Ik denk dat het vooral nog een stuk van mezelf is dat wil uitroepen "het is niet mijn schuld", eerder dat dan dat er nog geen kindjes zijn. Het is gemakkelijker voor me als ik na de gedachte "er zijn nog geen kinderen" kan denken "maar het ligt niet aan mij". Maar daar wordt aan gewerkt, emotioneel dan.
Ik wil nl geen vingertjes wijzen, ten eerste is het niet eerlijk, en ten tweede wie weet is er toch iets mis met me dat ze niet kunnen zien of nog niet gezien hebben, en ten derde maakt het allemaal niks uit.Rot, je doosmoment. Balen! Onlangs was m'n zus aan het verhuizen, en we waren aan het helpen en er liep nog een vriendin van haar rond, ook met kindjes natuurlijk. En m'n zus heeft een oud babybedje vast, en ze vraagt aan die vriendin "zeg kan jij daar niks mee doen, neem maar mee hoor". Ergens was ik blij dat ze niet aan mij vroeg of ik het bedje moest, anderzijds vond ik het erg dat ze het niet vroeg... Ik had vroeger zo van die gedachten dat ik dan zwanger zou zijn en mijn zus me dan alle afdankertjes van haar babies zou geven, maar ja, die zijn intussen al weer groter en ik heb nog niks.
Het zijn soms kleine dingetjes die je kunnen raken hé.
Hopelijk mag ze er idd rap af, de doos!
Ik ben blij dat ik getemperatuurd heb, nu weet ik tenminste wanneer ik "ze" moet verwachten.
.