Bevallen in augustus 2010

[Engel0405]

@logostje: je hebt hier al een ferme supporter, geen nood

[logost]

Engel: Gelukkig

Dit weekend kwamen mijn schoonouders doodleuk vertellen dat de eerste poging van een neef en nicht van mijn man mislukt was. Ik vroeg me af over wat ze het hadden. Bleek het een eerste IVF poging te zijn...
Nu weet niemand langs deze kant van de familie dat we ook moeilijk zwanger geraakten maar ik was toch niet beroerd om te vragen of ze naar een gespecialiseerd centrum gaan? Ik raadde hen Jette aan omdat wij daar nogal content van waren en omdat ze dicht bij Brussel wonen. We hebben dan ook maar meteen gezegd dat ze het er waarschijnlijk zeer moeilijk mee zouden hebben en dat ze er waarschijnlijk al een heel proces hebben opzitten. En toch vond ik het zo jammer dat er zo over gesproken werd. Binnenkort krijgen zij een geboortekaartje van ons kindje in de bus en ik weet nu al hoe zij zich zal voelen gewoon omdat ik dat gevoel ook kende. Wij kennen hen echt niet zo goed maar we zullen wel beiden het gevoel kennen van teleurstelling dat het weer iemand anders is gegund en dat die verdomde ooievaar niet bij ons wilt komen. Maar dat weten zij uiteraard niet. Zij weten niet dat wij dat gevoel kennen en ons huis is net af en het komt precies zo gelegen in ons leven, maar wederom weten zij niet dat die ooievaar ook moest gelokt worden naar hier.
Ik kan toch niet op het geboortekaartje iets schrijven? Ik wil ook niet dat hun ouders dat weten omdat het echt de grootste boeren zijn die je je kan voorstellen... Iemand tips?

[Cassyke]

Hoi hoi meiden,

Long time, no reed Bij mij zijn het hier rare dagen geweest. Ik heb heel het weekend niet op internet gekunnen. Veel te veel zorgen aan mijn hoofd...
Te weten gekomen dat mijn vader (peter van ons foemperinneke) volgende week (5/7, op de dag van mijn volgende echo) een zware hartoperatie moet ondergaan. Hij is al 2x geopereerd (waaronder gisteren 1x) aan zijn halsslagaders. Dit is al één punt waar ik mij al zoveel zorgen over maak.
Dan kwam er nog dat ik gisteren onze mickey moest binnendoen voor een castratie. Op zich niet zo'n grote en zware operatie, maar toch wel zorgwekkend want je weet nooit wat kan gebeuren tijdens een operatie. Gelukkig is dit goed verlopen maar spijtig genoeg heeft hij enorm veel pijn waardoor ik vannacht gewoon NIET geslapen heb. Ik heb hem heel de tijd in mijn armen vastgehouden zodat hij zo weinig mogelijk pijn zou hebben.
Gisteren was dus heen en weer gerij want ik dierf niet alleen gaan. Ik voelde de tranen al opkomen de avond er voor. Dus heb ik een goede ziel gevonden om mee te nemen, mijn moeder. Ik ging ze halen, alles op het gemak, geen zorgen, geen file, ruim op tijd. We komen daar toe en krijgen een telefoontje van mijn zus (die net een straat verder woont van mijn ouders): er is brand in de schuur rechtover jullie huis Toen zijn de zorgen begonnen...
Ik breng ons woefke binnen, hij krijgt zijn kalmeringsmiddel en wordt helemaal flaggada. Het is tijd om hem achter te laten en door te gaan, man wat was dit moeilijk! Soit, het was me gelukt en we reden op ons gemak opnieuw naar huis. Ik had besloten om tot 13u bij mijn moeder te blijven om haar gedachten wat te verzetten, tot we opnieuw een telefoontje kregen van mijn zus. Haar zoontje had opnieuw een epilepsiecrisis (een paar dagen er voor ook al) gedaan en vroeg of we op Kylian wouden babysitten. Geen probleem, ze mocht hem brengen. Maar onze miss had slechts 1 papfles meegegeven en niet stilgestaan bij het feit dat op spoed lange wachttijden kunnen voorkomen. Gelukkig woont ze dus een straat verder en kon mijn ma om 16u het materiaal gaan halen. Ja ja ik ben gebleven want ik dacht wel dat ze me nodig ging hebben (anders had ze met kylian in haar armen in de volle zon moeten stappen tot ginder). Dus hier waren er ook weer zorgen.
Ondertussen zat ik continu met mickey in men hoofd...
Uiteindelijk besloten dat men ventje me bij mijn ouders ging komen halen en we mickey samen zouden gaan halen om 19u (mijn airco is stuk in mijn auto dus veeeeel te warm!).
Dus meiden, jullie zien wel hoe stressy mijn dag gisteren wel was. Ik was KAPOT en ik ben het nog steeds (als het niet erger is)!

Goh logost ik weet echt niet wat je zou kunnen doen in zo'n geval. Het hen vertellen zou wel goed zijn maar langs de andere kant zouden ze het kunnen doorvertellen aan hun ouders he, zo ingewikkeld!

[Katleentje]

Amai Cassyke, wat een dag! Hopelijk valt de operatie goed mee, want lijkt mij precies toch niet niks...

Logost, da's een beetje ambetant natuurlijk, maar toch denk ik dat die mensen er misschien wel iets aan hebben, om te weten dat ze niet alleen in die situatie zitten... Wij hebben het altijd van in't begin tegen iedereen gezegd hoe het zat. Anders moest ik vanalles gaan verzinnen, en ik kan niet liegen, ik praat mezelf altijd vast

Hier net onze laatste echo achter de rug! Oef, 't is geen reuzenkind! Het zal vorige week waarschijnlijk een groeispurtje geweest zijn, en dat in combinatie met tamelijk veel vruchtwater, dat gaf die dikke buik. Maar ze zit mooi op de P40 lijn zoals ze altijd gezeten heeft, en als ik de 40w haal zal ze rond de 3,5kg zitten.
Ik zou best nog wel op mijn suikerinname letten en niet ineens terug beginnen snoepen en fruitsap drinken, maar een beetje kan geen kwaad. Ben ik al blij voor, want het idee dat ik mijn kindje misschien van kindsbeen af met diabetes zou kunnen zetten, maakte mij wel wat ongerust, en je hoort dat toch wel tamelijk veel tegenwoordig vind ik.

Ze zit inderdaad een stuk lager al, drukt heel hard op mijn blaas, maar mijn baarmoederhals is ook gemeten en die staat nog mooi op 4cm, dus het ziet er goed uit!

Nu nog wat minder warm, en ik kan beginnen genieten van mijn zwangerschap, hahahaha!
Nee, serieus, ik ga het de laatste weken nog echt rustig aan doen, en zolang mijn bloeddruk het goed blijft doen, is er volgens mij deze keer geen reden tot een inleiding!

Aha, mijn poetshulp (mama) staat voor de deur!

Groetjes, Katleen

[logost]

Cassy'ke: meid toch wat een weekend. Hopelijk kan je nu wat rusten en genieten van het weertje (wel vanuit het zwembad dan ). Hoe is het nu met je hondje? Die hartoperaties verlopen meestal heel goed hoor. Mijn grootvader heeft 3 overbruggingen gehad op zijn 83e en loopt nu nog steeds fris rond (85). Maar goed, het neemt niet weg dat er veel stress rond is natuurlijk.

Katleentje: joehoe dat is goed nieuws he. De P40 lijn is een goede lijn lijkt mij De onze zit daar ook op. Zolang ze geen 500gr naast het geschatte gewicht zitten is het goed voor mij. Als je zwdiabetes hebt, geef he dat dan door aan je kind?

[Cassyke]

Hoi hoi meiden!

Katleen: wat ben ik blij dat alles in orde is met jou en met je poppemie! Hoever ben je nu juist? Doe zo voort zou ik zeggen!
Wij hebben het ook aan bijna iedereen verteld (collega's en sommige vrienden niet) omdat ik me ook zou vast praten

Logost: dikke baby'tjes hebben meer kans om diabetes te ontwikkelen maar dat is ook geen zekerheid hoor. Men zusjes en ik wogen 4kg, hun kindjes wogen boven de 4kg en geen één van ons heeft diabetes! Er is gewoon meer kans.
Ik heb in het OK op cardio gestaan en ook op de verpleegafdeling en het is waar dat de risico's alsmaar kleiner worden met de nieuwe technieken die ze gebruiken. Het is voor mijn pa wel een heel zware operatie Het blijft inderdaad ook een stressy moment he... you never know nietwaar
Thx voor het bemoedigend verhaaltje, het helpt wel
Woefke is wat aan het afzien, ik mag hem maar 1/4 comprime pijnstiller geven (= minihond) per dag en ik vind het zo weinig... Hij heeft er precies niet veel aan en ik kan niets anders doen dan hem in men armen nemen en hem troosten pffff

[Cassyke]

Goh spijtig genoeg niet vanuit het zwembad Zou het wel fijn vinden

[MayaC]

Vraagje voor alle augustus mama's!

Hoe houden jullie het een beetje koel met deze temperaturen? En iemand misschien tips tegen opgezwollen voetjes, echt een ramp is dat

Overhitte groetjes!

[Katleentje]

Maya, ik laat 's morgens een bodempje koud water in't bad lopen, en dan steek ik daar elke keer mijn voeten in als ik voorbij de badkamer kom... Zalig!

En verder veel lauwe douches, en weinig uitsteken. Hoewel dat plan vandaag al mislukt is, mijn mama kwam poetsen, en uiteindelijk heb ik de twee kleerkasten helemaal uitgemest, te kleine kinderkleren naar de zolder gebracht, alles weer mooi op orde gelegd...
Hormonen, ik kan er ook nie aan doen

Maar nu wel superblij dat het gedaan is, mijn huis wordt alsmaar ordelijker en properder!

[logost]

Oh Kathleentje dat moet zalig zijn.

Hier is het gewoon zo erg dat ik al hele dagen lastig loop. Ik ruim hier heel de dag op maar gezien mijn man geopereerd is maakt die alles weer vuil... hij kan wel computerspelletjes enzo spelen en alle mogelijke dingen opzoeken op internet maar even nen telefoon doen voor de bouw of aan tafel zitten om de suikerbonen in orde te brengen... Dat gaat allemaal niet. Ik heb gelijk een klein kind in huis en ik word er gewoon zot van.
Ik ontspannen... ik ben meer ontspannen als ik ga werken. Hij kan niet eens praten over het al of niet vermelden van de kamernummer van het ziekenhuis op het geboortekaartje. Want daar heeft hij geen zin in... Komaan als je een hele dag in de zetel ligt kan je toch wel even moeite doen om te praten... Neen hoor. Ik zit hier heel de tijd het huis op te ruimen en voor hem het huis rond te koersen, want dat kan hij uiteraard niet en dat neem ik hem niet kwalijk maar hij knipt nog maar met zijn vingers en het moet klaar zijn. Hij heeft honger dus moet ik al mijn bezigheden staken om hem boterhammen te smeren. Als ik niet thuis ben doet hij het ook allemaal zelf maar als ik thuis ben kan dat blijkbaar niet meer.
AAAARRRRGHHHHH. Echt waar op het vlak van SAMEN genieten van de zwangerschap heb ik echt GEEN geluk. Ik zou er soms depri van worden. Geen minuut rust heb ik gehad tijdens deze zwangerschap. Alles doe ik nog zoals daarvoor, misschien zelfs meer want nu doet de man helemaal niks meer. Ik zou eens heel erg hard willen roepen nu....


Maya: Ik doe niet echt iets tegen de hitte, alleen heel veel water drinken. Dat helpt ook om het overtollige vocht in je benen te verwijderen. Je kan best ook met je benen omhoog gaan liggen, dat zou ook verbeteren.

[Engel0405]

Logostje, wat spijtig dat je het zo lastig hebt. Je ventje werkt precies zijn kuren uit op jou? Zo is er idd weinig 'samen genieten' aan.

Persoonlijk vind ik het toch niet zo netjes van hem hoe hij zich nu gedraagt, je verdient echt wel wat steun en ontspanning

[Cassyke]

Hoi hoi meiden!

Weer eens een tijdje geleden dat ik hier nog heb gelezen maar het komt er gewoon niet van! Gisteren is men zusje langs gekomen en eergisteren heb ik zitten kuisen.
Nu kan ik eindelijk in de zetel zitten met de gordijntjes toe (tegen de warmte) en men voetjes in een koud badje (tegen mijn olifantenpoten ). Dus heb ik ook even tijd om op DVO te komen he

Met Mickey begint het in orde te komen. Hij is aan het recupereren en heeft precies wat minder pijn, wel nog last want hij wilt er altijd aan lekken maar tja het mag ook niet. Hij is wel opmerkelijk rustig, ik herken hem niet meer (het was nogal een nerveus blafferke en wou altijd spelen). Nu ligt hij heel de dag rustig naast mij, ook als ik met hem in de tuin ga. Hopelijk blijft dit duren

De tweede operatie van mijn pa is goed verlopen, nu moet de zwaarste nog komen. Maar ik heb er wel vertrouwen in. Ik ken het verloop van de operatie dankzij mijn stage in het OK en weet dus dat het bijna routine is geworden voor de chirurgen.

De warmte zorgt hier voor problemen. Mijn voeten en benen zwellen op waardoor ik gigantische pijn heb als ik stap Het is puffen als ik iets wil doen, vooral omdat ik nog eens verdikt ben en die buik zit in de weg voor allerlei dingen

Foemperinneke is de laatste tijd serieus actief en ik begin het ook te zien wanneer ze zich verzet in de buik, dan gaat die heen en weer het is wel nog maar heel lichtjes maar het is een begin Maandag mogen we ze opnieuw bewonderen, ik ben eens benieuwd want ik heb de indruk dat ze gedraaid is. Ik voel precies haar voetjes tegen mijn ribben.

MayaC: ik neem altijd koude voetbadjes en probeer zoveel mogelijk men voetjes op een verhoogje te zetten. Eigenlijk is het zelfs beter om ze hoger dan je hart te zetten omdat dit de doorbloeding en afvloei van vocht bevordert, maar het is niet altijd even simpel om dit waar te maken

Logost: als mannen iets voorhebben is het precies het einde van de wereld. En als ze iets moeten doen nog erger! De mijn zit te klagen dat hij moe is van zijn werk en dus onmogelijk bijvoorbeeld het terras met de Kärcher kan doen terwijl ik heel het jaar door EN ga werken EN het huishouden doe EN elk jaar het terras met de Kârcher doe Blijkbaar gaat werken en huishouden bij hem niet samen. Hij komt thuis van zijn werk en zit het liefste voor zijn computer (wat hij al heel de dag gedaan heeft) en als ik hem daarover aanspreek dan zaag ik en hij heeft toch ook zijn ontspanning van doen... Ik moet het hem wel laten dat hij tijdens mijn rustmaanden (met die bloedingen) het huishouden deed, het was wel met veel geklaag, maar hij deed het.
Nog een voorbeeld: toen mickey geopereerd is heb ik heel de nacht niet geslapen, gewoon nachtje doorgedaan. Het was nodig want ons bolleke wist niet hoe hij zich het beste legde dus moest ik hem op zijn rugje in mijn armen houden waardoor ik niet kon slapen. Ventje heeft heel de nacht door zitten snurken dat het niet mooi was, ik heb hem gewoon laten doen want ik kon toch niet slapen. De dag erna moest hij gaan werken en ging ik hier volop kuisen (+opruimen+ afwassen). Mijnheer komt thuis en is toch oh zo moe hoor want hij heeft echt niet goed geslapen dus moest ik hem met rust laten en niets vragen, maar bibi mocht hier wel koken en verder kuisen terwijl hij kon uitrusten door een spelletje te spelen op zijn Xbox, daarna krijgt bibi de vraag wanneer ze de twee manden gaat strijken
Begrijp me niet verkeerd he, hij is een zalig ventje maar soms he... Het is precies of hij meer moe/zieker is dan een ander en als ik ziek/moe ben dan is dat maar "normaal" omdat ik een superwoman ben en dat toch aankan

[Engel0405]

Ik weet niet of ik hier de truttemie vd hoop ben, maar waar halen jullie in godsnaam die energie? Als ik een dag heb ik waarin ik voorbeeldig huisvrouwtje ben en heel actief enzo, dan lig ik de dag erna gegarandeerd met buikpijn en steen op maag id zetel 's avonds.

Er worden al grapjes rond gemaakt in de omgeving à la 'het begint al, de komedie' (ik ben nog maar 13,5w), maar het lukt me echt niet om zonder grondig rusten een heel dag door te gaan en de dag erna weer. Ik weet dus en voel wanneer ik me 'kalm' moet houden, en ok das frustrerend, maar ventje die ziet dat ook hoor.

Hij heeft nog nooit geklaagd,neemt alles op zich als ik weer es knock-out lig. Maar ik lig dan ook niet te gamen ofzo, ik lig meestal misselijk naar het plafond te staren of te slapen.

Als ik jullie zo lees, dan ben ik echt een dikke seut en luizak..

[logost]

@ Engel: ik denk dat je het verkeerd ziet. Jij bent niet de seut, jij bent de gelukzak met een ventje zoals die van u. Je moet je daar ook helemaal niet voor schamen hoor. De eerste maand zijn meestal de zwaarste. Dan komt er een periode met heel veel energie en op het einde heb je nog wel energie maar kan je bepaalde zaken gewoon niet meer. Onze schat zit echt gewoon in de weg bij het bukken, rechtstaan, kuisen, koken,...hij is niet meer samendrukbaar omdat het voor hem ook zo krap begint te worden binnenin.
Dus: als je zo'n schat hebt van een ventje kan je dat alleen maar zeggen en hem heel veel kusjes geven en vooral ervan genieten. Nu beleven jullie die zwangerschap echt samen en ik denk dat dat een superperiode is!

Cassy'ke: je beschrijft exact wat ik bedoel.

Ik zie mijn ventje ook doodgraag, echt waar en ik heb heel veel geluk met een schat zoals hem maar dit staat er gewoon naast. Wij hebben geen slechte mannen, maar we hebben gewoon MANNEN. Hij heeft idd die ontspanning nodig en wij ook maar huishouden is blijkbaar een belangrijke prioriteit voor de vrouw die door de generaties heen op onze schouders is terecht gekomen. Normaal kuist mijne man ook wel mee. Hoewel het nooit zo goed gedaan is als dat ik het doe en hij nooit zal dweilen maar enkel zal stofzuigen. Maar nu is het inderdaad of hij daar half dood ligt te gaan en niks meer kan doen. Dus ik werk EN doe het huishouden compleet alleen EN zorg voor mijn man EN ben hoogzwanger (dat mag ik toch zeggen he vanaf 35 weken?). Maar dat is blijkbaar normaal. Het is zoals jij het zegt hoor Cassyke: jij WERKT + HUISHOUDEN + TERRAS. Bizar maar goed ik draai mijn tong dan maar 20x om en ga slecht gezind slapen.
Ik ben zelf geen zittend gat, maar ik kan wel tot zitten gebracht worden als er niets meer te doen is, maar er is nu ALTIJD iets te doen en ik moet het allemaal alleen doen. Das idd echt nogal zwaar nu. Maar goed dat weten jullie dus duidelijk ook.

Cassy'ke: ik ben blij dat Mickey en je ventje het al beter stellen. Laat maar weten hoe het met de 2e operatie is verlopen!

[Katleentje]

Engel, op 13,5 weken lag ik ook meer op de zetel of hing ik boven de pot dan ergens anders hoor...
Bij mij is de energie ergens teruggekomen na de 22 weken, en dan nog.

Vandaag heb ik letterlijk NIKS uitgestoken, lig al sinds vanmorgen op mijn bed naast de ventilator dvd's te kijken
Vééééél te warm, als ik de volgende twee afleveringen gezien heb, ga ik in een lauw badje liggen.
Dus nee, je bent géén luie truttemie!

Cassyke, ben blij te horen dat het goed gaat met je papa en met Mickey!

Hier pijnlijke benen, want dikke ader gesprongen in mijn been! Heb al heel mijn leven last van spataders, dacht dat ik er nu van gespaard zou gebleven zijn, maar met die warmte is't toch weer van datte. Lig er nu mee omhoog met een koude natte handdoek errond, maar hoe lang blijft die handdoek koud en nat hè! Pfff, na de bevalling ga'k er eens echt werk van maken om ze tegoei te laten behandelen, voor de derde keer al!