Bericht
door sofie321 » 24 maart 2009, 11:03
Dag iedereen,
Mijn ervaring is dat de meeste mensen het goed bedoelen, en degoutante opmerkingen in de trant van "moet je mijn man even lenen" hebben wij (gelukkig) nooit gekregen.
Maar toch, van sommige opmerkingen en goed bedoelde raad gaan je haren recht staan.
De vragen van "vreemden", in de trant van "wanneer jullie?", "nog geen nieuws?" en later "en nog geen broertje of zusje voor X?", zijn irritant, maar je kan je nog troosten met het feit dat ze niet op de hoogte zijn van onze moeilijkheden. Alleen is het niet erg discreet. Ik bemoei me persoonlijk nooit met de privézaken van anderen. Als ze mij iets willen vertellen, zullen ze dat wel doen.
Maar wat wij heel vaak meegemaakt hebben, en waar ik dus niet tegen kan, is dat mensen die wel op de hoogte zijn gewoon willen ontkennen dat er een medische oorzaak is gevonden, ook al heb je hen net met hand en tand uitgelegd wat precies het probleem is. Ze willen precies gewoon geloven dat het psychologisch is, want bij hen ging alles vlot, en ze kunnen zich niet voorstellen dat het ook anders kan. En dan zeggen ze dingen zoals:
-"Je bent er teveel mee bezig, je moet er niet zoveel aan denken" (Ja, ik moet om de zoveel uur suprefact snuiven, elke dag spuiten, regelmatig op controle, PU en TP, utrogestan nemen om de 8 uur, enz. Dan mogen zij mij eens vertellen hoe je dat aanpakt, er niet aan denken)
-"Je gaat het zien, als je al je pogingen gedaan hebt, en het dan hebt opgegeven, dan ga je zomaar ineens spontaan zwanger zijn" (Hallo! Ik hoop écht dat het zover niet moet komen hoor, en dat ik wat eerder zwanger ben dan dat. Hier troost je mij dus echt niet mee. Die denken dus echt dat IVF even simpel is als naar de supermarkt gaan.)
-Over een collega, die na zes IVF-pogingen eindelijk een dochtertje heeft gekregen, en besloten heeft het bij één kindje te houden, omdat ze niet nog eens door heel de molen wil: "Och, ze zal nog wel een tweede krijgen, nu denkt ze er niet meer aan, dan zal ze wel nog eens spontaan zwanger worden" (Tiens, dat is dus nog steeds niet zo, hoe zou dat nu komen?)
En dan dat gerustgestel:
-"Het gaat zeker lukken, je gaat het wel zien, ik voel het" (Ja, en hoe weet jij dat nu? Kristallen bol of zo?) En toen het dan effectief gelukt was, dezelfde persoon: "Zie je wel, ik had het je nog gezegd. Je had beter naar mij geluisterd en je niet zoveel zorgen gemaakt" (...)
En verder de mensen die in één twee drie zwanger worden maar wel beter weten hoe wij het moeten aanpakken:
-Toen de zesde IUI mislukt was: "Dat is wel niet normaal meer, zou je niet van gynaecoloog veranderen?", waarop ze dan haar eigen gynaecoloog aanraadde, die niet eens fertiliteit deed.
-Na mijn eerste PU, ben ik welgeteld één dag thuisgebleven, omdat ik platte rust moest nemen: "Hoe, moet jij niet werken, dat is toch op één, twee, drie gedaan, daar moet je toch geen hele dag voor nemen?" (Ja, ik ben een gigantische profiteur en ik grijp elke gelegenheid aan om toch maar niet te moeten werken. Was het maar zo simpel... En dat terwijl ik mij daarvoor dus nog nooit een dag ziek had gemeld!)
-"Waarom een maand pauze? Kan je niet ineens doorgaan?" En als je dan zegt dat je lichaam een beetje moet recupereren, dan kijken die zo van wat zegt die nu, wij proberen toch ook elke maand.
-En dan om de twee dagen de vraag: "En, nog geen nieuws?" (Ja, zij die zo'n experts zijn in het zwanger worden zouden eigenlijk wel moeten weten dat je dus niet elke dag zwanger kan worden)
En de mensen die telkens de nadruk leggen op hun eigen vruchtbaarheid:
-Een vriendin begon elke keer met: "Ik weet natuurlijk niet hoe het voelt, want bij ons..." en na haar uitleg besloot ze dan: "Eigenlijk hebben wij toch wel geluk dat we zo snel zwanger waren" (Als je dat één keer zegt dan weet ik het ook hoor, je moet het niet elke keer opnieuw onder mijn neus wrijven)
Toen we dan zwanger waren:
-"Ja, jullie moeten het geslacht wel al kennen, dat kunnen ze zien door de microscoop" En zelfs nadat we hen dan hadden uitgelegd dat dat niet zo was, bleven ze vissen, terwijl we het zelf niet eens wisten, en het eigenlijk ook het minste van onze zorgen was. Ze vroegen nog net niet of we hadden kunnen kiezen.
En zo kan ik nog even doorgaan... Over het algemeen laat ik die opmerkingen wat over me heen gaan, anders ben jij toch altijd de gefrustreerde bitch, en zij de goedbedoelende zieltjes.
Heel veel succes nog iedereen!
Sofie
Tegen je vriendin had je bv kunnen zeggen "ja, fijngevoeligheid is ook niet eerlijk verdeeld he"
