mannen niet toegelaten topic :)

[MA]

't zelfde hier..De stampjes begonnen percies ook snel te vergeten...van zijn dochter daarentegen kan hij geen genoeg krijgen

[jufnel]

Hier ook zelfde verhaal.
Hij kijkt wel eens als mijn buik op en neer wipt en zal (soms spontaan) dan ook wel eens voelen maar na 1 schopje heeft ie al genoeg gevoeld

Maar ik twijfel er niet aan dat er meer interesse zal zijn eens de baby geboren is hoor. Komt wel goed!

[Loeki]

En idem hier. Ze zijn allemaal 't zelfde onze mannen!

Ik moest ook altijd zeggen "oh, stampjes, kom eens voelen". En dan kwam hij even voelen maar als hij binnen de 10 sec niks voelde, was hij alweer weg.

Wat hij wel -matig- leuk vond (en ik mij natuurlijk dood aan ergerde) was toen Yveske reageerde om
p stompjes. Die heeft dat zo een periode gehad. Als je in mijn buik duwde, dan zwom hij naar daar en duwde hij terug. Dat vond venje wel tof.

Jufnel we beginnen pas terug in september / oktober. We zijn wel al op gesprek geweest en "het behandeltraject" ligt vast.

Wat is dat toch hé, dat mannen denken dat je op je "vrije dag" niks anders te doen hebt dan achter domme dingen aan te gaan. Dikke knuff Jufnel!

[jufnel]

Mijn "vrije dag" is eigenlijk wel een "vrij jaar" (kleuteronderwijs) maar dat neemt niet weg dat ik een hekel heb aan auto-garage-toestanden want ik ken daar niks van en dat is toch echt meer een mannenwereld?!
Ik moet ook altijd naar de autokeuring "want op woe.nam. heb jij toch niks te doen he".
En dan heb ik ook wel altijd iets voor...
Maar vanaf okt heb ik voortaan zelfs op woe.nam mijn bezigheid (spijtig genoeg moet de auto in sept naar de keuring dus ik zal er nog eens voor opdraaien dit jaar dan )

Wij hebben ook nog 3 icsi pogingen over maar ben er vrij zeker van dat we die niet gaan gebruiken.
Ik heb al hemel en aarde moeten bewegen om mijn man zover te krijgen dat ie 1 kindje wilde (heeft al een zoon van bijna 13j) en toen dat ook nog eens niet vanzelf leek te lukken ...
Maar gelukkig is ie er nu wel content mee

Loeki dat van die duwkes vind mijn man maar akelig Hij heeft altijd schrik dat ie in de baby zijn oog zit

[logost]

Mmmm wat is DVO toch zalig...
Idem hier wat betreft de stampjes. Grappig om dat allemaal te lezen dat dat blijkbaar zo goed als universeel voorkomt bij de man.
Gezien een eerdere reactie hier (die hij toch wel had gelezen zeker ) hebben we er eens een gesprek over gehad en ergens had hij wel een punt.
Hij vroeg mij om eens 5 minuten naar zijn buik te kijken want dat het zou gaan bewegen of om eens een half uur met mijn hand op zijn buik te liggen omdat het zou gaan bewegen. Mijn argument dat daar geen kindje van mij inzat, was niet echt doorslaggevend voor hem. Wij voelen als langs binnen, de kleinste bewegingen voel je op het einde maar zij moeten steeds chance hebben en dan nog komt daar geen hoeveelheid liefdeshormoon in hun bloed waardoor ze dat baby'tje willen doodknuffelen. Dus ja, ik ben er wel zeker van dat hij meer aandacht zal hebben voor het kindje als het geboren is hoor.


JufNel: stom he dat je dan de meest stomme klusjes moet doen op een vrije dag. Overigens moeten juffen toch steeds veel voorbereiden doorheen de week. Dus dan is woensdag namiddag de ideale moment.

Loekie: dat terug stampen vind ook mijne man wel leuk. Tegenwoorig doet die dat wel vaker, tja het dutsken heeft ook niet zoveel plaats meer he.
=> jufnel: ik ben hier degene die al heeft gedacht dat ik mijn kindje vanalle putten in z'n lijfje veroorzaak. Straks wordt die geboren met overal kleine deukjes... maar goed dat zal wel de onrealistische kant van mij zijn die dat denkt.

[jufnel]

Sinds ik weet hoe de baby ligt let ik ook wel een beetje op waar ik een duwtje geef

Zijn hoofdje ligt trouwens in mijn lies met gezichtje naar beneden dus heb al tegen mijn man gezegd dat ie dan maar erg moet oppassen voor ons Sloompje zijn oogjes als ie zit "te duwen" met dat ander spel van hem

Logost, velen denken nog steeds dat "die van 't onderwijs" gedaan hebben als ze thuiskomen. Was dat maar zo... En mijn man weet al wel een beetje dat dat niet zo is maar toch... Hardleers zeker?

[buffalogirltje]

A oef, ben echt wel beke gerustgesteld nu. t Zal idd beter zijn als t kindje er is.
Ik sta ook in het onderwijs en kan er v meespreken. Wanneer ik een ganse avond vr school heb gewerkt (nu natuurlijk niet) kreeg ik soms ook het verwijt dat ik 'niks gedaan had'. Wanneer moet ik het doen, s nachts?
Enfin ja, nu 2 maanden genieten en dan afwachten of ik september en een stukje van oktober nog overleef.

[Sterretje]

Zit hier al te balen. Ventje zegt altijd maar dat ik (we) wat meer buiten moet komen. Heb dus toegezegd om morgenavond ergens naartoe te gaan. Maar we moeten al heel vroeg weg.
Ikzelf ben hele dag thuis, ventje komt thuis en dan vertrekken we. Betekent dus dat we Amber weg moeten doen. En om te veel heen en weer gerace te sparen (hebben ook maar 1 auto) moet Amber dus weer naar de schoonmama. Bah, heb er nu echt geen zin in hé...
Omdat zij heel dichtbij woont, gaat Amber vaker naar haar dan naar mijn eigen mama. Wat dus ook al voor spanningen begint te zorgen tss beide vrouwen (vrouwen en jaloezie ).
Pff, ik weet dat zij het heeeeel goed gaat hebben en zo, en ik wil heus wel eens de deur uit zonder mijn kleintje, maar waarom is het zooooo MOEILIJK om haar achter te laten?

Ventje denkt me dan te troosten door te zeggen: ze gaat zelfs liever bij de oma zijn want ze gaat daar continue aandacht krijgen.

Gelukkig dat mijn verstand zegt dat ze van 1 avond niet verwend of herkweekt wordt, maar mijn hart daarentegen....
En ventje begrijpt dat echt niet. Hij vindt me dan te bemoederend en overbezorgd.

[wat is er mis?]

Dikke dikke knuf Sterretje!!! Ik vind je helemaal niet overbemoederend (wat moet ik dan zeggen : Kaan is nog zo goed als nooit weg van ons geweest - op een paar uurtjes na).
Het is gewoon moeilijk om ze achter te laten omdat je ze zo graag ziet. Zij zal er geen hinder van ondervinden en jij op zich ook niet hé. Maar het is gewoon een gevoel hé. Je kan dat ook niet helpen. En mannen begrijpen dat meestal minder goed.

Ik zou Amber de volgende keer wel naar je eigen moeder brengen. Je mama zal heel blij zijn en jij zal je die keer denk ik ook beter voelen en het vermindert de spanningen tss de 2 vrouwen. Iedereen wint dan toch? (behalve je schoonmoeder , maar die wint al genoeg )

Liefs,

Bokje

[MA]

Dikke knuf meid, ik sleur Fleur ook overal mee naartoe want zonder is een moeder percies niet compleet he...maar maak dat inderdaad manlief maar wijs

[Wappie]

Sterretje, dikke knuffel meid!
Je bent helemaal niet te bemoederend! Ik heb ook het gevoel dat ik niet 'compleet' ben als mijn jongens niet bij mij zijn.
Tot grote frustratie van mijn man soms blijf ik liever thuis dan weg te gaan. Nu het trouwfeest van mijn zus achter de rug is zijn de drukke weekends door en ik ben daar niet rouwig om! Ik heb de laatste weken het gevoel dat ik onze jongens veel te weinig zie en dat mijn drukke agenda ook weerslag heeft op hun. Nu ook dat ze weer een beetje ziek zijn heeft me doen inzien dat ik meer tijd wil met hun. Ik mis hun veel te hard en was overlaatst zelf aan het denken huismoeder te worden! Iets dat ik vroeger gezegd heb nooit te willen doen Het uitgaan met vrienden intresseerd me niet zo hard meer. Ik ga liever naar een BBQ waar ik ze mee kan nemen.
Enfin, ik denk dat elke mama wel snapt wat we hier bedoelen hé

[JD]

Af en toe snak ik naar wat tijd alleen en dan past mijn man een uurtje of twee op Leon, zodat ik eens alleen boodschappen kan doen of zo... het eerste gevoel is er dan vaak eentje van opluchting 'oef, eens zonder gesleur en gezeur weg zijn' en nog geen twee minuten later, mis ik onze zoon al!

Deze week onze zoon een namiddag naar mijn zus gebracht: om te testen of hij bij vreemden van een flesje wil drinken, om mijn zus een plezier te doen en om zelf eens te kunnen gaan shoppen... nog voor sluitingstijd van de winkels stond ik al terug bij haar

[pelkie]

pffffffffft, weer mega-ruzie gehad om iets onnozels. 't is wel weer bijgelegd, maar voel me nu weer zo emotioneel helemaal op. Mannen kunnen soms toch zo verschrikkelijk ongevoelig zijn he! En de wereld zal vergaan als ze eens sorry moeten zeggen. Jongens toch, is dat nu zo moeilijk?

[Sterretje]

Dikke knuf pelkie.
'k vind het ook altijd zo kinderachtig als m'n ventje geen sorry kan zeggen, of zelfs moeilijk toegeven dat hij iets fout deed. Maar hij is zo opgevoed. Mijn schoonmoeder heeft zich nog NOOIT over iets verontschuldigd. 'k heb hem dat wel al een beetje kn bijbrengen, maar toch...

Wat dus bij mij ook resulteert in hetzelfde: als hij geen sorry zegt, ik ook niet. Twee koppigaards samen dan

[lisa marie]

oh, dan ben ik toch niet de enige die een man heeft die geen sorry kan zeggen !!!

'k Ga hier op het forum trouwens niet meer klagen over ventje. Het zal de situatie toch niet verbeteren.. Er zijn hier trouwens ook veel te veel mensen die meelezen, wie weet wel bekenden...