Ach ik weet 't, maar 't voelt gewoon zo. Kben zo hé. Tis nooit of te nimmer goed genoeg. En 'k moet het altijd maar kunnen, kwil niet anders geven dan 't beste van mezelf... (en liefst nog wat extra).
't Kind moet gewoon beter gaan slapen, kzal het hem straks zeggen.

Ik kreeg daarstraks op weg terug van de dokter die geniale inval. Jaaah, ik ga het hem gewoon zéggen zo. Stom, maja, tot nu toe was de gedachte altijd "ik moet hem beter leren slapen", maja, kheb wel zo ongeveer alles gedaan wat er te doen valt denk ik... behalve lang laten huilen (beetje huilen is wel oké, kzie het liever anders ma kom). Dus ja. Ik geef het even op. En kprobeer idd volgende week eens volledig aan mezelf te spenderen. Ben benieuwd...
Dus ja. Baby gaat straks een preek krijgen.
