De tuin gaan aanleggen nu? Dat is echt het laatste van mijn zorgen en toch blijven ze die zaken verlangen. Ik moet vaderdag vieren op die dag en ik moet langskomen om nieuws te vertellen en ik moet...
Ah, jullie merken het wel ik moet duidelijk ook eens ventileren.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Dikke knuf logost.
Probeer vol te houden en denk ook een beetje aan je beebje.
Bijt de mensen hun neus maar af die je iets in de weg leggen, of opmerkingen geven.
Niemand is superman/vrouw hé...
Ben je nog aan't werk of ben je thuis?
Veel beterschap voor je ventje. Hopelijk komt er snel wat beterschap in jullie stress situatie...
Probeer vol te houden en denk ook een beetje aan je beebje.
Bijt de mensen hun neus maar af die je iets in de weg leggen, of opmerkingen geven.
Niemand is superman/vrouw hé...
Ben je nog aan't werk of ben je thuis?
Veel beterschap voor je ventje. Hopelijk komt er snel wat beterschap in jullie stress situatie...
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Dikke dikke knuff ook van mij meid!
Wat is dat toch met al die zeurders om het huishouden?? Alsof dat belangrijk is!!! Neenee, laat maar lekker zagen!
Jij moet nu ook beginnen rusten hoor meid. Je gaat je energie nog nodig hebben. "Gewoon" nee zeggen, jij voelt wel vanbinnen wat je doen moet.
Het kinderbedje mag je alvast vergeten, de eerste nachten ligt je ukje waarschijnlijk toch in je armen te slapen...
En al de rest, ach... Oké het lijkt allemaal "belangrijk" maar het zijn maar materiële dingen. Jij, je beebje en je ventje, dà t telt!
Wat is dat toch met al die zeurders om het huishouden?? Alsof dat belangrijk is!!! Neenee, laat maar lekker zagen!
Jij moet nu ook beginnen rusten hoor meid. Je gaat je energie nog nodig hebben. "Gewoon" nee zeggen, jij voelt wel vanbinnen wat je doen moet.
Het kinderbedje mag je alvast vergeten, de eerste nachten ligt je ukje waarschijnlijk toch in je armen te slapen...
En al de rest, ach... Oké het lijkt allemaal "belangrijk" maar het zijn maar materiële dingen. Jij, je beebje en je ventje, dà t telt!
-
Katleentje
- Berichten: 371
- Lid geworden op: 28 augustus 2009, 19:00
Jij ook een dikke knuffel Logost, je hebt het nodig, lees ik.
Ook voor jou: laat dat huishouden liggen!
Je raakt compleet over je toeren van vermoeidheid, en daar is niemand mee geholpen!
Het is nog maar 8 weken, nee, het is NOG 8 weken. Dat geboortekaartje kan heel snel gaan als je een idee hebt van wat je wil, doopsuiker lost zichzelf ook wel op. Dat kinderbedje heb je voorlopig ook niet nodig, dat staat nu alleen maar in de weg
Eerst voor jezelf en je ventje zorgen, zie dat jullie terug op jullie plooi geraken, want geloof me, je gaat de energie nodig hebben naar de bevalling toe!
Ook voor jou: laat dat huishouden liggen!
Je raakt compleet over je toeren van vermoeidheid, en daar is niemand mee geholpen!
Het is nog maar 8 weken, nee, het is NOG 8 weken. Dat geboortekaartje kan heel snel gaan als je een idee hebt van wat je wil, doopsuiker lost zichzelf ook wel op. Dat kinderbedje heb je voorlopig ook niet nodig, dat staat nu alleen maar in de weg
Eerst voor jezelf en je ventje zorgen, zie dat jullie terug op jullie plooi geraken, want geloof me, je gaat de energie nodig hebben naar de bevalling toe!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 7 gasten