Opvoeden

[Loeki]

Hihi Mies we kunnen zo nog wel even doorgaan denk ik, jamaar Yveske kan dat ook niet en Meis kan dat wel etc etc. 't Maakt niet uit eigenlijk hé.

Sterretje superlief!!! Tis echt zo'n schatje!

Bokje je had me op een idee gebracht. Yveske was daarstraks weer helemaal hyper. En ik was het beu. Dus ik pak hem op, kijk in zijn ogen en zeg ferm "en nu is het genoeg geweest, nu ga je kalmeren". Helemaal niet luid ofzo. Maar kreeg ik toch even het allerzieligste gezichtje, mondhoekjes naar beneden, pruillipje, ik dacht even dat hij ging wenen maar hij deed 't net niet. Kheb hem dan terug naast mij gelegd en hij was wel ineens veel rustiger. Of hij durfde niet meer. Mama heeft toch een half uurtje met een schuldgevoel gezeten hoor.

[wat is er mis?]

Mies, Kaan is ook nog steeds niet bezig met grove motoriek. Hij is al meer dan 7 maanden en rolt nog steeds niet om. Hij wil nog steeds niet zitten. Alleen staan interesseert hem. Ieder kindje op zijn eigen tempo hé.

Sterretje, Kaan kan ook serieus knijpen. Auw auw auw. Mijn nek hft er al eens rood van gestaan. Echt waar. Ik doe ook steeds het handje weg. Maar hij doet dat precies onbewust. En vorige week was mijn nek dan nog eens verbrand, dus ....
Maar het is super lief van haar hé. Ik smelt helemaal mee.

Loeki, het was exact zo een gezicht dat jij beschrijft dat ik ook kreeg. Maar het werkt dus wel hé. Ik had dus ook dubbele gevoelens, enerzijds schuldgevoelens en anderzijds ook wel oef het helpt.

Liefs,

Bokje

[mies]

Loeki, een "zie je wel" is hier niet direct op zijn plaats, maar ik denk dus wel dat kindjes op de leeftijd van Yveske en Meis dat toch al kunnen snappen hoor.
Allez, bij Meis werkt het echt wel.

Bokje en Loeki, ik voel soms ook dat schuldgevoel, maar ik weet dat het het beste is voor Meis dat ze leert dat er grenzen zijn. Grenzen trekken en consequent zijn gaan wij helaas nog heeeeeeeeeeeel veel moeten doen in de opvoeding. De kindjes hebben dat juist nodig.
Ik zou pas écht met een schuldgevoel zitten mocht ik van Meis een rotverwend kind maken, dat gewoon ongelukkig is en onzeker omdat ze door grenzeloosheid geen blijf weet met haarzelf... (als je begrijpt wat ik bedoel).

[wat is er mis?]

Ik begrijp je helemaal Mies. En bij mij overheerste uiteindelijk het oef het werkt gevoel hoor. Kaan zijn pruillipje was snel weg.

Liefs,

Bokje

[mies]

Nog een berichtje in mijn mailbox deze week:

Stress bij zwangere vrouwen leidt tot gedragsproblemen kinderen

Veel kinderen van vrouwen die tijdens de zwangerschap last hebben gehad van emotionele klachten (zoals angst of depressie) vertonen gedragsproblemen. Bij jongetjes uit zich dat anders dan bij meisjes. Maar de kwaliteit van de moeder-kind interactie na de geboorte blijkt ook een belangrijke rol te spelen. Psychologe Anouk De Bruijn deed haar onderzoek onder meer dan vierhonderd zwangere vrouwen en ze vergeleek een groep mèt en zónder klachten. Jongens van de moeders die vooral in het eerste trimester van de zwangerschap emotionele klachten hadden, bleken meer angstig en teruggetrokken gedrag te laten zien. Bij meisjes kwamen gedragsproblemen naar voren als de moeders in het derde trimester emotionele klachten hadden gerapporteerd.
Na de zwangerschap bleek het voor de meisjes belangrijk te zijn dat hun moeders in de omgang tijdens spel, duidelijk structuur gaven en zo min mogelijk geïrriteerd en vijandig gedrag lieten zien. De vader-kind interactie werd ook bekeken en er werden aanwijzingen gevonden dat vaders met name voor de jongens een beschermende buffer kunnen vormen tegen de negatieve invloed van emotionele klachten van moeders op de kinderen. De uitkomsten van het onderzoek zijn van belang voor begeleiding van zwangere vrouwen en hun gezinnen. Anouk de Bruijn studeerde Kinder- en Jeugdpsychologie aan de Universiteit van Tilburg en promoveert vandaag. Ze is momenteel werkzaam als psycholoog in het Erasmus Medisch Centrum-Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam.

[Loeki]

Ik stel de laatste twee weken ofzo precies vast dat er "iets" verandert bij Yveske.

Hij maakt geen aanstalten meer om zichzelf te bedienen met de fles. Als ik ze voor hem op de tafel zet, probeert hij ze wel te pakken (maar aangezien hem dat niet lukt, gooit hij ze om). Als ik dan de fles vastneem, trekt hij zijn armpjes in en doet zijn mondje open, echt zo'n houding van "laat maar komen die fles ik leg mij hier eens gemakkelijk voor". (eigenlijk wat ik hem "geleerd" heb dus - ik vind het overigens helemaal niet erg, maar 't valt me wel op )

Idem tutje, leuk om mee te spelen, en hij kan 't soms wel insteken, maar als hij echt zijn tutje wil (moe) dan weent hij gewoon, als ik hem dan de tut voorhoudt, doet hij zijn mondje open maar hij strekt zijn armpjes niet uit. (wat ik hem NIET geleerd heb )

Als hij "lastig" is 's nachts, nemen we hem mee in bed. Vroeger weende hij nog even door en moesten we hem troosten (wat gewoon makkelijker was in bed aangezien hij dichter bij ons was); tegenwoordig stopt hij heel snel als hij tussen ons in mag.

Toch maar beetje opvoeden mss?

Het opvoeden van de papa gaat wel goed! Kheb al een paar keer niks klaargezet voor de creche, en blijkbaar neemt hij toch alles mee. Vandaag nieuwe stap, ik heb de flesjes niet afgewassen gisteren... (compleet geen tijd). Zou hij schone flesjes meenemen of zelf een afwasje doen? Of zou hij gewoon de omgespoelde flesjes van in de creche mee terug geven...

[mies]

Da's wel een beetje raar he. Het kan denk ik wel, dat je hem dingen "afleert".
Of denk je dat hij gewoon eventjes aanhankelijker is? (sprongetje van 6 maand anyone? )

Wil je eigenlijk echt echt nog dat hij zijn fles niet vasthoudt? Ik snap het ergens wel, maar anderzijds... het is zo'n gemak he.
Meis gaat er ook verder in, ze kan nu haar fles vasthouden met één handje (half op de bodem, half op de zijkant) en met het ander handje kan ze op de fles kloppen als het niet snel genoeg gaat, of in haar ogen wrijven, of ergens een boekje proberen te pakken.
En het voornaamste: ze kan echt wel bepalen wanneer ze effe pauzeert, of als ze zich verslikt heeft ze de fles al zelf terug uitgetrokken lang vóór ik die fles zou uitgetrokken hebben als ik haar de fles zou geven (zij voelt het veel vroeger dat het in het verkeerde gat is geschoten he, nog voor ze begint te hoesten).
Maar ja, dat is een beetje naast de kwestie he.

Heb je het gevoel dat je strenger zou willen zijn naar hem toe, maar dat niet kan? Ik dacht toch van niet, ik dacht dat je hem perfect wilde volgen?
Anderzijds is er in mijn ogen een zeer belangrijk onderscheid te maken tussen iets aanleren "voor het comfort van de ouders", of "voor het comfort van het kind". Want daar geloof ik dan wel weer in, ik denk dat het voor een kind bijvoorbeeld ook aangenamer is om zekerheid te voelen ivm al dan niet uit bed mogen als het jammert (geen kansspel, zo van "zou ik deze keer mogen, of niet, of ga ik nog wat verderdoen tot ik eruit mag"). Als je hem er nooit uithaalt, is het voor hem ook duidelijker en stopt hij waarschijnlijk rapper met jammeren en gaat wie weet hopelijk zelf weer verder slapen in zijn eigen bed?

[Loeki]

Ik weet 't nog niet, ik ben nog in de vaststelfase.

Oh nee hij mag zijn fles vastnemen van mij hoor. Ik zeg nooit dat 't niet mag ofzo, en ik hou zelf de fles op het uiteinde vast zodat hij ze kan vastnemen als hij wil. Ik stop zijn armpje niet meer weg. Hij doet 't gewoon niet. Nu hij moet ook niet, ik moedig het niet aan. Ik vroeg me gewoon af waarom hij een periode zo gefascineerd was door die fles en precies nu veel minder.

Sprongetje... Vandaag viel me op dat hij ineens een speeltje van de ene hand naar de andere doet, vlotjes. Dat kon hij tot voor kort niet. Ook de bijtring nam hij goed vast en sabbelde erop alsof 't ding geen geheimen had, twee weken terug kon hij 't nog niet vastpakken tegoei.

Het slapen ga ik nog even aankijken... Ik vind het belangrijk dat hij zelf zijn tut kan insteken 's nachts. Zo kan hij zichzelf troosten. Tot hij dat kan vind ik eigenlijk dat wij hem moeten troosten.

Ik denk dat ik niet zozeer geloof in "iets aanleren". Meer in de "gelegenheid scheppen om iets te leren". Zoals niet zijn armpjes vasthouden tijdens de fles. Hij kan ze pakken als hij wil. Ik schep de gelegenheid tot pakken maar laat het aan hem over of hij 't effectief doet of niet.

Beetje zoals nu met de rapley... (zie ander topic)

[lisa marie]

Met het tutje 's nachts ben ik ook zo. Ik weet dat ze het nodig heeft, maar dat ze het zelf nog niet kan pakken, dus ben ik er om het haar te geven.

Ik vraag me wel af hoé ze het kan leren om het zelf te pakken ? Want soms valt het een beetje ver van haar af ?
Tutketting ? Verschillende tutjes boven haar hoofdje ?

Ze is er nu nog wel veel te klein voor... Zal nog een aantal maanden geduld moeten hebben !

[Loeki]

Als ze eenmaal kunnen rollen zijn ze beweeglijker, dan geraken ze al vooruit. Yveske begint zich overigens nu ook vooruit te bewegen, voorloper van kruipen...

Ze moeten de tut kunnen vinden idd. Ze kunnen er dan wel wat naartoe kruipen, maar ze moeten 't kunnen zien. Zo'n doekje aanhangen?

[mies]

Dat gebeurt vanzelf, Lisa Marie. Als Meis ergens in haar vizier een tut ziet liggen, doet ze er alles aan om die in haar mond te krijgen. Ze draait zich tot ze hem te pakken krijgt, ze grijpt ernaar terwijl hij in bad drijft, altijd doet ze alles wat mogelijk is om hem in haar mond te steken. Inclusief reclameren met uitgestrekt handje als ze er toch niet aankan.
Vandaag was ze trouwens aan het wenen terwijl ze op haar buik lag, en telkens ze haar mond verder opendeed om harder te wenen viel de tut eruit, die ze dan met haar handje vastpakte en weer in haar mond stopte, maar ze bleef maar wenen en die tut viel er dus weer direct uit en zo de hele tijd door... was ergens wel grappig om te zien, maar ja ik heb haar wel uit die situatie moeten "redden" natuurlijk...

Loeki, ik begin hier te denken dat drukke periodes zich afwisselen met rustige periodes enzovoort... Meis bijvoorbeeld die in verhouding altijd rustiger was dan Yveske, is nu ook super-actief, zeer beweeglijk, en wil tegenwoordig ook niet meer zo gemakkelijk gaan slapen als vroeger (wenen, krijsen, tot een uur lang voordat ze zich overgeeft).
Ik denk zelf dat ze nu gewoon bezig is met haar grove motoriek, terwijl ze de vorige weken/maanden heel erg veel bezig geweest is met haar handjes (ze kan bijvoorbeeld al lang iets doorgeven van het ene handje naar het andere, ze frutselt aan de kleinste dingen met hele fijne bewegingetjes, ze kan vanalles ronddraaien en keren en onderzoeken enzo, maar rollen doet ze nog maar zeer recent. Omgekeerde volgorde van Yveske dus. Het gaat erom wat de kindjes op dat moment juist interesseert he (en of ze ze de hele dag in de creche in de relax zetten of niet )).
Kortom, ik vraag me eigenlijk echt wel af of je iets kan "aanleren", en of je echt kan verhinderen dat ze zelf iets zouden aanleren...

[lisa marie]

Ik wist natuurlijk al lang dat mijn man en ik allebei een andere opvoeding hebben gehad.
Ik heb een degelijke, (te) strenge opvoeding gehad. (vroeger vond ik dat de streng, nu apprecieer ik het en weet ik dat mijn ouders dat met de beste bedoelingen deden).
Mijn man, met ouders die een winkel hadden, heeft zichzelf eigenlijk opgevoed.

Bij mijn schoonmoeder staat/stond de tv altijd op. Als ik als kind tv wilde kijken, moest ik dat vragen, en besliste ons mama welk programma we mochten zien.
Ik wil ook niet dat Marie teveel tv gaat kijken. Omdat ik gemerkt heb dat ze er echt gebiologeerd kan naar kijken, zet ik hem altijd af wanneer zij hem kan zien. Ik wil het gewoon niet... Maar zodra de papa thuiskomt, zet hij hem op... Ik kan dan wel naar de andere kant van de kamer gaan met Marie en daar spelen, maar leuk is anders.

Wat dat dan betreft, is het misschien niet slecht dat de papa er zo weinig is !!!

Ikzelf drink altijd water bij mijn eten. Als kind herinner ik me heel goed dat we ook enkel water of fruitsap kregen. Cola of limonade hadden we zelfs nooit in huis.
Mijn schoonmoeder en mijn man drinken altijd cola of limonade bij het eten. Ze zet zelfs geen water op tafel !! Als ik daar eet moet ik dat altijd zelf pakken. Water, dat vindt ze zelfs maar niks ‘dat smaakt toch niet’.
Van mij gaat Marie de eerste jaren ook alleen maar water of fruitsap mogen drinken. Maar ik houd mijn hart vast voor als ze binnen een jaar of langer eens bij mijn schoonmoeder is, en schoonmoeder drinkt dan limonade en Marie zou dan van mij water of fruitsap moeten drinken. Als ik er dan bij ben, heb ik het nog zelf in de hand (en zal ik wel met schoonmoeder in discussie treden). Maar wat als ik er niet bij ben…

Ik vrees dat er nog heel wat discussies zullen volgen….

[Sterretje]

Lisa marie,

Ik denk dat deze discussies in de beste gezinnen voorkomen.
Mijn man en ik zijn ook anders opgevoed, wat daarom niet slechter is... 't is nu kwestie van een evenwicht te zoeken.
Samen hebben wij echt wel dezelfde basisideeën (vb over uitgaan al en dergelijke... )
Onze grootouders da's echter een ander paar mouwen.
Mijn schoonmoeder luistert wonder boven wonder nog vrij goed naar ons, mijn eigen mama ook, maar die zijn zich over bepaalde dingen echt van geen kwaad bewust, vb honing of confituur aan tut, melk geven (koemelk), want in hunnen tijd mocht dat allemaal en de kinderen zijn ook groot geworden....
Onlangs waren we bij de opa en die was met veel enthousiasme vanilleijs aan Amber aan het geven. 'k moest mij dan inhouden om niet luidkeels te roepen: dat mag niet (anders word je als strenge en seutige moeder bestempled). 'k heb enkele keren gezegd: niet te veel, maar na het zoveelste lepeltje resoluut amber weggenomen. die mensen snappen dan niet dat daar koemelk in zit...
Op onze recente vakantie waren er ook mensen die Amber steeds maar weer frieten gaven. Dat kind at dat supergraag, dat wel...
Tot ik tot de conclusie kwam dat er zout op was. Andere mensen zien daar geen kwaad in, maar ik wou dat ze ermee ophielden. Ben ik dan streng, overbezorgd of paranoia? Nee, ze gaan er heus niet van dood, maar ik voel mij er dan echt niet goed bij.

[Sterretje]

Pc doet raar, dus hier vervolg.
Mijn ventje steunt mij hier ten volle in, omdat hij me vertrouwt als ik zeg dat het niet gezond is.
En ja hoor, de volgende dag kwamen er weer frieten op tafel. Amber zag de schaal voorbij gaan, en gesticuleren en roepen dat ze deed! Iedereen vind dat superschattig en de frieten worden langs alle kanten aangeboden. Tja, echt opvoedkundig is dit ook niet, hoever moet ik er in meegaan of niet?
Als ik zie hoe sommige mensen hun kinderen alles toegeven, denk ik: zo word ik niet! Maar als ik nu zie hoe een hevig karakter en temperament Amber heeft, vrees ik ook hoe moet ik dat aanpakken volgend jaar, ga ik ook zo gauw toegeven, ... opvoeden is niet makkelijk en 't is met vallen en opstaan, maar 't is wel belangrijk dat je met je partner op dezelfde lijn gaat staan! Ook al betekent dat bijvoorbeeld dat de TV eens wat minder aan moet staan en je partner wat minder cola zal drinken (of de cola niet aan tafel gaat drinken). Want kinderen (amber zelfs al) hebben snel door dat ze iets anders krijgen dan wat mama en papa hebben hoor!

[lisa marie]

da's inderdaad belangrijk, dat we allebei aan dezelfde lijn trekken ! Want van mij iets niet mogen en van de papa wel... Ze zullen het rap weten en uitspelen !!