hallo allemaal,
Ik zoek mensen die hun mening met mij willen delen over hun ideeën rond de kracht van de natuur, spiritualiteit en IVF.
Ik ben iemand die enerzijds gelooft dat er zoiets is als: een kindje komt als het er klaar voor is. Maar, ik ben ook best wel nuchter en als middendertiger met een moederinstinct, besef ik dat mijn biologische klok verder tikt. Omwille van dit laatste ben ik uiteindelijk (na 6 jaar "proberen" in de IVF mallemolen gestapt, maar blijf het moeilijk hebben met het "onnatuurlijke" van de zaak. Hoe gaan jullie hiermee om?
IVF en de natuur
-
boterham
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 19 november 2009, 13:58
Lieve maar,
ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb na bijna twee jaar proberen (en ventje in orde) een operatie laten doen waaruit het verdict "IVF" kwam (eileiders dicht aan uitmonding door littekenweefsel van oude infectie). Een hele klap in mijn gezicht.
Dat heeft voor gevolg dat mijn verstand enkele dagen na de diagnose wel beginnen denken is van: "oké, boeltje toe = ivf = geen andere keuze". Maar gevoelsmatig is dat zo moeilijk. Ik ga nooit het wonder kennen van de natuur die haar werk doet. Nooit merken dat de duiveltjes "opeens" uitblijven. Ik blijf het daar moeilijk mee hebben, ook al zegt mijn verstand keihard van "het is nu zo, leg je er bij neer, je hebt geen andere keuze". Een misschien, als ik ooit eens zwanger geraak, zal dat er wellicht niet meer toe doen hoe het beebje er gekomen is, daar begin ik nu al van overtuigd te geraken, maar... ik weet zeker dat het altijd gaan knagen dat ik niet natuurlijk kan zwanger worden... Ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn en dat het het kind is dat uiteindelijk telt, niet de manier, maar toch... Wat bij een ander zomaar lukt, daar hebben wij al massa's tijd en geld moeten in steken en dat vind ik onrechtvaardig, want ik heb niets fout gedaan. Maar ja, het gebeurt nu eenmaal. Enerzijds heb ik gelukkig heel wat vergelijk met mensen die het minder goed hebben (vooral medisch bedoel ik dan), maar anderzijds blijft het knagen van een natuurlijke zwangerschap die nooit gaat komen. Ik weet wel dat ik blij mag zijn dat er iets als IVF bestaat. Maar dat is niet het parcours dat ik voor mezelf in gedachten had (weinigen zeker?). Het kwam echt als verrassing. Ventje in orde, ik mooie cyclussen en dan dat...
Dus op een manier is "het beebje komt als het ervoor klaar is" niet op mij van toepassing. En daarom vind ik IVF in mijn geval niet met de natuur spelen. En als mijn lijf er klaar voor is, zal er ooit wel eens eentje blijven plakken. Hoop ik. Denk ik.
Grtjes
ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb na bijna twee jaar proberen (en ventje in orde) een operatie laten doen waaruit het verdict "IVF" kwam (eileiders dicht aan uitmonding door littekenweefsel van oude infectie). Een hele klap in mijn gezicht.
Dat heeft voor gevolg dat mijn verstand enkele dagen na de diagnose wel beginnen denken is van: "oké, boeltje toe = ivf = geen andere keuze". Maar gevoelsmatig is dat zo moeilijk. Ik ga nooit het wonder kennen van de natuur die haar werk doet. Nooit merken dat de duiveltjes "opeens" uitblijven. Ik blijf het daar moeilijk mee hebben, ook al zegt mijn verstand keihard van "het is nu zo, leg je er bij neer, je hebt geen andere keuze". Een misschien, als ik ooit eens zwanger geraak, zal dat er wellicht niet meer toe doen hoe het beebje er gekomen is, daar begin ik nu al van overtuigd te geraken, maar... ik weet zeker dat het altijd gaan knagen dat ik niet natuurlijk kan zwanger worden... Ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn en dat het het kind is dat uiteindelijk telt, niet de manier, maar toch... Wat bij een ander zomaar lukt, daar hebben wij al massa's tijd en geld moeten in steken en dat vind ik onrechtvaardig, want ik heb niets fout gedaan. Maar ja, het gebeurt nu eenmaal. Enerzijds heb ik gelukkig heel wat vergelijk met mensen die het minder goed hebben (vooral medisch bedoel ik dan), maar anderzijds blijft het knagen van een natuurlijke zwangerschap die nooit gaat komen. Ik weet wel dat ik blij mag zijn dat er iets als IVF bestaat. Maar dat is niet het parcours dat ik voor mezelf in gedachten had (weinigen zeker?). Het kwam echt als verrassing. Ventje in orde, ik mooie cyclussen en dan dat...
Dus op een manier is "het beebje komt als het ervoor klaar is" niet op mij van toepassing. En daarom vind ik IVF in mijn geval niet met de natuur spelen. En als mijn lijf er klaar voor is, zal er ooit wel eens eentje blijven plakken. Hoop ik. Denk ik.
Grtjes
-
fee
- Berichten: 1470
- Lid geworden op: 20 september 2009, 15:23
hallo dames,
Ik heb hier een volledige andere mening dan jullie.
Het kan mij eigenlijk allemaal niet schelen hoe ons kindje verwekt wordt. Het belangrijkste is voor mij dat er eentje geboren wordt.
Begrijp me niet verkeerd, ik had het natuurlijk ook graag anders gezien en gehoopt dat alles natuurlijk kon, maar ons lichaam wilt nu éénmaal niet mee, en daar kan ik mij perfect bij neerleggen.
Bij het feit dat er misschien nooit eentje komt, kan ik mij absoluut NIET bij neerleggen ...
Ik hoop dan ook dat dit nooit zal moeten.
groetjes,
fee
Ik heb hier een volledige andere mening dan jullie.
Het kan mij eigenlijk allemaal niet schelen hoe ons kindje verwekt wordt. Het belangrijkste is voor mij dat er eentje geboren wordt.
Begrijp me niet verkeerd, ik had het natuurlijk ook graag anders gezien en gehoopt dat alles natuurlijk kon, maar ons lichaam wilt nu éénmaal niet mee, en daar kan ik mij perfect bij neerleggen.
Bij het feit dat er misschien nooit eentje komt, kan ik mij absoluut NIET bij neerleggen ...
Ik hoop dan ook dat dit nooit zal moeten.
groetjes,
fee
-
Mispoes
- Berichten: 11
- Lid geworden op: 17 juni 2010, 10:04
Hey dames.
Ik heb het er bijzonder moeilijk mee. Ik geloof dat alles gebeurt voor een reden. Ik wil hier graag een kindje maar wat als de reden dat ik niet zwanger word, een wil van hogerhand is? Wie ben ik om dan een omweg te zoeken? Misschien zijn mijn genen niet geschikt om door te gaan. Misschien vindt "God" dat ik geen goede moeder zou zijn?
Maar langs de andere kant: moest er een hogerhand zijn die niet wou dat we met de voortplanting konden knoeien, zou Hij het dan toegelaten hebben dat wetenschappers een deel van het geheim konden ontrafelen?
Het hele wie wel en wie niet is inderdaad heel oneerlijk. Het is hetzelfde als geboren worden in Europe of in Afrika. Ik denk dat je veel geluk moet hebben in het leven. En er zijn veel mensen die niet beseffen hoeveel geluk ze wel hebben. Je beseft het pas als je iets tegenkomt dat niet loopt gelijk je gehoopt had.
Wij kunnen alleen maar hopen dat we geluk bij een ongeluk hebben en alsnog zwanger geraken. En als dat gebeurt, dan ga ik dat kindje enorm koesteren en zorgen dat het niets tekort komt.
Ik heb het er bijzonder moeilijk mee. Ik geloof dat alles gebeurt voor een reden. Ik wil hier graag een kindje maar wat als de reden dat ik niet zwanger word, een wil van hogerhand is? Wie ben ik om dan een omweg te zoeken? Misschien zijn mijn genen niet geschikt om door te gaan. Misschien vindt "God" dat ik geen goede moeder zou zijn?
Maar langs de andere kant: moest er een hogerhand zijn die niet wou dat we met de voortplanting konden knoeien, zou Hij het dan toegelaten hebben dat wetenschappers een deel van het geheim konden ontrafelen?
Het hele wie wel en wie niet is inderdaad heel oneerlijk. Het is hetzelfde als geboren worden in Europe of in Afrika. Ik denk dat je veel geluk moet hebben in het leven. En er zijn veel mensen die niet beseffen hoeveel geluk ze wel hebben. Je beseft het pas als je iets tegenkomt dat niet loopt gelijk je gehoopt had.
Wij kunnen alleen maar hopen dat we geluk bij een ongeluk hebben en alsnog zwanger geraken. En als dat gebeurt, dan ga ik dat kindje enorm koesteren en zorgen dat het niets tekort komt.
-
Mispoes
- Berichten: 11
- Lid geworden op: 17 juni 2010, 10:04
By the way, bij mij weten ze niet wat er mis is. Ik heb maar een werkende eileider, maar dat zou prima moeten zijn. Voor de rest is mijn cyclus normaal, bouwt mijn baarmoederslijmvlies altijd mooi op en bij mijn man is er ook niets mis.
Wij hebben eerst kunstmatige inseminaties gedaan, waarbij mijn man het "staaltje" mocht inbrengen. Toen had ik toch nog het gevoel dat we het een beetje zelf gedaan hadden. Helaas telkens zonder resultaat. Op dat moment keek ik heel erg uit naar IVF. Ik dacht: als eicel en zaadcel samen smelten, wat kan er dan nog misgaan als als de rest in orde is? Ik dacht dat we nooit zwanger werden omdat eicel en zaadcel elkaar niet vonden of omdat mijn eicel misschien niet goed van kwaliteit was... Daarom keek ik erg uit naar IVF. Langs de andere kant, keek ik er erg tegenop omdat de samensmelting niet bij jou gebeurt.
Jammer genoeg ging het bij ons toch nog mis. Blijkbaar wil de embryo zich niet hechten. Als de natuur het niet wil, dan wil hij het niet. In die zin geef je het lot nog steeds zijn eigen keus. Of maw in die zin kan je niets forceren.
En het grote wonder is toch ook wel de zwangerschap op zich? Nietwaar? De embryo die zich hecht, een link legt met jou. Groeit. Begint te schoppen en uiteindelijk uitgroeit tot een echte lieve baby.
So what als je de eerste 5 dagen mist? Je hebt de overige 9maanden minus 5 dagen toch?
Dus doe ik voort. Ik zal me later, wanner ik oud, grijs en misschien alleen bij mijn man op het terras zit, nooit kunnen verwijten dat ik niet al het mogelijke gedaan heb.
Wij hebben eerst kunstmatige inseminaties gedaan, waarbij mijn man het "staaltje" mocht inbrengen. Toen had ik toch nog het gevoel dat we het een beetje zelf gedaan hadden. Helaas telkens zonder resultaat. Op dat moment keek ik heel erg uit naar IVF. Ik dacht: als eicel en zaadcel samen smelten, wat kan er dan nog misgaan als als de rest in orde is? Ik dacht dat we nooit zwanger werden omdat eicel en zaadcel elkaar niet vonden of omdat mijn eicel misschien niet goed van kwaliteit was... Daarom keek ik erg uit naar IVF. Langs de andere kant, keek ik er erg tegenop omdat de samensmelting niet bij jou gebeurt.
Jammer genoeg ging het bij ons toch nog mis. Blijkbaar wil de embryo zich niet hechten. Als de natuur het niet wil, dan wil hij het niet. In die zin geef je het lot nog steeds zijn eigen keus. Of maw in die zin kan je niets forceren.
En het grote wonder is toch ook wel de zwangerschap op zich? Nietwaar? De embryo die zich hecht, een link legt met jou. Groeit. Begint te schoppen en uiteindelijk uitgroeit tot een echte lieve baby.
So what als je de eerste 5 dagen mist? Je hebt de overige 9maanden minus 5 dagen toch?
Dus doe ik voort. Ik zal me later, wanner ik oud, grijs en misschien alleen bij mijn man op het terras zit, nooit kunnen verwijten dat ik niet al het mogelijke gedaan heb.
-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
Ik heb vooral het gevoel dat ik er zelf een zin aan moet proberen te geven. Ik wil niet dat wat ik nu meemaak totaal zinloos is. Ik wil er iets uit leren, er iets uit halen voor de toekomst, iets wat anderen dan weer niet zullen hebben.
In die zin denk ik dat ik het misschien wel allemaal moet meemaken om iets extra mee te dragen dat van belang kan zijn in de toekomst.
En daarom doe ik moedig voort (en ook om dat langverwachte kind in mijn armen te kunnen sluiten natuurlijk, daar doe ik het vooral voor) en ik zoek ondertussen naar de zin van dit alles. Dat is de ene dag al een pak makkelijker dan de andere hoor!
Ik hoop dat wanneer dit achter de rug is, ik een waardevolle extra ervaring in mijn bagage heb zitten en dat ik er op die manier geen spijt van heb.
In die zin denk ik dat ik het misschien wel allemaal moet meemaken om iets extra mee te dragen dat van belang kan zijn in de toekomst.
En daarom doe ik moedig voort (en ook om dat langverwachte kind in mijn armen te kunnen sluiten natuurlijk, daar doe ik het vooral voor) en ik zoek ondertussen naar de zin van dit alles. Dat is de ene dag al een pak makkelijker dan de andere hoor!
Ik hoop dat wanneer dit achter de rug is, ik een waardevolle extra ervaring in mijn bagage heb zitten en dat ik er op die manier geen spijt van heb.
-
boterham
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 19 november 2009, 13:58
ik ben heel blij voor jou, fee, dat je je daar zo goed kunt bij neerleggen. bij mij kan mijn verstand er zich ook bij neerleggen, maar gevoelsmatig is dat nog wat anders... dus 't is bij mij zaak om mijn verstand de bovenhand te laten behouden!fee schreef:hallo dames,
Ik heb hier een volledige andere mening dan jullie.
Het kan mij eigenlijk allemaal niet schelen hoe ons kindje verwekt wordt. Het belangrijkste is voor mij dat er eentje geboren wordt.
Begrijp me niet verkeerd, ik had het natuurlijk ook graag anders gezien en gehoopt dat alles natuurlijk kon, maar ons lichaam wilt nu éénmaal niet mee, en daar kan ik mij perfect bij neerleggen.
Bij het feit dat er misschien nooit eentje komt, kan ik mij absoluut NIET bij neerleggen ...
Ik hoop dan ook dat dit nooit zal moeten.
groetjes,
fee
-
boterham
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 19 november 2009, 13:58
Kimzie, ik weet nu al zeker dat ik nu al "rijker" ben dan vele anderen waar alles vanzelf gaat. Die staan vaak niet stil bij al het geluk dat hen te beurt valt. Dus het is voor mij en mijn partner op veel vlakken wel waardevol.
Maar toch... eerst mijn zus kanker, nu wij die troep... pfff... het mag echt wel eens beginnen stoppen... Het kan écht niet zijn dat we iets fout gedaan hebben en nu al die sh*t "moeten" tegenkomen om met ons voetjes op de grond te blijven. Ik geloof niet dat dat de bedoeling kan zijn...
Maar toch... eerst mijn zus kanker, nu wij die troep... pfff... het mag echt wel eens beginnen stoppen... Het kan écht niet zijn dat we iets fout gedaan hebben en nu al die sh*t "moeten" tegenkomen om met ons voetjes op de grond te blijven. Ik geloof niet dat dat de bedoeling kan zijn...
-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
Nee Boterham, dat kan inderdaad niet de bedoeling zijn! Het gaat er voor mij niet alleen over dat ik me 'rijker' voel dan de anderen, maar dat ik er ook iets uit leer. Ik leer dat ik sterker ben dan ik altijd dacht, en dat onze relatie ook echt heel sterk is, ik leer dat ik mijn kinderen moet leren dat ze mogen hopen, maar dat ze ook moeten beseffen dat er niemand is die hen kan beloven dat hun leven fantastisch zal worden, enkel zij kunnen het fantastisch maken ondanks de dingen die je tegen komt, ik leer dat ik nu moet leven en genieten van de kleine dingen die me anders zouden ontgaan zijn. En misschien moet ik nog een aantal dingen leren die ik nu nog niet weet. En zo denk ik dat het 'zin' heeft dat ik dit meemaak. Maar daarom vind ik het even goed niet leuk en niet eerlijk en niet de bedoeling.
Veel sterkte, Boterham, want jij hebt ook al heel wat te verwerken gekregen!
Veel sterkte, Boterham, want jij hebt ook al heel wat te verwerken gekregen!
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Hey,
Ik ben al heel vaak boos geweest op de kracht van de natuur. De oneerlijkheid in het leven.
Ik heb me maanden, jaren, urenlang afgevraagd 'waarom'.
Nooit heb ik een antwoord gevonden.
Ik weet dat er mensen zijn die antwoorden vinden in spiritualiteit, accupunctuur, yoga, ...zelf heb ik me er nooit in verdiept.
Ik heb rust gevonden door me te realiseren dat er nog veel mooie dingen in het leven zijn om van te genieten (geloof me , ik heb veel ellende gekend door ziektes en sterfgevallen in dichte familiekring, te veel om op te noemen.) Omdat ik zelf gezond ben, een schat van een man heb, een huis om in te wonen, een lief huisdier.
Wij zijn ook sterker geworden in onze relatie, hebben elkaar en onszelf beter leren kennen.
Zelf heb ik me er bij neergelegd dat de natuur me niet goed gezind is in de fertiliteit. Net zoals de natuur me bedeeld heeft met bijvoorbeeld overgewicht. Ik heb het opgegeven ertegen te vechten.
Ik ben de medische wereld dankbaar dat er IUI,IVF, ICSI bestaat omdat het zoveel mensen kunnen helpen heeft.
Ik beschouw het minder als mijn eigen tekortkoming en kan er volkomen normaal mee omgaan dat ik medische hulp nodig heb. Onvruchtbaarheid is voor mij geen ziekte.
Toch, door het onbegrip en onkennis van mijn omgeving, hou ik het vaak verborgen, niet uit schaamte maar uit zelfbescherrming.
Ik ben ondertussen ook zo ver dat ik niet de schuld bij mezelf ga zoeken: waaraan heb ik dit verdiend, waarom is dit mijn lot?
het lot heb je niet in handen. Morgen kan het met ieder van ons gedaan zijn, dus waarom tijd 'verspillen' aan deze vragen.
Gewoon genieten van het leven en de dagen nemen zoals ze zijn. Dat is mijn motto!
Veel liefs en succes aan allen!
Ik ben al heel vaak boos geweest op de kracht van de natuur. De oneerlijkheid in het leven.
Ik heb me maanden, jaren, urenlang afgevraagd 'waarom'.
Nooit heb ik een antwoord gevonden.
Ik weet dat er mensen zijn die antwoorden vinden in spiritualiteit, accupunctuur, yoga, ...zelf heb ik me er nooit in verdiept.
Ik heb rust gevonden door me te realiseren dat er nog veel mooie dingen in het leven zijn om van te genieten (geloof me , ik heb veel ellende gekend door ziektes en sterfgevallen in dichte familiekring, te veel om op te noemen.) Omdat ik zelf gezond ben, een schat van een man heb, een huis om in te wonen, een lief huisdier.
Wij zijn ook sterker geworden in onze relatie, hebben elkaar en onszelf beter leren kennen.
Zelf heb ik me er bij neergelegd dat de natuur me niet goed gezind is in de fertiliteit. Net zoals de natuur me bedeeld heeft met bijvoorbeeld overgewicht. Ik heb het opgegeven ertegen te vechten.
Ik ben de medische wereld dankbaar dat er IUI,IVF, ICSI bestaat omdat het zoveel mensen kunnen helpen heeft.
Ik beschouw het minder als mijn eigen tekortkoming en kan er volkomen normaal mee omgaan dat ik medische hulp nodig heb. Onvruchtbaarheid is voor mij geen ziekte.
Toch, door het onbegrip en onkennis van mijn omgeving, hou ik het vaak verborgen, niet uit schaamte maar uit zelfbescherrming.
Ik ben ondertussen ook zo ver dat ik niet de schuld bij mezelf ga zoeken: waaraan heb ik dit verdiend, waarom is dit mijn lot?
het lot heb je niet in handen. Morgen kan het met ieder van ons gedaan zijn, dus waarom tijd 'verspillen' aan deze vragen.
Gewoon genieten van het leven en de dagen nemen zoals ze zijn. Dat is mijn motto!
Veel liefs en succes aan allen!
-
Mispoes
- Berichten: 11
- Lid geworden op: 17 juni 2010, 10:04
Sterretje,
Begrijp ik het goed dat je ondertussen de strijd hebt opgegeven? Dat je gestopt bent met de behandelingen?
Daar zou ik het heel moeilijk mee hebben. 'k Zou altijd denken: wat als het met de volgende poging gelukt zou zijn ...
Misschien denken wij er gewoon te veel bij na.
Mijn ouders hebben me altijd ingepeperd: eerst studeren, werken en dan zie je wel. Voor mezelf wou ik eerst getrouwd zijn, een huis hebben, vaste job. En toen was ik 28 en klaar voor kinderen. Alleen gaat het niet zoals gepland.
De meeste mensen worden vanzelf zwanger. Zonder erbij na te denken. Of tieners die het een keer doen en zwanger zijn, of zat en zwanger ...
Niet te geloven, ik denk echt dat wij het allemaal teveel beredeneren. Maar als je iets echt wil, kan je niet anders dan gaan rekenen en hopen dat het lukt...
MIjn man vertelde me vorige maand dat hij een collega heeft wiens zus nu ong 25 is. Ze is echter mentaal niet zo goed en zit dus onder begeleiding. Ze krijgt elke maand spuitjes om te vermijden dat ze zwanger kan worden, wat gerechtelijk beschreven is dat het niet mag gebeuren. Ze heeft "een vriend" van in de 60j en blijkt nu zwanger te zijn. Hoe is zo iets mogelijk? Hoe komt het toch dat mensen die voorbehoedsmiddelen nemen toch nog zwanger geraken en andere mensen wiens cyclus medisch gestuurd wordt, een kant en klare goede embryo ingeplant krijgen, toch niet zwanger worden. Waar is de logica van dat alles?
Begrijp ik het goed dat je ondertussen de strijd hebt opgegeven? Dat je gestopt bent met de behandelingen?
Daar zou ik het heel moeilijk mee hebben. 'k Zou altijd denken: wat als het met de volgende poging gelukt zou zijn ...
Misschien denken wij er gewoon te veel bij na.
Mijn ouders hebben me altijd ingepeperd: eerst studeren, werken en dan zie je wel. Voor mezelf wou ik eerst getrouwd zijn, een huis hebben, vaste job. En toen was ik 28 en klaar voor kinderen. Alleen gaat het niet zoals gepland.
De meeste mensen worden vanzelf zwanger. Zonder erbij na te denken. Of tieners die het een keer doen en zwanger zijn, of zat en zwanger ...
Niet te geloven, ik denk echt dat wij het allemaal teveel beredeneren. Maar als je iets echt wil, kan je niet anders dan gaan rekenen en hopen dat het lukt...
MIjn man vertelde me vorige maand dat hij een collega heeft wiens zus nu ong 25 is. Ze is echter mentaal niet zo goed en zit dus onder begeleiding. Ze krijgt elke maand spuitjes om te vermijden dat ze zwanger kan worden, wat gerechtelijk beschreven is dat het niet mag gebeuren. Ze heeft "een vriend" van in de 60j en blijkt nu zwanger te zijn. Hoe is zo iets mogelijk? Hoe komt het toch dat mensen die voorbehoedsmiddelen nemen toch nog zwanger geraken en andere mensen wiens cyclus medisch gestuurd wordt, een kant en klare goede embryo ingeplant krijgen, toch niet zwanger worden. Waar is de logica van dat alles?
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten