"Het" vertellen aan je kind

[NatSar]

Ik zou het zelf toch zeker ook vertellen.
Er rust op vruchtbaarheidsproblemen toch nog altijd een groot taboe hé, en door het niet te vertellen hou je dat taboe als het ware wat in stand.

Nu ja bij ons stelt dat probleem zich eigenlijk ook niet echt, aangezien wij twee vrouwen zijn en zowiezo medische hulp nodig hadden om zwanger te worden
Toch zou ik, als ons kleintje een meisje blijkt te zijn, haar zeker informeren over endometriose!!

[logost]

Ik zou het ook vertellen. Om dezelfde reden als Natsar. Het is een taboe dat duidelijk de wereld nog uitmoet. Het is deels ook een verwerkingsproces van je man om dat te vertellen. Makkelijk is dat niet, omdat het veel gevoelens zou kunnen bovenhalen, maar hoe meer je praat over die zaken, hoe meer je het probleem ook zelf een plaatsje kan geven.
Ik veronderstel dat jullie ook niet zouden zeggen:
'papa's zaadjes zwommen niet zo goed dus...' Er zal toch nooit naar één van de twee partners verwezen worden? Wat als Yveske later zou gaan vertellen aan de klas dat mama & papa hem zo graag wouden, maar dat de natuur het hen heel moeilijk maakten maar dat mama en papa niet opgaven en dan naar een dokter ging en dat die Yveske heeft gemaakt en dan terug aan mama heeft gegeven om te groeien in de buik?
De juf kan dan leren om met vruchtbaarheidproblemen om te gaan en de andere kindjes van de klas zullen in het slechtste geval aan hun ouders gaan vertellen dat een dokter Yveske heeft gemaakt... dan weten de ouders meteen dat het voor jullie niet makkelijk was en als de mensen dan nog slim zijn ook dan zullen ze aan jullie nooit de vraag stellen of er nog een brusje komt en wanneer. Misschien wordt je wel een aanspreekpunt voor andere vrouwen in dezelfde situatie. Maar dit is dus echt worst-case scenario he. Ik zou het zelf fantastosch vinden mocht het taboe van vruchtbaarheidsproblemen de wereld uitzijn. Dan zou ik me niet zo alleen gevoeld hebben tijdens onze pogingen om zwanger te worden.

Los daarvan denk ik dat je ventje daar ooit wel klaar voor zal zijn om dat te vertellen aan Yveske. Gezien het onderwerp nu nog niet ter sprake moet komen (ik veronderstel niet dat Yveske die vragen al stelt op 6 maanden ) zou ik er even over zwijgen en het er later nog eens over hebben.

Alle vruchtbaarheidsbehandelingen zijn een enorm teken van liefde en verlangen naar wat normaal zo natuurlijk zou moeten gaan. Een kind kan niet anders dan beseffen hoe graag hij of zij gewild was en hoe graag hij of zij gezien wordt.

Succes!

[grootgevaarke]

tenslotte gaat het ook maar om een licht mankementje. Wie slechte ogen heeft, verzwijgt dat toch ook niet voor de buitenwereld? Onvruchtbaarheid wordt nog te veel geassocieerd met prestaties in bed, vandaar dat (vooral) mannen zich daar zo voor schamen.

[qwint]

Wij hebben al een dochter van 10 en 1'tje van 2 geworden. Ik heb kanker gehad en kan hierdoor niet zomaar meer kinderen krijgen. Toen we op onderzoek gingen is bij mijn man ook een probleem aan het licht gekomen. Maar de grote schuldige om het zo te zeggen dan, ben ik. Wij hebben meteen aan onze kindjes vertelt hoe alles in elkaar zat. De kleinste is nog iets te jong om het te begrijpen, maar onze oudste deed weet perfect hoe alles in z'n werk gaat. Ik heb haar vaak meegenomen naar het CRG. Ik vind het belangrijk dat ze weet hoe alles ongeveer gaat. Het is beter zo, want dan weten ze waar ze staan. Ze spreekt er ook heel gewoon over. Het is ook makkelijker zo voor haar om alles te beseffen. Ik schaam me daar ook helemaal niet om. We hebben er trouwens niet voor gekozen om niet zomaar kinderen te kunnen krijgen. Onze kindjes zijn niet meer of minder dan een kindje die geboren is via de gewone weg. Nu wij eindelijk terug mogen zwanger zijn, is ons geluk dan nog eens zoveel groter. Het eerste wat mijn dochter zei was"mama, wij hebben veel moeten doen voor dit kleintje, maar het zal ooo zo graag gezien worden". En inderdaad ze heeft gelijk. Het is niet belangrijk hoe ons baby'ke er gekomen is, maar het is belangrijk dat het graag gezien en welkom is

[mies]

Het is idd een groot taboe dat de wereld uit moet... goh wat zou dat fijn zijn!

Maar wat doe je ondertussen als je op je werk bijvoorbeeld scheef bekeken wordt omdat je het aangedurfd hebt om zwanger te worden? Om hen in de steek te laten?? Laat staan als ze dan te weten komen dat het super-voor-express-met-behandelingen-dan-nog-wel is gebeurd?
Neenee, hier worden eigenlijk "ongelukjes" alleen écht aanvaard... met alle andere gewenste zwangerschappen heb je je collega's moedwillig in de problemen gebracht

En wat doe je als de vrouwen in je familie je, juist na je zwangerschapsaankondiging, vol overtuiging vragen of het van de eerste of de tweede keer was want de vrouwen in onze familie zijn toch supervruchtbaar he en gelukkig heeft er niemand zo'n tegennatuurlijk behandelingen moeten ondergaan want dat zouden ze toch niet moeten hebben binnen de familie? Juist ja, effe eens goed slikken. En daarna zeggen dat ze voor jou geen champagne moeten inschenken omdat je geen alcohol drinkt tijdens de zwangerschap...


Goh, wat wou ik dat ik zo vrij kon zijn als jullie!

[logost]

@Mies: niet makkelijk zo'n omgeving.

Tegen familie zou ik heel eenvouding zeggen: het was niet van den eerste keer prijs. Dan krijg je uiteraard het antwoord terug 'dat gebeurt zelden maar waarschijnlijk was het wel snel prijs'. Dan zou ik durven zeggen: 'neen, we hebben heel wat moeite moeten doen voor dit kindje.

Ik zou ook hetzelfde zeggen tegen collega's of het er gewoon niet over hebben natuurlijk. Wat niet weet, niet deert of zoiets zeker?

[Engel0405]

Lieve Mies, ik stel me ernstig vragen bij de 'menselijkheid' van je werkgever. Je werkt toch niet toevallig in een kleine KMO/familiebedrijf ofzo?
Ik heb hier en daar al iets gelezen van hoe die is en ik leef echt waanzinnig met je mee.

Weet alleen dat je niet ALLES hoeft te pikken. Misschien ben je heel bang om je job ofzo te verliezen, maar vergeet niet dat zwangerschap een quasi volledige bescherming biedt tegen ontslag.

Alleszins heel erg voor jou dat je niet open kan zijn.

In mijn familie zijn we ook gezegend met supervruchtbare vrouwen, zeer pijnlijk. Dus toen ik zoveel jaar terug vertelde over de behandelingen,was direct de reactie: 'DAT ZIT TOCH NIET IN DE FAMILIE'. Het loopt bij ons vol van de 'van moetens getrouwd'. Maar na 3 jaar proberen was het wel duidelijk dat er echt een probleem was en de diagnoses logen er niet om. Ik ga dan ook nooit meedoen aan die komedie dat het allemaal vanzelf gegaan is.
Ik vind dat geen schande hè als het niet lukt en ik laat me zeker niet stigmatiseren omdat de maatschappij graag die zeepbel in standhoudt dat 'de natuur zijn gang moet gaan'. Dus elke kans die ik kreeg heb ik dat er ingestampt dat zoiets voorkomt en dat niemand daar schuld aan heeft.

[Sterretje]

Mies, ik heb je post ook met een beetje dubbele gevoelens gelezen.

Ik respecteer ieders mening hier over het al dan niet willen geheim houden. Hangt er ook van af hoe diep jullie gevoelens nog zitten.
Wij hadden er in het begin ook veel problemen mee en kropten alles op, hielden het verborgen.
Misschien dat het makkelijker gaat nu we al een kindje hbben, maar wij maken er geen geheim van dat de natuur ons in de steek laat. Wij geven ook geen details (mensen zijn echt niet geïnteresseeerd in zaadjes en onregelmatige cycli...). Er is nog niemand die ons scheeft heeft bekeken, wel hebben ze een idealistisch/vertekend/simplistisch beeld over vruchtbaarheidsbehandelingen, maar da's voor een ander topic...

En dan over het werk: 'k weet niet waar je werkt en hoeveel vrouwelijke collega's je hebt, maar ik ben er niet van overtuigd dat alle zwangerschappen daar ongelukjes zijn. De meeste koppels plannen een zwangerschap toch min of meer.
Zwanger zijn is geen strafbaar feit, toch? En ja, je zadelt je collega's met extra werk op, maar so what?
Wat doen jullie dan met langdurig zieken, vakanties,? ik vind niet dat je je moet verontschuldigen van 'sorry vomdat ik zwanger ben en jullie tot last ben...' Zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Of je dat nu plant of niet.

'k wil maar zeggen, onze kindjes mogen geen slachtoffer worden van deze hypocriete maatschappij en als we kunnen taboes uit de wereld krijgen, moeten we dat maar proberen.

[Engel0405]

hihi, sterretje, inderdaad.. Straks begint die werkgever nog de prikpil te verplichten door de ongelukjes

[Sterretje]

Stout van mij: maar mss is de werkgever zelf (ongewild) kinderloos....
'k kan me niet inbeelden dat ze echt kwaad zijn omdat je het aandurft om kinderen te krijgen. Moest ik zo een baas hebben, ik was gegarandeed weg, of ik stuur de vakbond

[qwint]

Ik zou me toch ook niet laten doen, moest ik zo door mijn werkgever behandeld worden. Wat een hippocrieten jong.

Je hebt er wel die naar hun werk komen en hele dagen liggen te slapen en doen alsof ze werken. Je hebt er dan ook die om de haverklap ziek zijn, om vlug even verlof te pakken.

Een accidentje kan geen kwaad, maar iemand die dan echt vecht om kinderen te krijgen, die is dan een slechte. Amai nog nie. Mies die mogen blij zijn dat jij zo braaf bent. Ik denk dat ik al lang mijn boeltje had gepakt en vertrokken was. Grr, daar word ik echt boos van zulke reacties. Ze zouden beter wat meer begrip naar je toe tonen...

[mies]

Probleem is dat ik niet zomaar kan switchen van job... ja als puntje bij paaltje komt wel natuurlijk, maar dan zou ik 11 jaar van mijn leven in deze carrière weggooien En dit terwijl ik over een kleine 2 jaar normaalgezien promotie zou krijgen en daardoor een andere functie zou uitoefenen waarin al die zaken niet meer zo'n rol spelen... tja... ik heb het mij al zo vaak beklaagd dat ik vroeger ervoor koos om carrièrevrouw te worden!!! Nu is mijn perspectief totaaaaal veranderd, maar wat doe je dan he
't Is een mannenbastion, ook al zijn er toch enkele (jonge) vrouwen ook. Ik heb hen er al op gewezen dat ze met 2 maten en 2 gewichten wegen, want als hun eigen vrouw zwanger is verwachten ze natuurlijk van die omgeving wél dat ze het extra werk zomaar erbij nemen. En op de zwangere vrouwen binnen mijn bedrijf wordt er dan wél heel erg "gekakt"
En verder, 't is misschien niet echt te geloven, maar er wordt heel weinig geprofiteerd van ziekteverlof (alleen als echt hoogstnoodzakelijk), en qua vakantie krijgen wij het wettelijk minimum van 4 weken. Als je slaapt, dan is je dagelijkse workload (iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen opdrachten) simpelweg niet af, en dan wordt je contract gewoon niet verlengd. Trouwens, we zitten telkens met tijdelijke contracten, dus als dat contract afloopt en je hebt het te bont gemaakt dan sta je nergens meer...

Ik zou DOLGRAAG stoppen met werken tout court (niet switchen van werk op zich want de inhoud doe ik wél graag), maar ik durf niet zomaar alles weg te gooien. Ik heb zo het gevoel van al keilang aan de kassa te staan aanschuiven en ineens gaat er een nieuwe kassa open... heel veel mensen blijven dan tóch staan in de rij waar ze al stonden, omdat ze er al zolang in "geïnvesteerd" hebben... niet altijd even slim dus.

Maar ja, dit is wel volledig naast de kwestie ivm dit onderwerp he!

[pelkie]

Mies,

Ik sta ervan versteld dat dat nog bestaat.

Ik heb dikwijls contact met Duitse collega's en als die vrouwen op 6 maanden AL beginnen te werken, worden ze scheef bekeken omdat ze slechte moeders zijn. Bedrijven zijn daar veplicht om vrouwen hun job terug te geven tot 3 jaar na de geboorte van de kleine.
Dat heeft me alles toch ook in een ander perspectief gezet en zo ben ik van mijn schuldgevoel af om deze keer misschien ook 6 maanden te nemen. (zéker als't een tweeling is.)

Soms moet je daar als vrouw wel eens durven tegen ingaan. Het kan zijn dat andere vrouwen ook op hun tandvlees zitten en je kan onverwachte steun krijgen. Zo is het bij ons not-done om moederschapsbescherming aan te vragen tijdens je zwangerschap (veel dierenartsen blijven tussen de koeien en varkens lopen tot hun bevalling, wat dus absoluut onverantwoord is). Tot iemand dat toch een keer doet, alle stront over zijn kop krijgt, maar wel de weg vrijmaakt voor iedereen erachter.

[Loeki]

Kvind het ook niet kunnen eerlijk gezegd maar tis altijd makkelijker gezegd dan gedaan...

Toen ik begon op mijn job werden er systematisch overuren gedaan door veel mensen (klein bedrijfje). Ik wilde dat niet en werd in het begin scheef bekeken. Als ze me erop aanspraken zei ik dat ik gerust eens overuren wilde doen als er iets af moest, maar dat systematisch overuren kloppen (die niet geregistreerd / gecompenseerd worden) volgens mij niet kon, dat is een teken van slecht management of van profiteren. Als ze me wezen op loyaliteit ten opzichte van de werkgever zei ik dat dat mijn vriendjes niet zijn, dat de dag dat ze mij niet meer kunnen gebruiken ze me ook netjes en zakelijk op straat zullen zetten. 't Heeft natuurlijk wat geduurd hoor voor ik dat zo durfde zeggen allemaal (zo dapper ben ik niet ) maar vrij snel kreeg ik geen commentaar meer en begon de rest dus ook minder te werken. Eigenlijk waren ze 't allemaal met me eens, er moest gewoon iemand de eerste zijn en eigenlijk ging dat allemaal vrij vlot, kheb nooit het gevoel gehad er echt voor te moeten vechten, gewoon blijf bij je principes!

(en soms vraag ik me af of die jonge vrouwen van nu binnen een paar jaar ook gaan zitten afkolven in de vergaderzaal... )

Natuurlijk heel wat moeilijker als kersverse mama, zeker als je de job graag wil houden om de een of andere reden... Dan ben je graag voorzichtig en das ook oké, alleen tja, veel frustraties dan hé!

[Hanne.lore]

Kent er iemand een boekje voor kleuters over moeilijk zwanger worden?

Heeft er iemand het al verteld aan zijn/haar kleuter?

H.