Wat mij hielp tijdens eenzame krijsconcerten (zonder ventje) was Yveske vasthouden en tegen hem zeggen dat 't oké is, dat hij mocht wenen. Dat ik niet wist wat er scheelde maar dat ik er zeker van was dat wat het ook was, het wel voorbij zou gaan. En niets doen, alleen vasthouden en naar hem kijken. Of van hem wegkijken als het me teveel werd. Dan werd ik vanzelf weer rustiger, mentaal was ik dan soms echt even "weg", maar hij voelde me fysiek wel wat ik toch belangrijk vind.
Je kan ze ook even apart leggen, maar dat heb ik nooit gekund.