ICSI-clubje

[Inge86]

Hier is het zoals ik wel wist niks. Dus nu moet ik de zomer overleven want pas eind augustus kan ik terug starten. Hoe ik dat ga moeten doen weet ik eigenlijk niet. (En tegelijk voel ik me verschrikkelijk dat de zomer van mijn kind zo gekleurd wordt door verdriet en rouw). Zo eenzaam heb ik me denk ik nog nooit gevoeld als nu, terwijl iedereen op vakantie gaat en leuke dingen doet. Ik zou liefst onder mijn donsdeken kruipen tot eind augustus.

Oh Ada toch Ik had het je van harte gegund!
Dat wachten is verschrikkelijk. We willen net vooruit en nu wachten tot eind augustus is eindeloos. I know the feeling.
Waarom kan/mag je eind augustus pas terug opstarten?

Heb je geen verlof deze zomermaanden? Misschien toch overwegen om er een paar dagen tussenuit te gaan met je gezin? Het kan je misschien toch deugd doen?

Ik zat midden mei in zak en as. We hadden rond deze periode ook een vakantie opstaan. Ik had totaal geen zin om te vertrekken (wou liever alles annuleren en hier thuis in een hoekje weg kruipen).
De eerste dag op bestemming liep ik daar rond als een verdwaalde 'kip'. Ik heb de dag nadien voor mezelf voorgenomen om de knop proberen om te draaien en te genieten van de vakantie en van ons 2 (partner en ik, want heel dit traject weegt ook op hem en onze relatie). Met de dagen die voorbij gingen, merkte ik dat ik relaxter werd en meer en meer ging genieten. Uiteindelijk heeft deze vakantie mij deugd gedaan. Zelfs zo fel dat ik geen zin had om terug te keren en weer helemaal in de medische malen molen terecht te komen.
Eenmaal terug thuis, moet ik wel bekennen dat ik even een terugslag heb gehad. Maar inmiddels voel ik me terug goed in mijn vel en ben ik met volle moed terug gestart met ons traject.
Iedereen is uiteraard anders en heeft nood aan andere behoeften dan anderen.
Je moet doen waar je je goed bij voelt.

Kop op meid

[Inge86]

Even een kleine update van mijn kant:
Afgelopen maandag hebben we onze laatste cryo TP gehad van ronde 1. Deze keer in een kunstmatige cyclus.
Ik ben tov de vorige keren veel rustiger. Misschien dat de nervositeit nog komt, als we korter bij de testdatum komen
Maar volgens mij is het (dat ik er zo rustig in ben) te wijten aan het feit dat ik deze cryo al geen kans meer heb gegeven. Ik ga er al vanuit dat we een nieuwe pick-up moeten ondergaan. Liever niet uiteraard maar ik geloof er niet veel in dat deze cryo wel blijft plakken.
Ach, volgende week weet ik het verdict. Nog een weekje wachten dus.

[Ada]

Mijn arts heeft verlof begin augustus en ik vertrouw geen andere artsen omdat ik nooit textbook reageer op medicatie/stimulatie en zij weet dat ondertussen heel goed. Ik denk dat ik half augustus ga mogen starten met spuiten in de laatste week van haar verlof (eerste controle is op dag 7 denk ik) en ze zei pickup eerste week september.
Ik ben al meer dan een jaar thuis sinds mijn zwangerschap vorig jaar (mag niet werken zwanger en sinds de doodgeboorte van mijn zoontje ben ik niet in staat om te werken). Ben alleenstaande met dus een kindje van 3 en ik ga proberen nog een week met hem te kamperen maar het is niet dat dat ontspannend is ofzo. Andere dingen kan ik niet betalen, en ik wil hem ook het campingleven wel meegeven omdat wij dat vroeger als kind ook deden. Het zou de lange vakantie wel breken (hij vraagt om de 2 dagen wanneer hij naar school mag 🫠.) Vind het ook moeilijk om van huis weg te gaan omdat ik mijn ander kindje dan lijk achter te laten. Maar goed, niks is nog simpel nadat je kind gestorven is. (We zijn vorig jaar ook gaan kamperen maar toen was ik 20 weken zwanger, dus dat maakt het ook lastig. Onmogelijk om daar dan niet aan te denken.. Met 33 en 35 weken ben ik nog aan zee geweest en daar ben ik ook nog niet terug naartoe durven gaan.)


Ik duim voor jouw cryotje. Ik herken wat je schrijft. Ik was de eerste dagen na de tp ook redelijk rustig omdat je dan toch ook nog niks kan voelen, maar naarmate de testdatum dichterbij kwam maakte ik mezelf weer vanalles wijs. Het is zo’n rollercoaster. En je wil het zo graag dat niet hopen eigenlijk niet kan. Veel moed

[H3L1]

Dag allemaal,

Ik schrijf voor het eerst iets op dit forum, een plek waar ik de afgelopen jaren veel aan heb gehad. Het lezen van verhalen van mensen die door soortgelijke moeilijkheden gaan, is een enorme bron van steun geweest.
Wij hebben sinds 2020 een kinderwens en doorwandelden vele teleurstellingen, een iui, IVF en ICSI traject. Uiteindelijk werd in 2023 ons dochtertje geboren. We zijn sinds kort terug gestart met een traject voor een tweede kindje en hebben ondertussen 2 biochemische zwangerschappen gehad. De zwaarte van het traject overvalt me, ondanks dat ik dacht dat ik er beter gewapend tegen ging zijn deze keer. Ik ben erg zoekende naar manieren om er terug mee om te gaan..dus ik geef schrijven eens een kans.

Groetjes

[Inge86]

Mijn arts heeft verlof begin augustus en ik vertrouw geen andere artsen omdat ik nooit textbook reageer op medicatie/stimulatie en zij weet dat ondertussen heel goed. Ik denk dat ik half augustus ga mogen starten met spuiten in de laatste week van haar verlof (eerste controle is op dag 7 denk ik) en ze zei pickup eerste week september.
Ik ben al meer dan een jaar thuis sinds mijn zwangerschap vorig jaar (mag niet werken zwanger en sinds de doodgeboorte van mijn zoontje ben ik niet in staat om te werken). Ben alleenstaande met dus een kindje van 3 en ik ga proberen nog een week met hem te kamperen maar het is niet dat dat ontspannend is ofzo. Andere dingen kan ik niet betalen, en ik wil hem ook het campingleven wel meegeven omdat wij dat vroeger als kind ook deden. Het zou de lange vakantie wel breken (hij vraagt om de 2 dagen wanneer hij naar school mag 🫠.) Vind het ook moeilijk om van huis weg te gaan omdat ik mijn ander kindje dan lijk achter te laten. Maar goed, niks is nog simpel nadat je kind gestorven is. (We zijn vorig jaar ook gaan kamperen maar toen was ik 20 weken zwanger, dus dat maakt het ook lastig. Onmogelijk om daar dan niet aan te denken.. Met 33 en 35 weken ben ik nog aan zee geweest en daar ben ik ook nog niet terug naartoe durven gaan.)


Ik duim voor jouw cryotje. Ik herken wat je schrijft. Ik was de eerste dagen na de tp ook redelijk rustig omdat je dan toch ook nog niks kan voelen, maar naarmate de testdatum dichterbij kwam maakte ik mezelf weer vanalles wijs. Het is zo’n rollercoaster. En je wil het zo graag dat niet hopen eigenlijk niet kan. Veel moed

Hey Ada

Ik heb je een privé berichtje gestuurd.

[Inge86]

Dag allemaal,

Ik schrijf voor het eerst iets op dit forum, een plek waar ik de afgelopen jaren veel aan heb gehad. Het lezen van verhalen van mensen die door soortgelijke moeilijkheden gaan, is een enorme bron van steun geweest.
Wij hebben sinds 2020 een kinderwens en doorwandelden vele teleurstellingen, een iui, IVF en ICSI traject. Uiteindelijk werd in 2023 ons dochtertje geboren. We zijn sinds kort terug gestart met een traject voor een tweede kindje en hebben ondertussen 2 biochemische zwangerschappen gehad. De zwaarte van het traject overvalt me, ondanks dat ik dacht dat ik er beter gewapend tegen ging zijn deze keer. Ik ben erg zoekende naar manieren om er terug mee om te gaan..dus ik geef schrijven eens een kans.

Groetjes

Hey H3L1,

Welkom in het groepje hier.
We zitten inderdaad, jammer genoeg, allemaal in hetzelfde schuitje.
Het forum is sinds de laatste maanden wel wat stilletjes vind ik persoonlijk maar ik hoop toch dat hier kortelings terug verandering in komt.
Mij doet het ook deugd om met mensen te praten die een soortgelijk traject ondergaan. Die begrijpen ook mijn teleurstelling als het weer niets is geworden.

Waar zit je inmiddels in je traject?

[Inge86]

Hey

Hoe is het met iedereen?
Ik zit nog even op het wachtbankje. Woensdag mag ik gaan voor bloedname maar ik heb me daarstraks nietmeer kunnen inhouden en heb een testje gedaan. Het was spierwit... Eigenlijk had ik het wel verwacht maar toch hoop je stiekem op een streepje.
Als het woensdag effectief bevestigd wordt (waar ik wel vanuit ga), dan ga ik een nieuwe pick-up moeten ondergaan.

Iemand een idee of er zomerstops zijn in de ziekenhuizen? (Ik had al gehoord van wel maar ik hoop dat ik niet moet gaan wachten owv een zomerstop )

[mich75]

@Inge, heel wat ziekenhuizen (of het labo) houden een zomerstop.

Jette niet, dat weet ik zeker. Best eens even navragen bij jouw ziekenhuis.

[Inge86]

@Inge, heel wat ziekenhuizen (of het labo) houden een zomerstop.

Jette niet, dat weet ik zeker. Best eens even navragen bij jouw ziekenhuis.

Dag Mich

Ik was sowieso van plan om dit morgen na te vragen.

Maar ik bereid me graag al wat voor zodat de teleurstelling minder groot gaat zijn als ze effectief bevestigen dat we volgende maand geen pick-up kunnen doen owv een zomerstop.

Enig idee hoeveel weken dit is?
Ik hoop stiekem dat dit 1 week is en dat dit in de week van 15/08 valt. Dan zou ik gewoon een pick-up kunnen ondergaan (vorige keer werd alles ingevroren wegens overstimulatie).

[mich75]

Geen idee, ik dacht meestal 1 maand, maar misschien ook korter.

Met wat geluk is er geen zomerstop en kan je gewoon verder.

[Bogatyr]

Hallo.

Wij (mijn vriendin en ik) hebben 25 juni een eicelpunctie gehad (onze vijfde keer), er waren 7 embryo's, maar er was er maar eentje echt doorgezet en die hebben ze dan ook een paar dagen later terug geplaatst. Nu vandaag heeft m'n vriendin positief getest met een HCG-waarde van iets meer dan 1200. Een lange lijdensweg, waar geen einde aan kwam na vijf à zes lange jaren, komt dus nu hopelijk aan zijn einde

[mich75]

Proficiat!

Wat spannend dat ze nu pas een bloedtest heeft laten doen, ik kon zo lang niet wachten.

[Bogatyr]

Proficiat!

Wat spannend dat ze nu pas een bloedtest heeft laten doen, ik kon zo lang niet wachten.

Dankje! Dat lag vooral aan de medicatie die ze moest nemen, ovitrelle denk ik dat het was.

[Inge86]

Een maand zomerstop? Amaai, dat hoop ik van niet
Maar ik ga het wel wat in mijn achterhoofd houden.

Morgen moet ik gaan voor de bloedname van de cryo die vorige week is teruggeplaatst. Als ze dan bellen voor de uitslag, vraag ik in ene weg wat de volgende stappen zijn.
Misschien word ik morgen nog wel verrast met toch een positieve test. Alhoewel het resultaat van gisteren toch wel duidelijk was vond ik. Achja, afwachten tot morgen.

[Inge86]

Hallo.

Wij (mijn vriendin en ik) hebben 25 juni een eicelpunctie gehad (onze vijfde keer), er waren 7 embryo's, maar er was er maar eentje echt doorgezet en die hebben ze dan ook een paar dagen later terug geplaatst. Nu vandaag heeft m'n vriendin positief getest met een HCG-waarde van iets meer dan 1200. Een lange lijdensweg, waar geen einde aan kwam na vijf à zes lange jaren, komt dus nu hopelijk aan zijn einde

Proficiat!!

Wanneer is jullie eerste echo?