Mijn ventje heeft altijd willen verzwijgen hoe Yveske gemaakt is. Het "probleem" ligt ook bij hem om het cru te zeggen, niet dat dat voor mij uitmaakt, maar het is wel een extra reden voor mij om zijn wens om het niet te zeggen extra te respecteren. Ik heb er ook niet zo'n problemen mee.
Maar ik weet niet of ik het ooit ga kunnen verzwijgen voor Yveske... Ik vind ergens dat hij het recht heeft om het te weten. Anderzijds wat heeft hij eraan als hij 't weet?
Eigenlijk wil ik gewoon de MMM in vereenvoudigde versie meenemen als Yveske begint te vragen waar de kindjes vandaan komen. Maar hij gaat dan nog te klein zijn om het niet te "verklappen" aan andere mensen. Ik wil hem ook niet opzadelen met dat geheim, ik kan trouwens toch niet tegen hem zeggen dat het niet zo erg is, dat sommige mama's en papa's zo kindjes maken, en dan in dezelfde adem zeggen dat hij 't niet mag verklappen?
Kheb het er al met ventje over gehad, en hij wil het absoluut niet zeggen. Onder het motto "dat heeft alleen maar nadelen".
Hoe denken jullie erover? Ik denk dat de meesten hier het tegen hun omgeving wel zeggen. Betekent dat dan automatisch dat jullie je kindje ook inlichten? (hij/zij zou het per ongeluk van de oma ofzo kunnen horen anders...)
"Het" vertellen aan je kind
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Als de tijd rijp is om te weten waar kindjes vandaan komen, zullen ze van mij de gewone uitleg van de bloemetjes en de bijtjes horen.
Misschien het voordeel dat Amber een meisje is, maar ik zou pas over vruchtbaarheidsproblemen praten als ze daadwerkelijk de technische kant snappen: dus als ze echt seksuele opvoeding krijgen en zo.
Dan zou ik kunnen uitleggen dat er bij sommige mama's of papa's een defect is, of een onverklaarbare reden waardoor het ziekenhuis een handje toesteekt.
'k ga het zeker niet verzwijgen. 'k denk nu ook niet dat mijn omgeving dat zou 'verklappen'... maar voor mij is dit eigenlijk geen rariteit. Zoveel mensen hebben er problemen mee, dus ze moeten weten dat dit kan gebeuren, ook bij hen, en dat het geen schande is dat zij ook op die manier zijn 'gemaakt'.
Dus zonder hen schrik aan te jagen maar ik ga zeker niks verzwijgen.
Misschien het voordeel dat Amber een meisje is, maar ik zou pas over vruchtbaarheidsproblemen praten als ze daadwerkelijk de technische kant snappen: dus als ze echt seksuele opvoeding krijgen en zo.
Dan zou ik kunnen uitleggen dat er bij sommige mama's of papa's een defect is, of een onverklaarbare reden waardoor het ziekenhuis een handje toesteekt.
'k ga het zeker niet verzwijgen. 'k denk nu ook niet dat mijn omgeving dat zou 'verklappen'... maar voor mij is dit eigenlijk geen rariteit. Zoveel mensen hebben er problemen mee, dus ze moeten weten dat dit kan gebeuren, ook bij hen, en dat het geen schande is dat zij ook op die manier zijn 'gemaakt'.
Dus zonder hen schrik aan te jagen maar ik ga zeker niks verzwijgen.
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Bij mijn neefjes in de klas (toen waren ze 7 denk ik) zat er een kindje wiens mama en papa bezig waren met ICSI. Dat kindje praatte er gewoon over op school, en mijn neefjes namen dat dus gewoon over en die deden daar ook heel gewoon over. Zo zonder details hé, gewoon van "die mama en papa moeten naar de dokter voor een brusje". En ik vond dat eigenlijk wel heel mooi om ze zo meteen daarmee "op te voeden".
Maja, tegelijk lag ook de hele MMM van die mama en papa natuurlijk open en bloot, want op school wist dan ook iedereen dat ze bezig waren voor 'n brusje.
Maja, tegelijk lag ook de hele MMM van die mama en papa natuurlijk open en bloot, want op school wist dan ook iedereen dat ze bezig waren voor 'n brusje.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
ik ga het zeker ook vertellen; Er hangt zo al genoeg taboe rond en als ze er dan zelf later mee geconfronteerd worden (want die kans bestaat hé, volgens de statistieken 1 op de 6 koppels), zullen ze er hopelijk beter mee om kunnen
En ja, mijn zoon (vorig jaar 9) weet ook min of meer hoe het in elkaar zit
En ja, mijn zoon (vorig jaar 9) weet ook min of meer hoe het in elkaar zit
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Loeki,
Wij zullen het in ieder geval zeggen en wel van zodra hij vragen begint te stellen over waar kindjes vandaan komen.
Voor ons is het verhaal nog extra moeilijk te brengen omdat hij via eiceldonatie verwekt is.
Nu, uit de cursus adoptie hebben wij geleerd dat hoe vroeger ze iets weten (info wel aangepast aan de leeftijd natuurlijk) hoe meer vanzelfsprekend het voor hen is. Hoe later je het vertelt hoe moeilijker ze het hebben...
Dat ging natuurlijk over (binnenlandse) adoptie, maar wij zullen die lijn doortrekken. Zeker omdat we bij mijn papa horen hoe moeilijk hij het heeft met het feit dat hij pas op latere leeftijd heeft ontdekt dat zijn 'opa' zijn opa niet is, hij neemt het zijn ouders nog altijd een beetje kwalijk dat ze hem dat pas zo laat verteld hebben(toen hij op het punt stond van te trouwen) en dan nog wel nadat hij daarover roddels had opgevangen in zijn woonplaats.
Hadden we geen beroep moeten doen op een eiceldonor dan nog zouden wij verteld hebben over de MMM. Zeker omdat ook mensen uit de omgeving het weten. Ik zou het niet eerlijk vinden tov mijn kind dat 'de familie' en wijzelf zoiets weten en hij niet. Als hij dat ooit zou ontdekken, hoe leg je dat dan uit?
Misschien moet de papa er nog een beetje aan wennen dat alles niet op een natuurlijke manier gebeurd is, maar hij is daarom toch niet minder papa? En voor kindjes kan het zelfs betekenen dat ze 'speciaal' zijn, dat ze met nog meer liefde en zorg en nog bewuster ter wereld gekomen zijn, zo hebben ze een eigen, uniek 'ontstaansverhaal'.
Ik denk dat het ook zorgt voor meer begrip voor andere mensen met om het even welk probleem. En uiteindelijk is IVF en aanverwanten al zodanig ingeburgerd dat tegen dan niemand daar nog van opkijkt.
Het is nog niet echt aan de orde hé, dus misschien dat de papa daar binnen enkele maanden/jaren toch anders over denkt.
Wij zullen het in ieder geval zeggen en wel van zodra hij vragen begint te stellen over waar kindjes vandaan komen.
Voor ons is het verhaal nog extra moeilijk te brengen omdat hij via eiceldonatie verwekt is.
Nu, uit de cursus adoptie hebben wij geleerd dat hoe vroeger ze iets weten (info wel aangepast aan de leeftijd natuurlijk) hoe meer vanzelfsprekend het voor hen is. Hoe later je het vertelt hoe moeilijker ze het hebben...
Dat ging natuurlijk over (binnenlandse) adoptie, maar wij zullen die lijn doortrekken. Zeker omdat we bij mijn papa horen hoe moeilijk hij het heeft met het feit dat hij pas op latere leeftijd heeft ontdekt dat zijn 'opa' zijn opa niet is, hij neemt het zijn ouders nog altijd een beetje kwalijk dat ze hem dat pas zo laat verteld hebben(toen hij op het punt stond van te trouwen) en dan nog wel nadat hij daarover roddels had opgevangen in zijn woonplaats.
Hadden we geen beroep moeten doen op een eiceldonor dan nog zouden wij verteld hebben over de MMM. Zeker omdat ook mensen uit de omgeving het weten. Ik zou het niet eerlijk vinden tov mijn kind dat 'de familie' en wijzelf zoiets weten en hij niet. Als hij dat ooit zou ontdekken, hoe leg je dat dan uit?
Misschien moet de papa er nog een beetje aan wennen dat alles niet op een natuurlijke manier gebeurd is, maar hij is daarom toch niet minder papa? En voor kindjes kan het zelfs betekenen dat ze 'speciaal' zijn, dat ze met nog meer liefde en zorg en nog bewuster ter wereld gekomen zijn, zo hebben ze een eigen, uniek 'ontstaansverhaal'.
Ik denk dat het ook zorgt voor meer begrip voor andere mensen met om het even welk probleem. En uiteindelijk is IVF en aanverwanten al zodanig ingeburgerd dat tegen dan niemand daar nog van opkijkt.
Het is nog niet echt aan de orde hé, dus misschien dat de papa daar binnen enkele maanden/jaren toch anders over denkt.
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Inderdaad, anders wordt het zo'n familiegeheim... en hoe zou je zelf reageren moest je nu terloops zo'n familiegeheim te weten komen? Misschien wel van een buurvrouw van je grootouders...
Seg, maar waar ik ook nog aan dacht, als je zegt dat het via IVF moest, dan weet toch niemand of het probleem bij de man of de vrouw ligt of als er zelfs een probleem is vastgesteld...
Seg, maar waar ik ook nog aan dacht, als je zegt dat het via IVF moest, dan weet toch niemand of het probleem bij de man of de vrouw ligt of als er zelfs een probleem is vastgesteld...
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Ik weet het echt nog niet...
in onze omgeving weet niemand het. Maar dat is eigenlijk niet het grootste argument waarom ik het niet zou zeggen... alles hangt af op welke manier er misschien ooit een brusje zou komen: als dat natuurlijk zou zijn, zou ik niet willen dat er een "onderscheid" wordt gemaakt tussen de twee. En als het ook via behandelingen zou zijn, dan zou ik (denk ik) toch nog een hele tijd wachten tot de kids tieners zijn (idd bij de uitleg van de bloemetjes en de bijtjes).
Het zal wel gemakkelijker zijn om te aanvaarden als ze jonger zijn, dat wil ik best geloven. Anderzijds willen tieners vaak helemaaaaaaaal niet weten hoe zijzelf gemaakt zijn (al is dat natuurlijk meer van toepassing op kinderen die helemaal natuurlijk zijn verwekt
Het gedacht aan je ouders die..... brrrrrr. In ons geval dan misschien het gedacht dat je vader ergens in een kamertje een potje heeft gevuld brrrrrrrr)
Daarnaast ben ik wel van plan om ook zo'n kleuterboekjes in huis te halen waarin uitleg staat over IVF enzo, want ook kleuters hebben een klein beetje seksuele opvoeding nodig. Er bestaan heel veel leuke boekjes over hoe er broertjes of zusjes komen, en ook zo'n IVF-boekje hoort daarin thuis vind ik!
Ik besef daarnaast ook wel dat je aan een kind tot een jaar of 10 maar weinig "geheimen" kunt toevertrouwen. Die vertellen toch alles door. Dus dat moet je dan wel weten als je het zo jong al vertelt.
En ik denk dat ik aan Meis (en misschien nog andere dochters) zal uitleggen wat PCO is, wat onregelmatige menstruaties kunnen betekenen, en dat je dan nog altijd kindjes kan krijgen met de nodige hulp. Zodat ze zich niet nodeloos ongerust zou maken.
Ik weet trouwens niet of het erfelijk is...
Maar om zomaar alles openbaar te maken, dat weet ik nog niet zo zeker. Niet iedereen in de omgeving staat daarvoor open, er zit toch vaak wat "veroordeling" bij...
Mijn man heeft bijvoorbeeld iemand in de familie die in één van de eerste jaren van IVF in België (Jette) is "gemaakt", en nóg wordt er daar een beetje anders naar gekeken. Heel erg, maar het is zo.
(ikzelf vind het natuurlijk een wondertje, eentje die ondertussen aan de unief zit nog wel
)
Ondertussen ben ik altijd wel bezig met mijn omgeving "op te voeden": ik zeg bijvoorbeeld wel dat het niet zo evident is voor iedereen om zwanger te worden (1 op 6 koppels), ik zeg dat 1 jaar nog normaal kan zijn en men dan nog niet noodzakelijk "problemen" heeft (om de nervositeit na een halfjaar proberen bijv. te minderen), en ik heb altijd wel een "vriendin" die behandelingen heeft nodig gehad en dan geef ik daarover wat uitleg.
Want ja, jullie zijn toch ook allemaal vriendinnen he
in onze omgeving weet niemand het. Maar dat is eigenlijk niet het grootste argument waarom ik het niet zou zeggen... alles hangt af op welke manier er misschien ooit een brusje zou komen: als dat natuurlijk zou zijn, zou ik niet willen dat er een "onderscheid" wordt gemaakt tussen de twee. En als het ook via behandelingen zou zijn, dan zou ik (denk ik) toch nog een hele tijd wachten tot de kids tieners zijn (idd bij de uitleg van de bloemetjes en de bijtjes).
Het zal wel gemakkelijker zijn om te aanvaarden als ze jonger zijn, dat wil ik best geloven. Anderzijds willen tieners vaak helemaaaaaaaal niet weten hoe zijzelf gemaakt zijn (al is dat natuurlijk meer van toepassing op kinderen die helemaal natuurlijk zijn verwekt
Het gedacht aan je ouders die..... brrrrrr. In ons geval dan misschien het gedacht dat je vader ergens in een kamertje een potje heeft gevuld brrrrrrrr)Daarnaast ben ik wel van plan om ook zo'n kleuterboekjes in huis te halen waarin uitleg staat over IVF enzo, want ook kleuters hebben een klein beetje seksuele opvoeding nodig. Er bestaan heel veel leuke boekjes over hoe er broertjes of zusjes komen, en ook zo'n IVF-boekje hoort daarin thuis vind ik!
Ik besef daarnaast ook wel dat je aan een kind tot een jaar of 10 maar weinig "geheimen" kunt toevertrouwen. Die vertellen toch alles door. Dus dat moet je dan wel weten als je het zo jong al vertelt.
En ik denk dat ik aan Meis (en misschien nog andere dochters) zal uitleggen wat PCO is, wat onregelmatige menstruaties kunnen betekenen, en dat je dan nog altijd kindjes kan krijgen met de nodige hulp. Zodat ze zich niet nodeloos ongerust zou maken.
Ik weet trouwens niet of het erfelijk is...
Maar om zomaar alles openbaar te maken, dat weet ik nog niet zo zeker. Niet iedereen in de omgeving staat daarvoor open, er zit toch vaak wat "veroordeling" bij...
Mijn man heeft bijvoorbeeld iemand in de familie die in één van de eerste jaren van IVF in België (Jette) is "gemaakt", en nóg wordt er daar een beetje anders naar gekeken. Heel erg, maar het is zo.
(ikzelf vind het natuurlijk een wondertje, eentje die ondertussen aan de unief zit nog wel
)Ondertussen ben ik altijd wel bezig met mijn omgeving "op te voeden": ik zeg bijvoorbeeld wel dat het niet zo evident is voor iedereen om zwanger te worden (1 op 6 koppels), ik zeg dat 1 jaar nog normaal kan zijn en men dan nog niet noodzakelijk "problemen" heeft (om de nervositeit na een halfjaar proberen bijv. te minderen), en ik heb altijd wel een "vriendin" die behandelingen heeft nodig gehad en dan geef ik daarover wat uitleg.
Want ja, jullie zijn toch ook allemaal vriendinnen he
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
Wij gaan het hem ook zeker zeggen als de tijd daar rijp voor is. Als hij vraagt waar de kindjes vandaan komen zeggen we gewoon de natuurlijke manier. Eens hij puber genoeg is om het te snappen of iets ouder is mag hij dat gerust weten.
Mijn grote schrik is ook dat hij het zou hebben (probleem ligt bij ventje) maar de dokter verzekerde ons dat het niet erfelijk is... oef!
Mijn grote schrik is ook dat hij het zou hebben (probleem ligt bij ventje) maar de dokter verzekerde ons dat het niet erfelijk is... oef!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Ja JD dat heb ik hem ook al gezegd maar hij zegt dat dat voor hem niet uitmaakt dat 't probleem bij hem ligt. Ik denk gewoon dat dat mss toch meespeelt in het niet zeggen, ook al zegt hij van niet.
Mies ik heb ook al gedacht van ik vertel gewoon alle mogelijkheden, maar wat als hij dan vraagt "en hoe was het bij mij mama?" Dan kan je toch niet liegen...
En ik vertel ook vaak over mijn vriendinnen! 't Gaat dan meestal over BV perikelen maar kom, het gedacht telt. 
En tuurlijk vertellen ze alles door, daarom dat ik ook niet wil zeggen dat 't een geheim is. Het is te moeilijk voor kinderen om zoiets voor zich te houden. Stel dat hij dan toch zijn mond voorbijpraat en zich dan schuldig voelt ofzo.
Kim ik zit daar ook wel mee. Ze hebben tegen ons ook gezegd dat het niet erfelijk is maar in hoeverre weten ze dat eigenlijk vraag ik me af. Volgens mij wordt dat helemaal niet onderzocht, er zijn ook amper twee generaties.
Mies ik heb ook al gedacht van ik vertel gewoon alle mogelijkheden, maar wat als hij dan vraagt "en hoe was het bij mij mama?" Dan kan je toch niet liegen...
En ik vertel ook vaak over mijn vriendinnen!
't Gaat dan meestal over BV perikelen maar kom, het gedacht telt. En tuurlijk vertellen ze alles door, daarom dat ik ook niet wil zeggen dat 't een geheim is. Het is te moeilijk voor kinderen om zoiets voor zich te houden. Stel dat hij dan toch zijn mond voorbijpraat en zich dan schuldig voelt ofzo.
Kim ik zit daar ook wel mee. Ze hebben tegen ons ook gezegd dat het niet erfelijk is maar in hoeverre weten ze dat eigenlijk vraag ik me af. Volgens mij wordt dat helemaal niet onderzocht, er zijn ook amper twee generaties.
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey, wij gaan het in elk geval ook tegen Arne zeggen. Wanneer juist, dat weten we nog niet. Bij ons ligt het probleem bij ons alletwee...
Naar de omgeving toe hadden wij niks gezegd toen we ermee bezig waren, maar eens Arne geboren werd, hebben we het klaar en duidelijk tegen iedereen gezegd. De meesten schrokken wel hoor, t is toch nog een beetje een taboe. En eens iedereen het wist, kwamen de vragen natuurlijk. Ik heb daar altijd eerlijk op geantwoord. Na de vragen kwam van vele mensen ineens de bewondering, dat je dat er toch allemaal voor over hebt. Nu we bezig zijn voor een brusje zeggen we het natuurlijk niet, maar als ik zwanger ben zullen ze het weer meteen weten, dan gaan ze zich wss afvragen hoe we dat weer achter t gat kunnen klaarspelen hebben.
Ivm die erfelijkheid: in Jette moet(mag) je op 3maand en op 1 jaar op controle bij het centrum voor medische genetica. Ze onderzoeken daar of ivf-kindjes "normaal " zijn, en ik heb ook blad gekregen om een bloedafname te doen bij Arne (k mag zelf kiezen of ik het nu deed of later als hij wa ouder is), en daarmee testen ze dat... Omdat Arne al zovaak in het ziekenhuis lag, hebben wij besloten die bloedafname te laten doen als hij puber is of zo, zodat we het kunnen uitleggen waarom . Ze testen daarmee of hij ook onvruchtbaar is of niet...
Naar de omgeving toe hadden wij niks gezegd toen we ermee bezig waren, maar eens Arne geboren werd, hebben we het klaar en duidelijk tegen iedereen gezegd. De meesten schrokken wel hoor, t is toch nog een beetje een taboe. En eens iedereen het wist, kwamen de vragen natuurlijk. Ik heb daar altijd eerlijk op geantwoord. Na de vragen kwam van vele mensen ineens de bewondering, dat je dat er toch allemaal voor over hebt. Nu we bezig zijn voor een brusje zeggen we het natuurlijk niet, maar als ik zwanger ben zullen ze het weer meteen weten, dan gaan ze zich wss afvragen hoe we dat weer achter t gat kunnen klaarspelen hebben.
Ivm die erfelijkheid: in Jette moet(mag) je op 3maand en op 1 jaar op controle bij het centrum voor medische genetica. Ze onderzoeken daar of ivf-kindjes "normaal " zijn, en ik heb ook blad gekregen om een bloedafname te doen bij Arne (k mag zelf kiezen of ik het nu deed of later als hij wa ouder is), en daarmee testen ze dat... Omdat Arne al zovaak in het ziekenhuis lag, hebben wij besloten die bloedafname te laten doen als hij puber is of zo, zodat we het kunnen uitleggen waarom . Ze testen daarmee of hij ook onvruchtbaar is of niet...
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Wij zll het zeker wel vertellen aan Kaan. Hij hft het recht om dit te weten. Ik vind het eerder positief omdat hij zich nooit de vraag zal moeten stellen of hij wel gewenst was. Hij was meer dan welkom en de behandelingen bewijzen het. Dat is toch beter dan in bed gemaakt te zijn maar niet gewenst te zijn?
Nu het probleem ligt wel bij mij. Mijn man is volledig "gezond" op vruchtbaarheidsvlak en aangezien we een zoon hbb moet ik me minder zorgen maken over de erfelijkheidsfactor.
Hadden we nu een meisje gehad had ik me daar ook wel nog meer zorgen over gemaakt en hft dat ook een invloed op de manier waarop het te vertellen.
Alé ik ben er altijd van uitgegaan dat ik direct zwanger zou zijn (naïeve trees). Alé ja, ik had een regelmatige cyclus en mijn moeder was telkens van de eerste maal zwanger. Vruchtbaarheiddsproblemen was een ver van mijn bed show. En doordat mijn moeder (en ik neem haar dat niet kwalijk) zo altijd benadrukte dat ze op een wip en een knip zwanger was, zat ik met een "vertekend" beeld. Ik wil niet dat mijn kinderen dat tegenkomen. Anderzijds wil ik ook niet het omgekeerde hé. Ze mogen niet vooraf al beginnen "panikeren" dat ze miss niet zwanger geraken. Dus het zal een moeilijke oefening worden.
We zien wel...
Liefs,
Bokje
Nu het probleem ligt wel bij mij. Mijn man is volledig "gezond" op vruchtbaarheidsvlak en aangezien we een zoon hbb moet ik me minder zorgen maken over de erfelijkheidsfactor.
Hadden we nu een meisje gehad had ik me daar ook wel nog meer zorgen over gemaakt en hft dat ook een invloed op de manier waarop het te vertellen.
Alé ik ben er altijd van uitgegaan dat ik direct zwanger zou zijn (naïeve trees). Alé ja, ik had een regelmatige cyclus en mijn moeder was telkens van de eerste maal zwanger. Vruchtbaarheiddsproblemen was een ver van mijn bed show. En doordat mijn moeder (en ik neem haar dat niet kwalijk) zo altijd benadrukte dat ze op een wip en een knip zwanger was, zat ik met een "vertekend" beeld. Ik wil niet dat mijn kinderen dat tegenkomen. Anderzijds wil ik ook niet het omgekeerde hé. Ze mogen niet vooraf al beginnen "panikeren" dat ze miss niet zwanger geraken. Dus het zal een moeilijke oefening worden.
We zien wel...
Liefs,
Bokje
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Ik ga het ook aan onze twee kleintjes vertellen. Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat ik dat niet zou doen. Iedereen in mijn omgeving is al zo'n 2 jaar op de hoogte van onze lange weg. De meeste mensen zijn nu ontzettend blij dat het gelukt is. Ik weet niet wanneer ik het ga vertellen, ik vind eigenlijk dat het gewoon een evidentie is, zoals eten en drinken.
De (toekomstige) meter zei me onlangs: "als mijn metekindje groot is, ga ik vertellen dat hij of zij het meest gewenste kindje is van de hele wereld". Ik moest toen even slikken omdat het toch wat losmaakte bij me. Maar zo is het ook. Onze kindjes gaan geweten hebben dat ze uit heeeeel veeeeel liefde gemaakt zijn. Zij waren geen bevlieging, ongelukje of ongewenst kind. Er is over nagedacht en het moet toch fijn zijn voor een kind om dat te weten?
Bij mijn ventje en ik is er nooit een oorzaak gevonden. Misschien is het daarom makkelijker voor ons. Er is hier immers geen "schuldige", tenzij wij allebei. Ik hou trouwens niet van het woord "schuldig". Het is niemands schuld, toch?
Moest de oorzaak bij mijn man liggen of bij mezelf dan zou ik dat niet vertellen aan onze kindjes. Dat heeft voor het kind toch geen meerwaarde om dat te weten.
Gisteren heb ik een artikeltje uit een weekblad geknipt over Céline Dion en een aantal andere celebrity-koppels met een tweeling via IVF. Zelfs über-mama Angelina Jolie gebruikte IVF. Dat artikeltje ga ik zeker bijhouden zodat de kindjes dat kunnen lezen. Ik denk trouwens dat het taboe langzaam aan het verdwijnen is. Als er nu al 1 op 6 koppels problemen heeft, dan vrees ik dat dat in de toekomst niet zal verbeteren. Er zal dan sowieso meer over gepraat worden omdat het een maatschappelijk issue is.
Waar ik wel bang voor ben is hetgene Bokje aangeeft: ik wil die kinderen niet opzadelen met een angst dat ze het zelf moeilijk gaan hebben om kinderen te krijgen. Ik heb dat nu al; onlangs was er een discussie op het werk over tienermoeders en abortus. Ik zou er niets mee inzitten dat mijn zoon of dochter snel kinderen krijgt. Misschien is dat een beetje fout van me. Ik moet ervoor oppassen om op hun 25ste niet te zeggen: begin er nu maar aan voor het te laat is. DÃ Ã r ga ik het ontzettend moeilijk mee hebben.
De (toekomstige) meter zei me onlangs: "als mijn metekindje groot is, ga ik vertellen dat hij of zij het meest gewenste kindje is van de hele wereld". Ik moest toen even slikken omdat het toch wat losmaakte bij me. Maar zo is het ook. Onze kindjes gaan geweten hebben dat ze uit heeeeel veeeeel liefde gemaakt zijn. Zij waren geen bevlieging, ongelukje of ongewenst kind. Er is over nagedacht en het moet toch fijn zijn voor een kind om dat te weten?
Bij mijn ventje en ik is er nooit een oorzaak gevonden. Misschien is het daarom makkelijker voor ons. Er is hier immers geen "schuldige", tenzij wij allebei. Ik hou trouwens niet van het woord "schuldig". Het is niemands schuld, toch?
Moest de oorzaak bij mijn man liggen of bij mezelf dan zou ik dat niet vertellen aan onze kindjes. Dat heeft voor het kind toch geen meerwaarde om dat te weten.
Gisteren heb ik een artikeltje uit een weekblad geknipt over Céline Dion en een aantal andere celebrity-koppels met een tweeling via IVF. Zelfs über-mama Angelina Jolie gebruikte IVF. Dat artikeltje ga ik zeker bijhouden zodat de kindjes dat kunnen lezen. Ik denk trouwens dat het taboe langzaam aan het verdwijnen is. Als er nu al 1 op 6 koppels problemen heeft, dan vrees ik dat dat in de toekomst niet zal verbeteren. Er zal dan sowieso meer over gepraat worden omdat het een maatschappelijk issue is.
Waar ik wel bang voor ben is hetgene Bokje aangeeft: ik wil die kinderen niet opzadelen met een angst dat ze het zelf moeilijk gaan hebben om kinderen te krijgen. Ik heb dat nu al; onlangs was er een discussie op het werk over tienermoeders en abortus. Ik zou er niets mee inzitten dat mijn zoon of dochter snel kinderen krijgt. Misschien is dat een beetje fout van me. Ik moet ervoor oppassen om op hun 25ste niet te zeggen: begin er nu maar aan voor het te laat is. DÃ Ã r ga ik het ontzettend moeilijk mee hebben.
-
Engel0405
- Berichten: 852
- Lid geworden op: 5 mei 2010, 14:22
Ik ben dan wel met de 1 kans op oneindig spontaan zwanger geworden en wij hebben het dus niet op dat moment 'bewust' gemaakt. MAAR we waren wel opnieuw in gesprek met Jette, we hadden behandeling gepland, adoptiecursus.
Ik hoef dus eigenlijk niets te vertellen over het makingsproces en toch vind ik dat ons Kersje/Sjakie het moet weten welke lijdensweg er geweest is. Na 3 jaar wachten is ons wondertje even gewenst en is er evenveel pijn ervaren. Zeker als het een meisje zou zijn: ik wil niet dat ze opgroeit met de naïeve idee zoals ik en bokje hadden: nl. dat 1 keer 'proberen' direct prijs is.
Het zal heel moeilijk zijn om idd dat op een serene manier te brengen en geen paniek te zaaien, maar ik wil niet dat mijn eventuele dochter zou doormaken wat ik heb beleefd. Ik hoop zelfs dat ze niet zolang wacht als ik om haar kinderwens waar te maken. Bij mij was die er immers ALTIJD al, ik betreur het nog altijd dat ik niet op jongere leeftijd gestart ben.
Als wij nu vertellen dat we zwanger zijn, dan krijgen zelfs de mensen die niets wisten van de lijdensweg evengoed het HELE verhaal er bij, ondanks het feit dat het zonder behandelingen en donatie lukte.
Voor mij is het heel simpel: ik schaam me niet voor wat ik doorgemaakt heb en al is er maar 1 persoon, 1 koppel die hierdoor gaat nadenken en daardoor bv geen pijnlijke opm geeft aan mensen die ongewenst kinderloos zijn, dan is mijn doel bereikt. I owe it to all mijn lotgenoten. Stel dat hiermee mensen gaan nadenken over donatie? Dus evengoed mijn eventuele zoon/dochter (als ons Kersje/Sjakie please gezond ter wereld komt ooit) MOET dit weten.
Als de ouders zich niet schamen, breng je dat ook niet over op de kinderen, hoop ik dan. En ok, ik heb makkelijk praten misschien omdat dat van ons niet het 'stigma' (als dat al bestaat in deze tijden) van ivf kindje draagt, maar alleszins vermijd ik daarmee dat het niet mee zal doen met dergelijke pesterijen.
Effe heel eerlijk: wat is er in godsnaam mis met een mama en papa die alles gedaan hebben om hun wondertje in de armen te kunnen sluiten? Dat is echt een daad van opperste liefde, ik vind het eerder een positieve boodschap dan een negatieve. En ik hoop zelfs dat er bij de seksuele opvoeding op school ooit die mogelijkheid wordt mee onderwezen, ik zal er alleszins alles aan doen om dat bespreekbaar te maken.
Ik hoef dus eigenlijk niets te vertellen over het makingsproces en toch vind ik dat ons Kersje/Sjakie het moet weten welke lijdensweg er geweest is. Na 3 jaar wachten is ons wondertje even gewenst en is er evenveel pijn ervaren. Zeker als het een meisje zou zijn: ik wil niet dat ze opgroeit met de naïeve idee zoals ik en bokje hadden: nl. dat 1 keer 'proberen' direct prijs is.
Het zal heel moeilijk zijn om idd dat op een serene manier te brengen en geen paniek te zaaien, maar ik wil niet dat mijn eventuele dochter zou doormaken wat ik heb beleefd. Ik hoop zelfs dat ze niet zolang wacht als ik om haar kinderwens waar te maken. Bij mij was die er immers ALTIJD al, ik betreur het nog altijd dat ik niet op jongere leeftijd gestart ben.
Als wij nu vertellen dat we zwanger zijn, dan krijgen zelfs de mensen die niets wisten van de lijdensweg evengoed het HELE verhaal er bij, ondanks het feit dat het zonder behandelingen en donatie lukte.
Voor mij is het heel simpel: ik schaam me niet voor wat ik doorgemaakt heb en al is er maar 1 persoon, 1 koppel die hierdoor gaat nadenken en daardoor bv geen pijnlijke opm geeft aan mensen die ongewenst kinderloos zijn, dan is mijn doel bereikt. I owe it to all mijn lotgenoten. Stel dat hiermee mensen gaan nadenken over donatie? Dus evengoed mijn eventuele zoon/dochter (als ons Kersje/Sjakie please gezond ter wereld komt ooit) MOET dit weten.
Als de ouders zich niet schamen, breng je dat ook niet over op de kinderen, hoop ik dan. En ok, ik heb makkelijk praten misschien omdat dat van ons niet het 'stigma' (als dat al bestaat in deze tijden) van ivf kindje draagt, maar alleszins vermijd ik daarmee dat het niet mee zal doen met dergelijke pesterijen.
Effe heel eerlijk: wat is er in godsnaam mis met een mama en papa die alles gedaan hebben om hun wondertje in de armen te kunnen sluiten? Dat is echt een daad van opperste liefde, ik vind het eerder een positieve boodschap dan een negatieve. En ik hoop zelfs dat er bij de seksuele opvoeding op school ooit die mogelijkheid wordt mee onderwezen, ik zal er alleszins alles aan doen om dat bespreekbaar te maken.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten