Ik heb een klote dag gehad op 't werk. Eerst kwam er iemand nieuw bij, zwangere buik, dus dacht al Ohnee. Na een tijdje moet je er uit beleefdheid toch eens naar vragen. Zei ze "ja dat is nog niet makkelijk geweest voor me want 't duurde lang met deze baby". Dan denk ik al, ah fijn, iemand die 't snapt en ook gehad heeft en waarbij 't is goedgekomen. Nee hoor, "het duurde wel bijna een jaar, amai dat had toch zn impact op me, bleek vitamine D tekort te hebben en moeten bijpakken en toen pas lukte het. Terwijl ik de eerste na 2 maand kreeg, dus gewoon normaal".
Dan wringt het al overal bij mij he.. Oké iedereen verdient begrip voor z'n eigen struggles, akkoord, maar zit in n fase waarin ik hier echt geen begrip voor kan opbrengen of naar geklaag luisteren.
En eind vd dag dan nog iemand van tijdje geleden tegen gekomen, dat lag al gevoelig. Zij probeerde in dezelfde periode zwanger te raken als toen ik begon namelijk. En ik weet nog hoe bezwaard ik me voelde tov haar indertijd, want zij had al eens een miskraam meegemaakt en was heel traumatisch, dus ik had al schrik dat ze mij met een dikke buik zou gaan zien rondlopen en wou haar geen slecht gevoel geven. Natuurlijk bleef de dikke buik uit bij mij. Bij haar niet. Toen ik op 24 december m'n regels kreeg terwijl ik die keer echt dacht prijs te hebben, deed zij op 24dec een positieve zwangerschap test. Inmiddels is haar kindje nu ruim een jaar oud.. Maar maakte ze laatst opnieuw een miskraam mee. Ze was er zwaar van aangedaan, en ik heb haar graag dus vind 't zielig, maar kon alleen maar afgunst voelen over 't zoontje wat ze intussen wel heeft. Ik voel me een triestig persoon als ik zo denk over een ander, maar het is gewoon zo.
Dit hele traject maakt me een ander en naar iemand..
Ik zie er nu al tegenop om weer met hun te moeten samenwerken omdat ik het niet kan verkroppen allemaal. Ik kan ook nog eens niks erover vertellen tov hun want zou onprofessioneel zijn vanuit m'n functie. Dus sorry, ik gooi 't allemaal even over jullie uit
