Zwanger en bang

[Kruimel]

Hallo dames,

Allereerst, Mies, veel sterkte. Pff, wat een naar verhaal...

Ik kom me bij jullie topic aanmelden. Gisteren heb ik, voor het eerst, positief getest. Na eerst natuurlijk proberen, toen een operatie (vleesboom), toen 4 IUI's, 1 IVF en nu net een cryo TP. En dat laatste is dus gelukt.

Op dit moment ben ik vooral flabbergasted. Kan nog niet echt blij zijn, wil de echo eerst afwachten (maandag de 26e). Volgens 't ziekenhuis zit ik nu op 4 weken en 5 dagen. Weten jullie of het inderdaad echt de eerste 6 weken zijn die het allergevaarlijkst zijn, of zijn dat eigenlijk voor 7 of gewoon 12 geldt (of de hele zwangerschap)?

Omdat ik in Nederland wordt behandeld (ben ook Nederlandse) vindt er geen BN plaats, ik weet dus ook niet of mijn waardes genoeg stijgen. Weet wel dat de test heel erg duidelijk doorkwam.

Pff, sorry, dwars door Meis' verhaal heel, moest mijn eigen angst even kwijt. Ik zal me zo verder in gaan lezen in jullie verhalen.

[Wappie]

Meis,
Wil je gewoon een dikke (virtuele) knuffel geven. Net zoals alle andere meiden had ik het je maar al te graag gegund!
Neem de tijd om dit te verwerken meid

[wat is er mis?]

Oh nee Mies!!! Dikke dikke knuf! Ik wou hier zo graag ander nieuws lezen. Ik heb gisteren heel vaak aan je gedacht maar ik kon hier jammer genoeg niet komen lezen. En vandaag mijn eerste werk is hier komen lezen en dan lees ik dit. Ik vind het super erg voor je. En het had echt gekund hé meid dat het goed kwam. Jammer genoeg is het anders.
En ja ik snap je redenering. Dan heb je liever dat je niet zwanger was geweest hé. En nu moet je miss langer wachten op behandeling. Ik dacht/denk ook zo. Maar het hoeft idd miss niet zo te zijn. En als straf mag je het toch niet zien hoor.
Ik hoop dat jullie veel steun vinden bij elkaar en dat Meis jullie een beetje kan doen lachen in deze moeilijke periode!

Kruimel, volgens mijn fertigyn vinden de meeste miskramen tijdens de eerste 6wkn plaats. Maar het blijft "spannend" om het hartje te horen op 7wkn (als je het op 6wkn nog niet gehoord hebt). En de meeste spreken toch ook wel van de magische 12wkn grens.

Liefs,

Bokje

[pelkie]

Mies, 't is niet eerlijk he, je zo onverwacht hoop geven en dat weer afpakken.
Aan de andere kant is't nog altijd geweldig super dat je spontaan zwanger geworden bent. Dus, los van alle pijn en verlies, zou't wel hoop moeten geven voor de toekomst.
dikke knuf toch.

[Zabbie]

Miesje toch, wat oneerlijk! Hele dikke dikke knuf voor jou, huil maar eens lekker uit bij ventje en knuffel er maar op los met Meis. Hoe erg, ik had het je echt van harte gegund. Heel veel sterkte.

[mies]

Vanmorgen echo en bespreking gehad. Inderdaad geen vruchtzak meer te zien, dus inderdaad miskraam.
Maar mijn endometrium staat nog wel heel dik, dus de echte afstoting moet nog beginnen.
Heb nu druppeltjes voorgeschreven gekregen die voor samentrekking van de baarmoeder moeten zorgen.
Hopelijk komt het daarmee af.
En anders donderdag curettage.

Ik hoop dat het vanzelf afkomt. Niet alleen heb ik me dan die ingreep bespaard, maar dan moeten we geen 3 cycli wachten vooraleer we er opnieuw aan mogen beginnen, en dan mag ik in principe volgende week op reis gewoon in het zwembad... stomme reden dat laatste, maar ik wil gewoon niet de komende tijd nog steeds de gevolgen dragen...
Duimen jullie mee dat het vanzelf afkomt??

(voordeel van de curettage is dan wel dat ze het weefsel kunnen onderzoeken. Maar ik heb voor mezelf toch uitgemaakt dat het ergens chromosomaal fout moet zijn geweest... want ik nam al Utrogestan en ik spoot al Clexane, dus qua hormonen en stolling zat het zowiezo al goed...)

Pffff ik heb nu wel zo het gevoel van "jaja, ik kon er zogezegd "one for free" krijgen na al die behandelingen. Maar zoiets heb ik toch liever niet zenne, dan heb ik liever behandelingen voor iets fatsoenlijks..." Ook al weet ik dat dit niks met bevruchting of innesteling ofzo te maken heeft, niks dat anders zou zijn bij behandelingen...

[Loeki]

We duimen meisje. Lukt 't wat? De krampen zijn in die zin een "goed teken" hé, je lichaam is er dan toch al mee bezig. En de druppels (methargine?) zullen ook wel helpen.

Kvind de zwembad reden helemaal niet gek. Je wil gewoon verder hé.

Idd voor jezelf uitmaken of je daar iets aan hebt, aan het weefselonderzoek... Als er al iets uitkomt, zeggen ze waarschijnlijk toch "tja kan gebeuren". Tis de eerste keer hé dan je een mk hebt... (en de laatste!)

En ja liever "iets fatsoenlijks" met behandelingen dan dit zonder. Maar 't werkt zo niet hé. Je weet 't. Maar ik snap dat 't zo voelt.

Dikke knuff!!!

[wat is er mis?]

Lieve Mies,

Ook ik vind de reden van het zwembad geen domme reden. Ik vind het super jammer voor je dat je een mk hebt. Maar ik snap helemaal je redenering; ik zou ook zo redeneren.
Ik duim super hard voor je dat het spontaan afkomt!

Nog eens een dikke knuf!

Liefs,

Bokje

[grootgevaarke]

Miesje Miesje Miesje, mijn hart breekt in jouw plaats. Ik vond het vorige week ZO een leuke verrassing en ben nu verdrietig dat het niet mocht blijven duren. Natuurlijk heeft het niets te maken met je litteken, wasmedanu!

Wij hebben destijds ons embryootje bij mijn miskraam laten onderzoeken en we wisten dan uiteindelijk wel dat er chromosomale fout was, maar het verdriet was er niet minder om. Dit heeft gewoon even tijd nodig. Schaam je niet om er over te rouwen, trek je niets aan van niet-begrijpende mensen en laat het maar even bezinken. Probeer alleszins beetje te genieten van je reis, het zal je zinnen mss wat verzetten...

Dikke knuffel, meid

[Sterretje]

Ik sluit me aan bij wat hier reeds gezegd is.
Het is en blijft een teleurstelling....

'k hoop dat je de tijd hebt om het te verwerken, en volop te genieten van Meis zodat de wonden kunnen helen.

dikke knuf!

[lisa marie]

Lieve lieve mies... dikke knuffel !!

En je redenering, ik kan ze perfect volgen. Als het nog spontaan afkomt, word je tijdens de reis inderdaad niet nog eens extra geconfronteerd met je verdriet. Je blijft er natuurlijk verdrietig om, maar als je de reis niet kan beleven zoals gepland, is het nog eens zo erg...

[jufnel]

Hoi Mies,


ik weet niet in welk ZH je gaat voor je behandelingen maar ik heb na mijn curettage (silent abortion op 8w) maar 1 cycli moeten wachten om terug te mogen starten.

En wat je andere "doemdenken" betreft: mijn vriendin is van haar eerste met een keizersnede bevallen en was 6 maanden later "per ongeluk" (jaja, 2x van de eerste keer raak... some people have all the luck ) terug zwanger.
En ondertussen ook alweer bevallen (gewone bevalling de 2de keer).
Dus je moet niet zo hard zijn voor jezelf en je BM hoor! Als het die eerste weken misgaat is het in 90% van de gevallen een chromosomale afwijking hebben ze me toen gezegd.
Dikke knuffel

[logost]

Ik weet niet wat er net aan de hand is maar ik ben zo bang voor wat me te wachten staat. Niet zozeer als toekomstige mama maar vooral over hoe ons kindje zal zijn.
Ik heb gisteren een hele avond zitten wenen en ik krijg het nu nog amper over mijn lippen omwille van het schuldgevoel maar ik heb zoveel schrik dat ik ons kindje niet graag ga zien. Waarom?
Ik was gisteren aan het denken aan de mannen in onze familie en in mijn mans familie. Langs mijn kant is dat niet veel soeps hoor. Ik zou het vreselijk vinden om trekken van mijn vader, broers, neven of nonkels in ons kindje terug te vinden. Langs mijn man zijn kant vallen enkel hijzelf en zijn vader mee maar al de rest is ook echt niet om fier op te zijn. Nu ben ik al bijna 100% zeker dat het een jongen zal zijn en ik vraag me echt af of ik het graag ga kunnen zien. Zou het blond geboren worden zoals iedereen uit mijn familie? Zo ja, dan mag ik al bijna zeker zijn dat er nog een heel aantal genen van mijn kant van de familie zullen komen...
Wat als het nu toch een meisje zou zijn? De meisjes langs mijn kant van de familie zijn zo ontzettend moeilijk. Kijk naar mij: ik heb een band met mijn moeder omdat het MOET. Ik doe alles omdat het MOET niet omdat ik het wil. Zij wil een perfecte moeder-dochter relatie en ik zie daar zo hard door dat ik weiger om daar aan mee te doen enkel en alleen voor de buitenwereld. Mijn mama zelf heeft een ongelofelijk slechte band met haar moeder. Wat als mijn dochter even moeilijk is als mij? Wat als ze op de andere vrouwen van mijn familie lijkt? Hoe zal ik ooit een band kunnen opbouwen met een eventuele dochter?

Dan heb je nog het uiterlijk. Ik weet helemaal niet vanwaar die obsessie plots komt maar ik heb al een aantal echo's gezien waar ons kindje precies geen kin op heeft. Dus ik zit al heel erg in mijn hoofd dat ons kindje het Turner syndroom zal hebben en ik vraag me echt af of ik het graag zou kunnen zien dan.

Ik voel me al een slechte moeder gewoonweg door dit hier allemaal te schrijven en te denken en ik voel me mega schuldig dat ik niet meer geniet van de bewegingen in mijn buik maar het gaat gewoon niet. Ik ben echt waar zo bang voor de dag dat ik hem/haar voor de eerste keer zal zien. Er worden alleen maar prachtige kindjes geboren in de vriendenkring. Niemand mankeert iets, iedereen was vlot zwanger en had een vlotte zwangerschap en dat terwijl ze allemaal wel eens een glaasje alcohol dronken of een broodje préparé aten of... en wij? Straks zitten wij misschien met een kindje dat één of ander syndroom heeft of dat teveel genen heeft van mijn kant van de familie of...

[pelkie]

Logost,

ten eerste, jouw kind wordt opgevoed door jezelf en dat zal al 100% het verschil maken met al de rest van de familie

ten tweede, ik vind het zelf altijd verschrikkelijk om te horen, maar ik denk echt dat hormoontjes hierin meespelen. Tuurlijk ga je je kind straks graag zien en je gaat het opvoeden met al jouw achtergrond in je achterhoofd met de bedoeling een goede band op te bouwen zodat niet hetzelfde gebeurt als met jouw moeder.

[JD]

Logost,

Wat Pelkie zegt klopt: niet alleen genen, maar ook opvoeding spelen een grote rol!

Mijn man zijn ouders en broers (en ter uitbreiding, zijn ganse familie)zijn eerder passieve, saaie mensen, maar mijn man is dan weer heel anders en toch komt hij uit hetzelfde nest... Hij zegt altijd dat hij zichzelf heeft opgevoed

Je gevoelens over je kindje zijn heel herkenbaar voor mij. Ik had altijd graag een dochter gehad, waarschijnlijk vanuit het idee dat dochters aanhankelijker zijn, gevoeliger, schattiger,... zijn dan jongens. Omdat ik vreesde voor een ontgoocheling bij de geboorde wilde ik dus absoluut op voorhand het geslacht weten... Toen ik op 11 weken reeds hoorde dat het hoogstwaarschijnlijk een jongen zou zijn, heb ik toch efkes op mijn tanden moeten bijten. Ook verder in de zwangerschap was ik steeds weer jaloers op mensen die aankondigden dat ze een dochter zouden krijgen. Ik heb me daar lang schuldig over gevoeld! Maar nu zou ik onze zoon voor geen geld ter wereld meer willen missen, laat staan 'ruilen' voor een dochter En weet je, nu ben ik al volop namen aan het zoeken voor een tweede zoon

Verder moet je ook niet te sterk afgaan op de echobeelden. Achteraf zie je wel gelijkenissen, maar in het echt zien ze er veel beter uit hoor En eens ze wat verouderen en wat voller worden, gaan de 'scherpe', meer uitgesproken trekken er ook wel wat af.
Ik heb me er ook aan laten vangen. Na het zien van een 3D foto was ik een beetje geschrokken en ontgoocheld, zo erg zelfs dat ik nooit op het aanbod van mijn huisarts ben ingegaan om een volledige 3D echo te krijgen, uit schrik voor mijn eigen gevoelens en uit wroeging dat ik zo met zijn uiterlijk bezig was. Ik was dan ook wel bang dat ik hem niet graag zou zien zoals hij was (en dan moet je weten dat onze zoon er is dankzij eiceldonatie...)
De 'gigantische bovenlip' die ik op echo meende te zien viel na de geboorte enorm mee en nu is hij écht een schoon boelleke, volledig in proportie, een flinke zoon, die ik doodgraag zie!

Maak je maar geen zorgen, alles komt in orde! Je zal je kindje vast en zeker doodgraag zien. En vergeet niet dat dat doodgraag zien, ook iets is wat kan/moet groeien.