Goedemorgen allemaal,
Heb deze site net ontdekt, erg mooie site zeg.
3 weken geleden ben ik bevallen van mijn zoontje die in mijn lijf is gestorven...
Moeilijk om dit allemaal te verwoorden, want het voelt allemaal zo leeg aan en weet nog niet echt hoe ik ermee om moet gaan.
M'n kindje was kern gezond, maar vanaf de 30ste week liet mijn membraan weinig tot geen voedsel meer door voor m'n kindje waardoor hij is verhongerd...
Ik hoorde van mijn gynaecoloog dat 1 op 1000 vrouwen dit meemaken wat best veel is. Kennen jullie dit probleem betreffende dat membraan?
Hebben jullie andere tips betreffende de verwerking en hoe met anderen mensen om te gaan?
Groeten barb
Doodgeboorte - 31weken
-
Eefje
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 8 juli 2008, 13:42
Dag Barb,
heel veel sterkte. Ik heb iets gelijkaardigs meegemaakt: wij zijn in januari bevallen van een doodgeboren meisje na 33 weken. De placenta werkte onvoldoende, dus ik veronderstel dat jij hetzelfde bedoelt met membraan?
Het is sowieso moeilijk. Ik heb heel veel gehad aan het boek stille baby's van Christine Geerinck-Vercammen en aan de tekeningen die we laten maken hebben op basis van de foto's. Vanuit het ziekenhuis werd ons ook een gesprek met een psycholoog aangeboden dat heel goed geholpen heeft om onszelf te begrijpen. Je moet je vooral voor ogen houden dat iedereen zijn rouwproces anders is (ook dat van je partner en jezelf) en laat je niets aan praten door je omgeving. Doe gewoon wat voor jou goed aanvoelt en verwerk op je eigen tempo.
In mijn ervaring kunnen andere mensen soms heel vreemd reageren en dat is niet altijd makkelijk. Maar aan de andere kant mensen van wie je het niet verwacht kunnen zo'n grote hulp zijn.
Als ik je met iets kan helpen, laat maar weten.
Dikke knuffel,
Eef
heel veel sterkte. Ik heb iets gelijkaardigs meegemaakt: wij zijn in januari bevallen van een doodgeboren meisje na 33 weken. De placenta werkte onvoldoende, dus ik veronderstel dat jij hetzelfde bedoelt met membraan?
Het is sowieso moeilijk. Ik heb heel veel gehad aan het boek stille baby's van Christine Geerinck-Vercammen en aan de tekeningen die we laten maken hebben op basis van de foto's. Vanuit het ziekenhuis werd ons ook een gesprek met een psycholoog aangeboden dat heel goed geholpen heeft om onszelf te begrijpen. Je moet je vooral voor ogen houden dat iedereen zijn rouwproces anders is (ook dat van je partner en jezelf) en laat je niets aan praten door je omgeving. Doe gewoon wat voor jou goed aanvoelt en verwerk op je eigen tempo.
In mijn ervaring kunnen andere mensen soms heel vreemd reageren en dat is niet altijd makkelijk. Maar aan de andere kant mensen van wie je het niet verwacht kunnen zo'n grote hulp zijn.
Als ik je met iets kan helpen, laat maar weten.
Dikke knuffel,
Eef
-
Ikkeke
- Berichten: 22
- Lid geworden op: 28 juni 2009, 12:21
Ik wil je ook veel sterkte wensen.
Ons zoontje is doodgeboren op 23 weken zwangerschap,
de placenta was volledig verstopt met bloedklonters,
achteraf is gebleken dat ik een stollingsafwijking heb.
Het een plaatsje geven dat heeft tijd nodig, véél tijd.
Wij zijn nu al meer als een jaar verder, ik denk nog dagelijks aan hem,
over hoe het had kunnen zijn als hij niet zou gestorven zijn.
Voor de rest wil ik je ook even doorverwijzen naar
http://www.metlegehanden.be,
dit is een vereniging voor en door ouders van een kindje dat gestorven is
voor, tijdens of vlak na de bevalling.
Er is niet alleen een forum, waar je met lotgenoten kan babbelen,
maar ze organiseren ook praatgroepen, daar heb ik persoonlijk al veel aan gehad.
Dikke knuffel!
Ons zoontje is doodgeboren op 23 weken zwangerschap,
de placenta was volledig verstopt met bloedklonters,
achteraf is gebleken dat ik een stollingsafwijking heb.
Het een plaatsje geven dat heeft tijd nodig, véél tijd.
Wij zijn nu al meer als een jaar verder, ik denk nog dagelijks aan hem,
over hoe het had kunnen zijn als hij niet zou gestorven zijn.
Voor de rest wil ik je ook even doorverwijzen naar
http://www.metlegehanden.be,
dit is een vereniging voor en door ouders van een kindje dat gestorven is
voor, tijdens of vlak na de bevalling.
Er is niet alleen een forum, waar je met lotgenoten kan babbelen,
maar ze organiseren ook praatgroepen, daar heb ik persoonlijk al veel aan gehad.
Dikke knuffel!
-
Ikkeke
- Berichten: 22
- Lid geworden op: 28 juni 2009, 12:21
ff belangrijk, onze webmail die de aanvragen doorstuurt doet het niet, gelieve je aanvraag te mailen naar webmaster@metlegehanden.be zodat we registratie voor het forum manueel kunnen doen.Ikkeke schreef: Voor de rest wil ik je ook even doorverwijzen naar
http://www.metlegehanden.be,
dit is een vereniging voor en door ouders van een kindje dat gestorven is
voor, tijdens of vlak na de bevalling.
Er is niet alleen een forum, waar je met lotgenoten kan babbelen,
maar ze organiseren ook praatgroepen, daar heb ik persoonlijk al veel aan gehad.
Hopelijk is dit snel opgelost, want wel redelijk vervelend...
-
Eefje
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 8 juli 2008, 13:42
Hey Barb, wij zijn nu terug zwanger, helemaal niet lang gewacht dus. Ik denk dat je gewoon zelf moet aanvoelen wanneer jij/jullie er klaar voor zijn.
Onze gyn zei om lichamelijk gezien drie maanden te wachten, maar dat is wsch ook een beetje persoonsgebonden. Psychisch is natuurlijk iets anders: zoals de ziekenhuispsy zei, als je terug voldoende draagkracht hebt om met tegenslag om te gaan...
Veel sterkte!
Onze gyn zei om lichamelijk gezien drie maanden te wachten, maar dat is wsch ook een beetje persoonsgebonden. Psychisch is natuurlijk iets anders: zoals de ziekenhuispsy zei, als je terug voldoende draagkracht hebt om met tegenslag om te gaan...
Veel sterkte!
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
Heej Barb,
Eerst en vooral; proficiat met je kindje!
Het is een slopende tijd, ontzettend zwaar en je 'moet' erdoor en al die gevoelens voelen om verder te knn gaan, al zal je altijd je kleine kindje in je hart dragen!
Ik ben eind april mijn kindje verloren op net geen twintig weken zwsch. Mei was voor mij een 'hel', al die gevoelens, dat lichaam dat ontzwangert zonder kindje in je armen, het doet pijn. soms ook echt pijn, scheuten in mijn borstkas.
maar mijn lichaam recupereerde heel goed, en begin juni kreeg ik van de prof in gent al groen licht om terug zwanger te worden. omdat 'spontaan' proberen frustrerender was dan met behandeling zijn we terug begonnen met behandelen en heb ik nu, zeven en half weken na mijn bevalling mijn eerste IUI achter de rug. ik neem me voor dat het nog heel wat behandelingen gaat vergen en probeer die behandelingen zo 'aangenaam' door te brengen, vakantietjes in te plannen en veeeeeeeeeel te zagen hier op het forum;) ook op MLH heb ik een plekje voor onze Matéo* en put ik kracht en energie uit de ervaringen van mijn lotgenoten.
ik heb aan mijn zus (fertipsy) gevraagd wanneer je eigenlijk 'klaar' bent om terug zw te worden. ze zei dt buiten 'medische' redenen om nog niet zw te worden enkel je als koppel kan beslissen wann je terug zw wordt, daar gaan veel mensen een mening op hebben maar alleen jullie beslissen...
liesje
Eerst en vooral; proficiat met je kindje!
Het is een slopende tijd, ontzettend zwaar en je 'moet' erdoor en al die gevoelens voelen om verder te knn gaan, al zal je altijd je kleine kindje in je hart dragen!
Ik ben eind april mijn kindje verloren op net geen twintig weken zwsch. Mei was voor mij een 'hel', al die gevoelens, dat lichaam dat ontzwangert zonder kindje in je armen, het doet pijn. soms ook echt pijn, scheuten in mijn borstkas.
maar mijn lichaam recupereerde heel goed, en begin juni kreeg ik van de prof in gent al groen licht om terug zwanger te worden. omdat 'spontaan' proberen frustrerender was dan met behandeling zijn we terug begonnen met behandelen en heb ik nu, zeven en half weken na mijn bevalling mijn eerste IUI achter de rug. ik neem me voor dat het nog heel wat behandelingen gaat vergen en probeer die behandelingen zo 'aangenaam' door te brengen, vakantietjes in te plannen en veeeeeeeeeel te zagen hier op het forum;) ook op MLH heb ik een plekje voor onze Matéo* en put ik kracht en energie uit de ervaringen van mijn lotgenoten.
ik heb aan mijn zus (fertipsy) gevraagd wanneer je eigenlijk 'klaar' bent om terug zw te worden. ze zei dt buiten 'medische' redenen om nog niet zw te worden enkel je als koppel kan beslissen wann je terug zw wordt, daar gaan veel mensen een mening op hebben maar alleen jullie beslissen...
liesje
-
Barb
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 15 juni 2010, 9:33
Bedankt allemaal voor jullie lieve reacties en jullie eigen ervaringen. Het helpt me enorm zo te horen van lotgenoten hoe zij dit soort gebeurtenissen beleven en doorstaan!
Ik heb sinds een tijdje al heel veel moeite met mijn omgeving, voel me vaak erg eenzaam in grotere groepen.
Merk dat anderen mensen gewoon doorgaan met hun leven(wat natuurlijk heel normaal is), ik ga ook wel door, maar heb een hele flinke bagage erbij gekregen in een korte tijd, die anderen zijn nog steeds hetzelfde als voorheen, ik heb hier moeite mee, moeite met het feit dat veel mensen niet aanvoelen wat me is overkomen waardoor ik me dus erg alleen en eenzaam kan voelen en ik tegelijkertijd ook kwaad word. Artsen zeggen dat ik anderen moet leren hoe ze met mij om moeten gaan, dat doe ik ook, maar ik ben af en toe gewoon erg moe van al die inspanningen om anderen iets te leren, ik kan me dan amper op mezelf concentreren.
Hoe gaan jullie met anderen mensen om, wat zeggen jullie tegen anderen mensen als het gaat over je gebeurtenis?
Groet Barb
Ik heb sinds een tijdje al heel veel moeite met mijn omgeving, voel me vaak erg eenzaam in grotere groepen.
Merk dat anderen mensen gewoon doorgaan met hun leven(wat natuurlijk heel normaal is), ik ga ook wel door, maar heb een hele flinke bagage erbij gekregen in een korte tijd, die anderen zijn nog steeds hetzelfde als voorheen, ik heb hier moeite mee, moeite met het feit dat veel mensen niet aanvoelen wat me is overkomen waardoor ik me dus erg alleen en eenzaam kan voelen en ik tegelijkertijd ook kwaad word. Artsen zeggen dat ik anderen moet leren hoe ze met mij om moeten gaan, dat doe ik ook, maar ik ben af en toe gewoon erg moe van al die inspanningen om anderen iets te leren, ik kan me dan amper op mezelf concentreren.
Hoe gaan jullie met anderen mensen om, wat zeggen jullie tegen anderen mensen als het gaat over je gebeurtenis?
Groet Barb
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Barb, vooreerst proficiat met je kindje en een dikke troostknuffel voor het verlies van je kindje. Sorry maar ik zie je bericht nu pas. Ik merk dat er al iemand verwezen heeft naar met lege handen.
Ik heb ons dochtertje Renéetje verloren op 24 weken.
Wanneer terug zwanger worden...Ik wilde heel snel terug zwanger zijn en dat was ik ook na 2 maanden maar helaas liep dat al snel mis. Toen hebben wij een tijdje gewacht om lichaam en geest tot rust te laten komen. Achteraf bezien had ik die tijd ook nodig om voldoende met ons Renéetje bezig te kunnen zijn. En om nadien toch ook een beetje van de volgende zwangerschap te kunnen genieten. sPersoonlijk denk ik dat je fysiek sneller klaar bent dan mentaal, maar langs de andere kant helpt een nieuwe zwangerschap je wel weer om sneller terug met het normale leven mee te gaan.
Want inderdaad, je voelt je anders, zo heel anders dan de rest van de wereld. Ik had het gevoel dat ik van de aardbol was afgevallen of dat ik alleen op een leeg perron stond en de rest van de wereld in een sneltrein voorbij zoefde. Niets of niemand interesseerde mij nog, behalve ons Renéetje en mijn man. Ik heb de eerste twee maanden de sociale contacten bewust op een laag pitje gehouden want ik kon niet tegen al die social talk of nog minder tegen die gesprekken die stil vielen omdat mensen krampachtig het onderwerp probeerden te vermijden. En ja, je moet de mensen opvoeden, maar soms krijg je daar schoon genoeg van. Toen ik terug ging werken, had een van de chefs gezegd dat ik er niet over wilde praten (wat absoluut niet waar was)...Van een platteau van 60 man, sprak er letterlijk 5 man tegen mij...De rest zei ook geen goeiedag of ben je terug...verschrikkelijk...Na een paar weken heb ik dan uiteindelijk een mailtje naar iedereen rondgestuurd en daarin iedereen bedankt voor de bloemen die gestuurd waren en gezegd dat ik net als elke andere mama trots ben op mijn dochter en graag over haar praat, ook al is ze fysiek niet langer bij ons...Daar hebben uiteindelijk toch een paar mensen op gereageerd, en vooral de meesten begonnen terug gewoon te praten (maar maar heel weinig mensen hadden de moed om echt over Renéetje iets te vragen). Uiteindelijk was ik al blij als we terug op de quasi oude manier met elkaar konden omgaan. Al hou ik nu wel meer afstand van mensen.
Qua opvoeden...ik zal altijd consekwent zeggen dat ik 2 kinderen heb, dat ons Fleurtje nog een doodgeboren zusje Renéetje heeft..altijd en overal. In het begin had ik schrik voor de reactie van de mensen maar ik heb gemerkt dat als je dat sereen vermeld, de meeste mensen niet te geschokt zijn en er hier en daar ook iemand is die er op een mooie manier op ingaat. Maar uiteindelijk moet je voor jezelf een manier vinden om terug aan te pikken, je terug te integreren in het 'dagelijkse leven'. Voor mij hielp een foto en het consekwent vermelden, voor jou zijn dat misschien andere dingen. De mensen heropvoeden, ik vrees dat dat moeilijk is...bij mijn ouders probeer ik dat, bij vrienden zal ik ook bv zeggen dat we al dan niet voor een derde kindje gaan (als zij vragen naar een tweede). Maar, mensen hebben het gewoon heel moeilijk met de dood, en zeker van kindjes en worden daar liever niet aan herinnerd. En al te vaak telt een niet voldragen kindje niet mee als kindje, en daar probeer ik op mijn manier door vriendelijk te corrigeren iets aan te doen. Maar verder maak ik me niet te veel illusies. Een dikke knuffel
Ik heb ons dochtertje Renéetje verloren op 24 weken.
Wanneer terug zwanger worden...Ik wilde heel snel terug zwanger zijn en dat was ik ook na 2 maanden maar helaas liep dat al snel mis. Toen hebben wij een tijdje gewacht om lichaam en geest tot rust te laten komen. Achteraf bezien had ik die tijd ook nodig om voldoende met ons Renéetje bezig te kunnen zijn. En om nadien toch ook een beetje van de volgende zwangerschap te kunnen genieten. sPersoonlijk denk ik dat je fysiek sneller klaar bent dan mentaal, maar langs de andere kant helpt een nieuwe zwangerschap je wel weer om sneller terug met het normale leven mee te gaan.
Want inderdaad, je voelt je anders, zo heel anders dan de rest van de wereld. Ik had het gevoel dat ik van de aardbol was afgevallen of dat ik alleen op een leeg perron stond en de rest van de wereld in een sneltrein voorbij zoefde. Niets of niemand interesseerde mij nog, behalve ons Renéetje en mijn man. Ik heb de eerste twee maanden de sociale contacten bewust op een laag pitje gehouden want ik kon niet tegen al die social talk of nog minder tegen die gesprekken die stil vielen omdat mensen krampachtig het onderwerp probeerden te vermijden. En ja, je moet de mensen opvoeden, maar soms krijg je daar schoon genoeg van. Toen ik terug ging werken, had een van de chefs gezegd dat ik er niet over wilde praten (wat absoluut niet waar was)...Van een platteau van 60 man, sprak er letterlijk 5 man tegen mij...De rest zei ook geen goeiedag of ben je terug...verschrikkelijk...Na een paar weken heb ik dan uiteindelijk een mailtje naar iedereen rondgestuurd en daarin iedereen bedankt voor de bloemen die gestuurd waren en gezegd dat ik net als elke andere mama trots ben op mijn dochter en graag over haar praat, ook al is ze fysiek niet langer bij ons...Daar hebben uiteindelijk toch een paar mensen op gereageerd, en vooral de meesten begonnen terug gewoon te praten (maar maar heel weinig mensen hadden de moed om echt over Renéetje iets te vragen). Uiteindelijk was ik al blij als we terug op de quasi oude manier met elkaar konden omgaan. Al hou ik nu wel meer afstand van mensen.
Qua opvoeden...ik zal altijd consekwent zeggen dat ik 2 kinderen heb, dat ons Fleurtje nog een doodgeboren zusje Renéetje heeft..altijd en overal. In het begin had ik schrik voor de reactie van de mensen maar ik heb gemerkt dat als je dat sereen vermeld, de meeste mensen niet te geschokt zijn en er hier en daar ook iemand is die er op een mooie manier op ingaat. Maar uiteindelijk moet je voor jezelf een manier vinden om terug aan te pikken, je terug te integreren in het 'dagelijkse leven'. Voor mij hielp een foto en het consekwent vermelden, voor jou zijn dat misschien andere dingen. De mensen heropvoeden, ik vrees dat dat moeilijk is...bij mijn ouders probeer ik dat, bij vrienden zal ik ook bv zeggen dat we al dan niet voor een derde kindje gaan (als zij vragen naar een tweede). Maar, mensen hebben het gewoon heel moeilijk met de dood, en zeker van kindjes en worden daar liever niet aan herinnerd. En al te vaak telt een niet voldragen kindje niet mee als kindje, en daar probeer ik op mijn manier door vriendelijk te corrigeren iets aan te doen. Maar verder maak ik me niet te veel illusies. Een dikke knuffel
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo Barb,
wat je schrijft komt me super bekend voor. En je zou zo graag willen dat iemand dat rugzakje eens overneemt.
Ondertussen draait ik wel terug mee met de wereld, maar op een andere manier als vroeger. Op her forum ventileer ik veel, en ondertussen heb ik ook vrienden waar het bij kan om me echt eens te laten gaan. je kan deels je omgeving 'heropvoeden' maar niet iedereen is mee. Zelfs artsen niet, hoe graag ze het misschien wel willen.
Heb je een paar korte familieleden of vrienden die je wat ondersteuning kunnen geven?
liefs meid !!!
kathleen
wat je schrijft komt me super bekend voor. En je zou zo graag willen dat iemand dat rugzakje eens overneemt.
Ondertussen draait ik wel terug mee met de wereld, maar op een andere manier als vroeger. Op her forum ventileer ik veel, en ondertussen heb ik ook vrienden waar het bij kan om me echt eens te laten gaan. je kan deels je omgeving 'heropvoeden' maar niet iedereen is mee. Zelfs artsen niet, hoe graag ze het misschien wel willen.
Heb je een paar korte familieleden of vrienden die je wat ondersteuning kunnen geven?
liefs meid !!!
kathleen
-
klavertje4
- Berichten: 288
- Lid geworden op: 19 januari 2010, 15:15
Barb,
heb hier al verschillende keren iets willen schrijven...maar ik blijf het moeilijk vinden...ook het lezen van iedereen zijn gevoelens (wat ik in stukjes doe want soms is het teveel om te dragen)...raakt me diep...en is allemaal zo herkenbaar...
wil je proficiat wensen met je zoontje en je tergelijkertijd een hartverwarmende knuffel geven...
veel liefs
elske
heb hier al verschillende keren iets willen schrijven...maar ik blijf het moeilijk vinden...ook het lezen van iedereen zijn gevoelens (wat ik in stukjes doe want soms is het teveel om te dragen)...raakt me diep...en is allemaal zo herkenbaar...
wil je proficiat wensen met je zoontje en je tergelijkertijd een hartverwarmende knuffel geven...
veel liefs
elske
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 1 gast