Bericht
door dinootje » 13 augustus 2010, 17:56
vallen schoonzussen ook onder dit topic??
Mijn schoonzus en broer hebben nu een baby van 8 maanden. Een goed jaar geleden was ze dus zwanger. Wij waren toen bezig met het adoptieparcours, maar daar wisten ze nog niet van. Volgens hen waren wij al 2,5 jaar aan het proberen, en ze zeiden er nooit meer iets over (wel beter voor mij, had toch geen zin om erover te praten).
De schoonzus wordt dus in de 3de maand zwanger van mijn (overigens prachtige) neefje. Tijdens haar zwangerschap heb ik constant het beste van mezelf gegeven. Ik ben de oudste thuis, en dacht dat ik als grote zus me ook moest gedragen als grote zus. Ik wou niet dat zij de dupe waren van mijn verdriet ivm. vruchtbaarheid. Dus ik in het begin van de zwangerschap een kaartje gegeven met een gedichtje over het wonder in de buik. Heel de zwangerschap door heb ik haar ontelbare keren gebeld, bericht en ben ik langsgegaan, om te weten hoe het met haar ging. Omdat ik weet dat ze heel erg graag zwanger wilde zijn, dat ook direct was en ik wou ze daarin de aandacht geven die ik vond dat ze verdiende, de aandacht die ik zonder vruchtbaarheidsproblemen met veel plezier zou hebben gegeven. Nu had ik het er heel moeilijk mee, zat dikwijls te huilen achteraf in de auto, maar ik heb daar niks van willen tonen.
Mijn zus heeft in het begin van schoonzus haar zwangerschap een miskraam gehad (ze is wel perfect vruchtbaar hoor, moet volgende week bevallen). Ook zij heeft onze schoonzus, ondanks haar verdriet, de aandacht gegeven die een zwangere schoonzus verdient.
Nu is mijn zusje dus hoogzwanger. Tijdens die zwangerschap, als mijn neefje dus net geboren was en ik nog niet zwanger, zei de lieve schoonzus al tegen mij dat ze jaloers was van mijn zus, ze wou al weer opnieuw zwanger zijn want nu ging alle aandacht naar haar zoontje.
Ergens begreep ik dat wel, maar mens toch, twas tegen mij dat je dat moest zeggen. Veel inlevingsvermogen heeft ze niet;
Nu ben ik dus bijna 4 maanden zwanger van een tweeling, en nu is ze waarschijnlijk weer jaloers (terwijl wij al 2,5 jaar aan het proberen waren als zij er nog maar aan begonnen en nu al een kind van 8 maanden hebben) want ze heeft nog van heel de zwangerschap niks van zich laten horen.
Mijn zus zegt dat het bij haar hetzelfde is, ook nog geen greintje interesse in haar (bijna voldragen) zwangerschap gekregen van de schoonzus.
Dat ze spontaan niks laat horen, tot daar aan toe. Maar nu zag ik haar bij familie deze week. En ze zegt gewoon "hey". Niks hoe gaat het, of amai uw buikje zeg, want dat is wel al heel groot met die tweeling, mensen die niet weten van de tweeling denken dat ik 5 Ã 6 maanden ben.
Mijn zus stond er ook bij met haar megabuik en tegen haar ook niks.
Integendeel, ze begint direct hele verhalen over haar zoontje af te steken.
Nu heb ik dus enorm spijt en vraag ik me af waarom ik in godsnaam mezelf vorig jaar zo voorbij gelopen ben, zo'n moeite gedaan heb om enthousiast te zijn, om de flinke grote zus te zijn,...
Mijn broer zou peter worden van een van onze kindjes, en nu weet ik het ineens niet meer. Hoewel ik dit niet op mijn broer mag uitwerken zeker?
Nu ja, volgend jaar gaan ze voor een tweede kindje en ik zal alleszins doen alsof ik het niet opmerk dat ze zwanger is hoor! Tijdens haar zwangerschap kon ze over niks anders praten, ik ben soms weggelopen op familiefeesten, omdat ik er niet meer tegen kon. Toen al hield ze eigenlijk geen beetje rekening met onze gevoelens, ze wist dat we al zo lang een kindje wilden. Maar misschien heb ik het signaal gegeven dat ik het niet erg vond door me zo sterk te houden tegen haar?
Voila, dat was het, ik ben het even kwijt.
Merci voor het luisteren (lezen), dames!!
)
(was wel niet rechtstreeks ivm trouwfeest maar gewoon om Kaan het toch eens te leren)
) heeft het ventje zoiets dat ze nu zelf maar is belt...
