Mama en moe

[mies]

Martha, allereerst een hele dikke dikke knuffel.
't Is vreselijk om je kleine schat zo te zien afzien he.
Hier was het 1 groot krijsconcert vanaf 5 weken tot ongeveer 12 weken ook. Echt vreselijk, ik zat er ook compleet door (waarvan ook enkele posts hier op het forum kunnen getuigen).
Het ging de allereerste dagen plots beter als ik mijn dochter een tutje gaf (was er tot dan toe tegen omdat ik bv gaf en vreesde voor speenverwarring enzo). Daarna ging het echter weer de verkeerde kant op, en ik heb zelfs het crazy idea gehad om haar dan weer van het tutje te proberen afwennen...
Maarja, het was dus continu wenen wenen krijsen wenen krijsen krijsen wenen wenen krijsen...
KA dacht aan reflux, dus begonnen met gaviscon en zantac. Ik merkte echter dat ze zodanig onrustig aan de borst dronk (door de pijn waarschijnlijk) dat ze zo ook veel te veel lucht binnenkreeg en dus nog meer moest boeren wat nog extra pijn deed enzovoort... ben toen beginnen afkolven en heb haar afgekolfde melk in flesjes gegeven overdag, en AR-kunstvoeding 's nachts (vanaf 8 weken tot 12 weken). Niet dat het zoveel hielp, ze bleef heel veel wenen en krijsen enzo, maar uiteindelijk is het gebeterd en heb ik haar achteraf weer gewoon terug aangelegd.
En ja, een kleine 2 weken nadat ze gekalmeerd was moest ik ook gaan werken Zo wreed dat dat is, echt niet te doen... ik heb dus ook maar een heeeeeeele korte periode van mijn dochter kunnen genieten.

Mijn conclusie achteraf is dat er fysiek iets moet hebben gescheeld, en dat ze bovendien na die 5 weken wakker is geworden voor de wereld om haar heen en dat totaal niet kon plaatsen en uit totale ontreddering heeft zitten wenen en wenen en wenen. En ergens rond die 3 maand moet zowel dat fysieke eruit gegroeid zijn (ook wel door de anti-reflux maatregelen enzo), als dat er ergens hersenverbindingen moeten zijn gekomen waardoor ze ineens wel bepaalde dingen kon plaatsen en niet meer zo totaal radeloos was...
(het hielp tijdens die weken bijvoorbeeld om haar zoveel mogelijk op uitstap mee te nemen, op de arm liefst, omdat ze vooral heel veel wilde rondkijken. Vanaf dat er niks te doen was begon ze te wenen. Maar bijvoorbeeld gewoon in de kinderwagen wilde ze niet liggen, dan werd gegarandeerd het hele park en de hele buurt bijeengekrijst)

O ja, een heel grote factor was ook dat ze niet wilde slapen en weende uit oververmoeidheid. Het was een hele kunst om haar te doen slapen, zowel overdag als 's nachts ('s nachts slaapt ze pas deftig vanaf 5 maanden). Zou dat bij jou ook kunnen meespelen?

O ja, er bestaat trouwens nog straffere medicatie dan omeprazole, zoals bijvoorbeeld prepulsid, maar dat kan ook bijwerkingen hebben dus dat schrijven ze pas voor als ze heel erg zeker zijn dat er nog steeds zure reflux is. 't Is misschien daarvoor dat ze toch nog een ph-metrie zouden willen doen?


En wat die mensen uit de omgeving betreft die het allemaal beter weten: laat hen maar zeggen wat ze willen. Probeer het je niet te veel aan te trekken.
De kans is groot dat ze het al vergeten zijn, of dat ze zelf zijn beginnen geloven in de fabeltjes die zovele mensen vertellen... want ja er wordt nogal wat gestoefd over de kleine kindjes, waarbij je achteraf merkt dat de helft ervan helemaal niet waar is.... ("de mijne sliep al door vanaf 6 weken" blijkt dan te gaan over doorslapen tussen de nachtvoedingen door enzo...)


Volhouden, meid! Ik ben er zeker van dat jij dat als mama fantastisch doet!!

[Wappie]

Hey meiden,

Misschien is het weer de vermoeidheid die speelt, maar ik ben de onderbroken nachten zoooo beu
Ligt het aan mij? Ben ik het nog steeds niet 'gewoon' (in hoeverre een mens dit gewoon kan worden)? Hebben andere ouders dit ook voor. Maar de goede nachten waarin de jongens niet één keer wakker worden kan ik op één hand tellen. Zelf de nachten waar we 'slechts' een vijftal keer moeten opstaan zijn niet frequent.
Vannacht was het bij Alexander (onze anders slapende held ) feest. Om 03.30u was het gedaan, zagen, jammeren, wenen,... Om zijn broer niet wakker te maken (die sliep nu eens goed) hebben we hem bij ons genomen, maar dat hielp ook niet. Dus mama uit pure miserie opgestaan om 04.30u en met Alexander beneden gaan zitten.
Daar begon mijn kleine man te spelen en vertederend naar mij te kijken. Hoe kan ik dan boos zijn??? Maar natuurlijk een uur later was hij doodmoe en heb ik hem opnieuw proberen slapen te leggen. Dat is na veel proberen gelukt en toen was Matthias wakker. Hij moest toch opstaan want we moesten naar de creche. Nu Alexander net sliep heb ik aan de papa gevraagd hem iets later te brengen en dit was geen probleem.

[Wappie]

Ik heb net gebeld en hij sliep nog steeds dus moest hij hem wakker maken.
Ik weet dat er iets scheelt, want dit is niet van zijn gewoonte. Maar dan begin ik (weeral) te panikeren waarom hij zo doet? Heeft hij pijn, heeft hij last, ambeteren die duizende muggen hem die ik maar niet uit de kamer krijg???
Sorry meiden voor mijn depri-berichtje, maar ik zit hier met zo'n kleine ogen. Ik begrijp niet hoe andere mama's dit doen. Zo'n nachten combineren met fulltime werken gaat echt niet.
Dit weekend was echt super (trouw zus), maar heel vermoeiend. Zaterdagnacht (ochtend) pas om 05u erin en om 11u de kindjes gaan halen want schoonouders moesten weg Ik hou van mijn schatjes en heb ze superhard gemist zaterdagnacht, maar ik had gewoon gehoopt van lekker lang te kunnen blijven liggen.

[lisa marie]

Ocharme Wappie, wat een verschrikkelijke nacht..
Ik kan begrijpen dat je nu begint te piekeren...

Ik ben ook best moe. Op zich slaapt Marie zeker niet slecht, maar in haar slaap vraagt ze wel regelmatig om haar tutje. Soms is dat pas om half zes, en dat vind ik niet erg, want dan heb ik al een mooie nacht gehad.
Maar vannacht was het 4 uur, toen kwart over 4, toen half 5, dan gelukkig een dik uur ertussen gelaten...
De nacht ervoor was het half 5 en dan zo om het kwartier ongeveer...
Ze weent dan nooit erg, en vanaf dat ze haar tutje weer heeft, slaapt ze gewoon verder. Gelukkig !

Ze krijgt rond kwart voor 10 haar laatste fles, en dan recht bedje in. Ik ga dan ook altijd slapen, om zo toch redelijk wat uurtjes te kunnen slapen vooraleer ze haar tutje vraagt...

[Sterretje]

Amai Wappie, dikke knuf hoor. 'k begrijp dat dit moeilijk vol te houden is. Hoe hou je het op de duur nog uit van vermoeidheid?
'k kan je jammer genoeg geen raad geven. 't is waarschijnlijk heel frustrerend om er steeds weer uit te moeten, die kleintjes niet aan hun verstand te kn brengen dat het 'slaap-tijd' is en langs de andere kant niet boos kn zijn omdat ze toch ooh zo lief zijn!

'k hoop idd dat Alexander niets aan het broeien is, want dan heb je er weer wat ellende bij!

'k besef nogmaals hoeveel geluk ik heb met een baby die al doorslaapt van 8 weken en ons verder nauwelijks nog 'ambeteert' 'snachts.

Veel opkikkertjes voor de moeie mama's!

[Wappie]

Merci meiden! Het is natuurlijk ook de vermoeidheid die spreekt hoor.
Maar ik vroeg me vannacht gewoon af hoelang het zal duren. Ze zijn ondertussen 13maand, en nog steeds onderbroken nachten. Ok, ze huilen geen uren aan een stuk, maar elke nacht gemiddeld 6keer (elk) uit je nest is ook heel vermoeiend. Als we 'geluk' hebben begint het pas rond 3u, maar meestal is het al wat vroeger. Het is soms zo erg dat ik bij elk 'kraakje' in de babyfoon mijn hart vasthoud en hoop dat ze niet wakker worden
Enfin, als we de lach zien op die kleine gezichtjes vergeten we veel hé
Ik denk niet dat ik voor de rest van mijn leven moet opstaan om tutjes te geven, dus ooit eindigt het

[Sterretje]

Ja, ooit eindigt het, maar daar ben je nu niet veel mee hé. Je wil ook eens uitslapen, en je wil ook eens 'normaler' leven... die ukjes kunnen er niets aandoen natuurlijk, maar je had het wel graag anders gezien hé.
'k kan me voorstellen dat je het zo niet had gewild en je het er nu maar mee 'moet doen'. Daarbij komen nog eens de dagelijkse beslommeringen en de zorg voor man en kids... kan me voorstellen dat je er op de duur een beetje depri van wordt!

[MA]

Wappie, ik snap dat je doodop bent...je houdt dit ook al lang vol he. Plus dat je ventjes ook geregeld ziek zijn en je de zorg daar van hebt...dat kruipt niet in je koude kleren. Misschien moet je met je man eens afspreken dat ieder van jullie een nacht per week apart slaapt, zonder babyfoon en eens gewoon kan doorslapen...Ons Fleur slaapt nog maar net door, maar die ene nacht per week die ik dan had, die hielp toch wel echt. Ook heb ik gemerkt dat Fleur 'beter' sliep bij mijn man dan bij mij ...Ik word van elke kik wakker, hij amper of niet en hij slaapt ook direct terug in. Ik heb van hem wel geleerd om op minder te reageren waardoor Fleur eigenlijk beter ging doorslapen. Ik heb haar bv lang om 6u de borst gegeven en dan meestal om 7of 8 terug...en dan bleek dat ik haar dan ook gewoon een tut kon geven en nu moet ze na een paar weken ook dat niet meer hebben. Ik zeg hier absoluut niet dat je niet goed bezig bent, verre van, je houdt het ongelooflijk lang vol, chapeau...maar alleen dat soms een mannelijk standpunt dat ik eerst als gemakzucht of niet liefdevol genoeg aanzag, soms wel helpt

[Martha]

Meiden,
heel erg bedankt voor de vele tips. Heb samen met mijn man besloten morgen ph-meting te laten doen. Baby weent nog heel veel van de pijn. Zo kunnen we niet blijven aanmodderen.

Wappie,
het is volstrekt normaal dat jij moe bent. Wat jij allemaal doet: ongelooflijk. En al gedurende 13 maanden. Dat is niet niks, zeker met 2 kleine kindjes. Kan je niet proberen wat "hulp" in te schakelen (familie, vrienden,..) dat jij een keer kan bijslapen, want dat is echt niet vol te houden. Ik heb er maar één, ben nog niet aan het werk en doodmoe, terwijl jij voor een tweeling zorgt, die af en toe ziek is en jij gaat ook nog werken. Dikke knuffel!


Martha

[wat is er mis?]

Wappie, alhoewel het totaal niet te vergelijken is doe ik met je mee. Gisteren dacht ik ook "wanneer houdt het eens op?; wanneer ga ik eens niet moeten opstaan?" Het is hier ook elke nacht vijf tot zes keer opstaan (de laatste nachten toch). En ja ik heb er maar ééntje, dus ik kan me voorstellen hoe moe jij bent. Ik heb nu even het gevoel dat ik niet meer ga uitgeslapen geraken. En ja één nacht later en je kan dat precies niet meer recupereren ook hé als je er 's morgens tenminste ook "vrij vroeg" uit moet terug. En nee hoor, je mocht ten volle van dat trouwfeest genieten, je zus trouwt maar één keer hé. Maar ik snap dat dit voor jou nog eens een extra "aanslag" is. Wij zijn zaterdag bij vrienden op bezoek geweest en het was na 1u als we in ons bed lagen. Maar om 6u30 (na de verschillende nachtelijke hoest/weenbeurten) is onze kleine man wel klaar om op te staan / te eten. En ja dat is afmattend.

Ik denk ook dat we soms eens wat langer moeten laten wenen. Wat vind je een redelijke termijn om te laten wenen? En probeer die dan ook eens effectief toe te passen. Pas op die is vaak langer dan je inschat hoor. Dus effectief op het uurwerk kijken.
Maar ik snap dat met een tweeling dit niet zo evident is, uit schrik om de ander wakker te maken.

Het is idd een troost dat het niet eeuwig blijft duren, maar het is voorlopig een magere troost hé. Dus dikke knuf meid!

Bij ons wil Kaan de laatste tijd 's avonds ook niet goed gaan slapen. Hij is echt lastig. Een sprongetje? Nu ja, het is sowieso geen vroege slaper, maar wij zouden wel graag eens vroeger onder de wol kruipen. Maar voor 22u30 is er geen sprake van bij onze kleine man. Maar hij is de laatste dagen ook niet echt tevreden wakker, dus is het wel extra vermoeiend. Hopelijk betert het snel.

Martha, ik liet eigenlijk tot een week ertussen. Soms zelfs langer. Ik wachtte eigenlijk totdat hij echt krijste vd pijn. Ik merkte wel als het van vastzittende stoelgang was of zijn gewoon gehuil van altijd.

Liefs,

Bokje

[Wappie]

Merci meiden!
Ik heb trouwens een zaaaalige nacht gehad!
Ten eerste had mijn ventje gezegd dat hij van wacht was en ten tweede hebben de jongens het ook heel flink gedaan!
Alexander was alles behalve in orde gisteren, hij heeft 's avonds ook koorts gemaakt en stopte niet met wenen. Dus oververmoeide mama zat met een krijsende Alexander op haar schoot en een klein jaloers kabouterke op de grond Maar de papa was op tijd thuis dus ik was heel blij! Hij had gebeld en ik denk dat hij door had dat het niet zo'n succes was met de kindjes... Ik heb Alexander een suppo gegeven en in zijn bed gestoken. Die heeft dan een uur en half geslapen en is dan wakker geworden voor zijn flesje.
Matthias heeft dan den avond van zijn leven gehad! Alleen met mama en papa En ik ben een klein vreetzakske aan het krijgen! Een half sandwichke en een koekje en bijna heel zijn flesje opgedronken!!!! Flink hé
Alexander heeft dan ook goed gegeten, en nog wat gespeeld. Voor hij terug zijn bed in ging heb ik hem nog een suppoke gestoken en hij heeft heel flink geslapen, dat zal hem ook deugd gedaan hebben. Ik hoop alleen dat hij straks nog even goed is.

[Wappie]

Martha, misschien verkeerd uitgedrukt, maar ik 'hoop' dat ze iets vinden bij je kleintje dat jullie eindelijk antwoorden krijgen en een oplossing kunnen zoeken. Dit kan niet blijven duren voor jouw, je man en je kleintje
Dikke knuff!!

[Sterretje]

Héhé, dat kan goed doen zo een nacht! En tof dat je beide kindjes eens apart aandacht kon geven.
hihi, een klein vreetzakske aan't worden Hopelijk volgt grote broer snel zijn voorbeeld!


Heb vannacht ook maar 4-5 uur geslapen. 'k lijd eigenlijk al twee maanden of zo aan slapeloosheid. Doodmoe zijn, en niet in slaap kunnen vallen, 'k lig zelden voor twaalf uur in slaap, en om half zeven loopt de wekker af. Normaal heb ik 8 uur slaap nodig om goed te functioneren, dus je kan wel tellen dat ik nu veel te weinig slaap...
Gelukkig functioneer ik nog op 3/4 kracht op't werk, en dan nog met komende ICSI erbij, pfff, 't is soms wel voortslepen.
't ventje snapt niet waarom ik niet gewoon 'slaap'. Hij kan zich dat totaal niet voorstellen, dus op veel begrip moet ik ook niet rekenen.

'k ga denk ik eens goede nachtrust thee halen of zo, want zo zie ik het niet goed meer zitten...

[wat is er mis?]

Super Wappie!
Dikke knuf Sterretje. Hopelijk helpt de thee.

Hier was het gisteravond al terug fiesta. Kaan super ambetant. Willen drinken, stoppen, wenen, .... Uiteindelijk is hij om 22u in mijn armen in slaap gevallen. Vroeger dan anders en ik probeerde hem nog een droomvoeding te geven aan de borst. Maar veel beweging kwam er niet meer in en ik vreesde dat hij te weinig had gedronken. Uiteindelijk hem toch maar in zijn bed gelegd en zelf ook onder de wil gekropen. Had hoofdpijn, ik denk vd vermoeidheid. De nachten zijn de laatste tijd niet vd poes.
Deze nacht was het echter helemaal feest. Het begon al om 12u30. Wenen, wenen, wenen. De papa gaan troosten. Maar het hielp niet. De mama gaan troosten. In de arm allemaal goed, maar niet in zijn bed. Hem even laten wenen. Papa terug overgenomen. En papa zei dat hij mij niet mocht zien of hij begon terug te wenen. Alé uiteindelijk is hij terug in slaap gevallen. Om nog geen uur later terug te wenen, wenen, wenen.
Papa was geweest om tutje te geven. Mama is gegaan en hft hem dan vastgepakt en mee naar bed genomen. Ik heb hem dan maar wat drinken gegeven; En dan hbb we hem niet meer gehoord tot 8u30. Oef!
Dan terug drinken gegeven en leve papa: hij is er mee op gestaan en mama hft geslapen tot 10u45. Ik ben wel nog moe, maar ik heb toch al veel slaap gehad nu!

Liefs,

Bokje

[Martha]

Goedemorgen meiden

Hier een beter uitgeslapen Martha.
Wij zijn sinds gisteren terug van de 24 uur ph-meting in het ziekenhuis. Goed nieuws: ons kindje heeft geen zure reflux, maar "geeft gewoon veel terug". Dokter zei dat er niets ernstigs scheelde en wij gewoon moesten genieten van de mooie momenten.
Maar waarom weent het dan zo veel?
We denken van oververmoeidheid. Baby is heel rap geprikkeld. Te veel bezoek en op bezoek gaan is niet goed. In slaap vallen is heel moeilijk. Ze hebben ons "aangeleerd" hoe we de baby in zijn bedje in slaap krijgen. Inbakeren, contact met onze hand, ogen van kindje zachtjes sluiten. Het heeft toch al 2 keer gewerkt. Hopelijk blijft dat zo.

Ventje was mee na het ziekenhuis en is erbij gebleven bij het steken van de sonde. Ik kon het niet aan. Was al in de kamer aan het wenen voordat het gebeurde. Soms voel ik mij dan toch een "zwakke" mama. Als ik dat al niet kan zien. Er zullen wel nog meer dingen op mij afkomen die moeilijk zijn.

Ik heb gisteren eens vijf uur aan één stuk kunnen slapen. Dat doet zo'n deugd.

Ik leef nu op hoop dat het allemaal wat gemakkelijker gaat.

Liefs

Martha