Zwanger en bang

[logost]

JD: je doet me huilen, maar eerder van opluchting. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die me zo voelt. Jullie hebben wel gelijk hoor wat betreft die genen. Je hebt steeds nurture en nature. Die nurture bepaal je volledig zelf. Wat betreft de genen: er zijn een mama en een papa voor een reden waarschijnlijk zullen ze ofwel op mij ofwel op papa lijken of op een combinatie maar de kans dat ze op de opa of oma of op de neven of nichten gaan lijken zou toch een kans kleiner moeten zijn.

Ik ben niet zozeer teleurgesteld dat het een jongen zal zijn, maar ik ken blijkbaar ook alleen maar verhalen van mensen die ouders zijn van een meisje. Hoe schattig dat allemaal is en hoe lief en mooi en...Heel de familie schreeuwt om een meisje, net zoals heel de wijk en ik vraag me af in welke mate dat mijn gevoel beïnvloedt. Ondertussen kan ik me al niet meer voorstellen dat er een meisje in me zou groeien en ben ik helemaal verliefd op mijn jongen. Alleen voel ik dat die verliefdheid de laatste dagen weggaat en ik begrijp niet zo goed waarom.

Waarschijnlijk is het idd hormonaal maar welke hormonen zorgen hier dan voor en waarom zou de verliefdheid voor je ongeboren kind daardoor afnemen? Enkel en alleen om de angsthormonen het overnemen? Omdat ik schrik heb over hoe het er gaat uitzien?

Ik heb al eens gesurfd op syndromen met een kleine onderkaak en dan kom je uit bij ofwel Klinefeller (jongen) ofwel Turner (meisje) => beiden syndromen omwille van een extra geslachtsgen... beiden onvruchtbaar... Het laatste dat in onze familie zit is een kleine onderkaak. Integendeel: mijn vader zegt nog steeds dat ik een dakgoot heb...

[cimoca]

Oh logost,

eens je kindje er is wordt je er zoooo verliefd op.

Ik heb zovzeel moeite gedaan voor een tweede kindje en eens ik zwanger was dacht ik : hoe ga ik in godsnaam een tweede kindje even graag kunnen zien als ons eerste?

Eens ze geboren was dacht ik : hoe heb ik in godsnaam getwijfeld of ik het even graag kon zien?

En je eigen kindje is altijd het mooiste op de hele wereld.

En karakter dat kweek je er voor een groot stuk in.

cinne

[Glenys]

Hoi Logost,

Ik kom je ook even een hart onder de riem steken. Ik ben bijna 12 weken zwanger en ik betrap me erop dat ik soms ook zo kan doemdenken. Ik vrees dat Pelkie wel een beetje gelijk heeft: onderschat nooit de rol van de hormonen!

T'is ook een eerste kindje en we hebben er werkelijk geen enkel idee van hoe we gaan reageren op dat kleine wondertje. Je daar nu al zorgen over maken is onnodig maar tja...ik heb er ook last van.

Sosm denk ik: misschien word ik wel gestraft omdat ik toch kinderen ga krijgen terwijl moeder natuur dit niet voorzien had. Misschien was het wel nooit de bedoeling dat mijn ventje en ik kindjes zouden hebben en gaat de tweeling daarom één of andere nare ziekte krijgen of een afwijking hebben. En dan kan ik soms echt in paniek geraken... Dan komt ook die onvermijdelijke vraag: ga ik die kindjes dan graag zien?
Fantaseren over zulke dingen is nergens goed voor maar wat doe je er aan? Rationeel is het duidelijk dat dit niet zal gebeuren maar emotioneel kan je je gevoelens niet uitzetten.

iIk kan me troosten met de gedachte dat ik een vriendin heb die nu 2 kindjes heeft en tijdens elke zwangerschap ziek was van miserie omdat ze zich zorgen maakte. Ik ergerde me toen dood aan haar omdat ik toen midden in de MMM zat. Eindelijk kan ik haar nu ook begrijpen...

[pelkie]

Logost:
dit is een hormonaal angstmonster hoor! Je bent bang om wat komen gaat. Maar 1 ding is zeker: je gaat je kind graag zien.

Ik maak me soms ook ongerust of ik genoeg "liefde" ga over hebben voor nummer 2 én 3 die nu plots tegelijk komen. Ik vind ons Mientje nog steeds de supergeweldigste baby allertijden en ik kan niet inzien dat er nog zo'n toffe mormeltjes zullen volgen.

Je hebt trouwens echt een andere bril op als mama. Ik heb een foto van Mien van toen ze 8 weken was. Ik vond dat toen de allergeweldigste foto van een kind ooit genomen. ALs ik em nu bekijk, zie ik dat echt totaal anders en vind ik em eigenlijk niet zo supermooi meer. Ik vind haar nu véél mooier. Dus je roze bril groeit zelfs met je mee...

[logost]

Sorry hoor dames voor mijn hormonaal angstmonster.
Het is nog niet echt helemaal weg maar ik denk dat ik er eerst de angst tranen nog eens zal uitlaten en me dan straks helemaal herpakken en eens goed lachen met hoe een belachelijke dingen ik eigenlijk denk.

Weet je: ik droomde laatst dat ons kindje een zeemeerminstaart had. De twee voetjes waren aan elkaar gegroeid. Dat kwam dus puur omdat ik steeds maar langs één kant beweging voel van één voetje. Ik besef nu ook hoe belachelijk dat is want dat zou de gyn echt wel gezegd hebben. DUs ik ben daarnet eens gaan kijken naar mijn vorige echo's en daar is toch echt wel een onderkaak te zien hoor. Oké de bovenlip is wat uitgesproken maar dat was op 24 weken en dan nog: dat kan best schattig zijn.

Dus zoals je ziet hebben jullie me weer heel wat stokken gegeven om dat angstmonster weg te slaan.

Glenys: ik hou het bij jou ook weg hoor want ik ken PERFECT je gedachten. Ik heb ook steeds het gevoel dat alles TE perfect loopt nu en dat ik wel zal gestraft worden omdat ik teveel op wolkjes heb gelopen. Ik had als kind al het idee dat GOD me ging straffen als ik een papiertje op de grond gooide en eerlijk ik doe en durf dat nu dus ook nog steeds niet. Hoewel ik nu wel rationeel al weet dat ik daarvoor niet gestraft zal worden.
Weet je: de natuur heeft soms gewoon een beetje hulp nodig maar daarom verdien je het niet meer hoor. Je kan het ook anders zien: je hebt zoveel moeten afzien om zwanger te geraken dat de natuur je 2 wondertjes tegelijkertijd geeft. En ja dat angstmonster dat er dan iets mis zal gaan...het zal dan wel door de progesteron komen zeker of door prolactine of... wat neemt er zoveel toe op het einde van de zwangerschap?

Pelkie: hoe je me geruststelt is op zich al een teken van hoe graag jij dit 2e en 3e kindje zal zien.

[Engel0405]

Lieve logost, ik hoop ten stelligste dat ik je niet aangezet heb tot zulke gedachten.

Zonder in detail te treden, ik herken jouw angst volledig. Bij mij schiet het ook soms door mijn hoofd dat erfelijkheidsleer wel eens een heel vervelend cadeautje in petto zou kunnen hebben voor ons. En dan heb ik het ook over lijken op bepaalde ouders en broer/zussen. Misschien kan ik het zo stellen: er is bv. iemand in mijn familie die ik doodgraag zie, maar als er 1 iemand is waar ik niet wil dat ons kindje op lijkt, dan is hij/zij het wel.En die persoon lijkt op haar/zijn beurt dan weer als 2 druppels water op een ander familielid waar ik al heel mijn leven een mega groot probleem mee heb. Als ik dat doortrek naar ons kindje dan heb ik mezelf al gerust kunnen stellen: opvoeding kan bepaalde trekken minimaliseren en betere trekken juist stimuleren. En in mijn geval: haat ik 1 persoon en ben ik gek op een andere, terwijl ze beiden ontzettend lijken. Het ergste is nog dat ik er zelf ook op lijk hè, ik heb me alleen helemaal anders ontwikkeld, dus ik WEET dat het kan, dat genen niet alles bepalen!! Als ik van 'zo' iemand kan houden, dan kan ik dat zeker ook van ons baby'tje, waar ik per slot van rekening ZELF een invloed ga op hebben.
Volgens mij reageert ieder kind en individu ook anders op hoe je het aanpakt. Dat ga je sowieso heel vlug doorhebben, wat voor vleesje je in de kuip hebt.

En dan nog, moederliefde gaat echt keidiep hoor.. Denk je nu echt dat moeders van iets minder aangename persoonlijkheden hun kind niet graag zien?
Maar dit laatste mag je dus vergeten, want niet aan de orde voor jouw kleintje!!!!

Jij, wij, ik zijn allemaal het product van onze ouders en familie. Onze kindjes gaan dat ook zijn, maar toch id eerste plaats van JOU en je partner, niet? Ik ben er zeker van dat jouw kindje jouw/jullie mooie waarden zal meekrijgen en zal opgroeien tot een echt schatje.

Ik denk dat je angst dus misshcien wel voortspruit uit wat je zelf hebt ervaren, maar anderzijds mag je het hormonen aspect niet onderschatten, hoor meisje! Dat weet je toch zelf hè: dat je absurde gedachten en nachtmerries hebt gehad vroeger ook al? Die op niets gebaseerd waren?

Ik lag vannacht ook weer te snikken met tuiten, schrik dat ventje me zou verlaten en baby niet wou.. Vorig weekend nog een droom ook trouwens over ventje die mij expres fysiek pijn deed en alle andere vrouwen in de kamer complimenteerde met hun zwangere buikje, maar mij negeerde.
Het enige wat helpt is dan snikken en blijven snikken, me laten troosten door ventje en dicht tegen hem aanliggen. (is trouwens ook enige manier om nog deftig te kunnen slapen, ik heb hem echt keihard nodig de laatste tijd)

[Vike]

Hey meiden,

Hier ben ik dan eindelijk op de zwangerenforum...
Na 19 maanden is het ons eindelijk gelukt met ons eerste ivf.Het is nog maar pril en mijn waarde stond op 100 en deze morgen terug een BN gaan doen maar heb maar om 17uur de uitslag.

Jullie angst begrijp ik volledig het is namelijk mijn vierde zwangerschap waar ik 1 miskraam heb gehad en de andere 2 zijn nu gewoon prachtige kindjes van 10 en 8 jaar maar dat wordt wel het eerste kindje van mijn man nu en eerlijk gezegd is het voor mij ook net als de eerste keer het is ook al zo lang geleden en de angstmonster steekt al zijn kopje op!!!

Glenys ik heb je gevolgd en er zijn er nog

Hopelijk zal alles vlot verlopen voor ieder van ons.

dikke xjes,
vike

[mies]

Allereerst een dikke knuffel aan Logost, Glenys en Engel! 't Is niet echt "leuk" om te horen, maar ook langs deze kant is het "been there, done that"... zelfde emoties, zelfde angsten... en toch was Meis het aller- aller- allermooiste kindje dat ik me kon voorstellen! Ik had echt zo'n gevoel van "waar heb ik zo'n geweldig kindje toch aan verdiend?"
Nu is het een beetje anders geworden, nu vind ik Meis eigenlijk te dik en heb ik schrik voor bepaalde genen die ook in de familie voorkomen, maar ja dat zijn andere katjes om te geselen

Vike, een hele dikke proficiat!! Hoe was je hcg dan vrijdagavond?
(stom voor je dat je net nu je berichtje hebt geschreven, net nu het hier zo stilletjes is omdat velen op reis zijn... Normaal staat er hier een hele ploeg om je angstmonsters aan te pakken hoor!)

[jufnel]

Ik kom hier ook nog even reageren op een bericht van Logost...

Ik heb ook echo's waarop onze baby geen kin lijkt te hebben ! Maar er zit er ook ergens eentje tussen waarop wel een kin te zien is. Gelukkig want ik was ook al paniek.
Op de vorige echo leek er een stuk van zijn neus weg te zijn dus was ik weer meteen aan't doemdenken "misschien toch een mongooltje met een plat neusje"

Maar tijdens de laatste echo was dan weer heel duidelijk (en dat zei de gyn ook) dat de baby een erg spits neusje heeft.

Alles heeft dus te maken met de kwaliteit van de echo of "de hoek" van de foto denk ik.

Maar ik herken je gevoelens helemaal hoor want ik heb ze evenzeer!! Dikke knuffel

[logost]

Jullie zijn toch allemaal dikke schatten hoor!
Wel ik ben ook nog eens gaan terug kijken naar vorige echo's en dan zie je idd wel een kin. Het zou vreemd zijn moest die ineens weg zijn he.
Weet je dat komt hoedat ik situaties interpreteer. Het was een andere gyn, die heel goed naar het gezichtje aan het kijken was en daarna zag ik dan de foto van de echo en ik zag geen kin en dan speel je zo opnieuw de consultatie met de gyn af in je hoofd en dan realiseer je je dat hij zo goed heeft gekeken of er geen sprake was van schisis ofzo en dan denk je meteen: ja, lap die heeft hier gezien dat dat kindje geen kin heeft...
Maar mijn rationaliseer hormonen zijn terug aan het komen hoor.

Jufnel: goed dat je dus al hebt gezien dat jullie kindje EN een kin EN een neusje heeft he Achteraf gaan we hier hoogstwarschijnlijk nog veel om komen lachen denk ik.

Vike: hopelijk heb je een goede tweede BN achter de rug? Een hele dikke proficiat hoor meid!

[Engel0405]

Ik voel ons Kersje niet (meer), ik vermoed dat het maar inbeelding was vorige zondag . Toen had ik zo heel effetjes het gevoel dat er een flesje spa bruis borrelde aan linkerkant..

Buikje voelt ook veel minder pijnlijk aan dan vroeger. Tja dat kan een goed teken zijn, maar toch: voor mij is het altijd al een vast symptoom geweest dat vast hangt aan ‘zwanger zijn’, dat ik toch wel zeer ongerust word weer.
Nog zolang eer ik ons lieverdje weerzie. Ik verlang er zo naar. Het is gek, ik houd er echt al zoveel van, terwijl ik het nog niet eens ken.

Deze morgen op weg naar werk sprak ik er eventjes tegen: jij bent toch een braafke hè. Mag er niet teveel aan denken aan dat kleine prutske of ik krijg er traantjes in de ogen van..
Wat als het niet meer leeft?

Gatver hè, dan is een mens 17.5w en is er nog altijd die grote angst..
Fysiek voel ik me echt wel super super goed en sommige dagen interpreteer ik dat dus als een slecht teken. Ik zie wel een patroon hoor: na 2 weken is het 'boost'effect van de echo echt helemaal weg..Maar ik kan het niet helpen.

I am so worried and scared to death right now

[buffalogirltje]

O Engel, zo een beu gevoel e.
Rond die weken voelde ik ons beebke ook niet elke dag hoor, dat begon maar rond 22 weken dacht ik dat ik het heel veel voelde. Ik zou proberen mij niet teveel zorgen te maken, maar is makkelijker gezegd dan gedaan.
Anders es luisteren met e angelsound om jezelf gerust te stellen?

[Engel0405]

O Engel, zo een beu gevoel e.
Rond die weken voelde ik ons beebke ook niet elke dag hoor, dat begon maar rond 22 weken dacht ik dat ik het heel veel voelde. Ik zou proberen mij niet teveel zorgen te maken, maar is makkelijker gezegd dan gedaan.
Anders es luisteren met e angelsound om jezelf gerust te stellen?

Angelsound heb ik dus niet. Ventje praat het steeds opnieuw uit mijn hoofd. Ik probeer mezelf gerust te stellen door te denken dat er misschien een 'stootkussen' id weg ligt en ik zoals sommigen pas op 20w iets ga voelen echt..Ach ja, ik heb geen keuze, zal moeten wachten tot echo over 12d helaas..

[logost]

Lieve engel toch,

Twee weken is echt het maximum dat iemand zonder gynaecologisch onderzoek kan he. De eerste week na een echo leef je op wolken, de tweede week begin je wat onzekerder te worden maar het gaat allemaal nog en de derde week begin je vanalles te merken of uit te vinden dat er mis zou kunnen zijn om tijdens de vierde week te denken dat het helemaal fout is gelopen.

1. Mocht het fout gelopen zijn dan wilt je lichaam het kindje zo snel mogelijk uit je lichaam. Gezien je al 17 weken ver bent, betekent dit dat je zou moeten bevallen. Dan zou je dus weeën en behoorlijk wat pijn krijgen, misschien gepaard met bloedverlies. We kunnen dus al besluiten dat dit NIET het geval is bij jou. Je lichaam houdt je kindje mooi warm en zorgt er schitterend voor. Je hebt zelfs net minder last van die rekpijnen in je buik. Heel normaal en vooral heel positief.

2. Je hebt het geluk dat je je schatje al kan voelen op 17 weken. Dat betekent ook dat je heel veel sjans moet hebben dat je kleine kersje iets raakt met zijn armen of beentjes daarbinnen en dat jij dat kan voelen. Mocht je nu naar je gyn bellen en vertellen dat je hem/haar al voelde en nu niet meer dat zal die heel kordaat zeggen: wees blij dat je het al eens hebt kunnen voelen want dan ben je bij die zeldzame 3% die dat al af en toe voelt op die termijn.
Het nadeel van het zo vroeg te voelen is dat je heel gefocused wordt op alles dat je voelt in je buikje. Als je dan een dag niets voelt dan ben je in paniek. Maar je kersje is nog zo vinnig als een visje en heeft nog zoveel plaats als een nootje in een grote vissenkom. Dus hoe groot is de kans dat het iets raakt e n hoe groot is de kans dat de beweging sterk genoeg is dat jij die kan voelen? Jep, niet zo heel groot he.

3. Als je jezelf wilt geruststellen mag je steeds mijn angelsound komen lenen. Ik gebruik hem toch niet meer.

4. Nog even volhouden en geloven dat je lichaam het je zou laten weten mocht er iets mis zijn.

Dikke knuffel meisje, ook voor je kersje dat al zo actief is

[Engel0405]

Lieverds toch, wat een steun en ja logost zo had ik het nog niet bekeken. Als het niet meer 'is' zou zijn dan zou er toch een soortement van afstoting moeten gebeuren.

Over het al dan niet voelen: pff ik weet het niet. Ik voel zoveel en tegelijk zo weinig..

Ondertussen is de angst dat Kersje niet meer zou leven al wat weggeëbd.
Uiteraard is er een nieuwe angst id plaats: dat er op de structurele echo dan iets fouts te zien zal zijn. Of course, it never ends..

Al moet ik me nu gewoon kalm houden nog een weekje en dan kan de echo hopelijk weer voor wat geruststelling zorgen..