Bericht
door Flower » 10 januari 2010, 17:35
Wat herken ik jullie gevoelens. Ook wij hebben 6,5 jaar gevochten voor een kindje die maar niet kwam. In die tijd werden ze allen mooi zwanger, eerst de eerste, dan de tweede en sommigen hebben ondertussen 5 kinderen. Een reden was bij ons niet te vinden. Alles leek perfect in orde en toch werd ik niet zwanger en als ik al eens zwanger werd (vaak gepaard met acupunctuur) verloor ik het al snel. Je kunt het nog zo gek niet bedenken of we hebben het gedaan. Toen het maar niet lukte, hebben we hormoonbehandelingen gedaan, eerst clomid, toen een ander hormoon, daarna menopur en Pregnyl. Mijn eitjes rijpten mooi, ik had mooi mijn eisprong maar een zwangerschap bleef uit. Na een tijd overgegaan op IVF, na 5 verse ivf's en 3 cryo's is ook dat uitgedraaid op negatief. Tussen de pauzes in acupunctuur gedaan, was ten einde raad en mijn lichaam ook, dat had wel resultaat, ben 11 x zwanger geweest, maar al heel vroeg ging het mis. Was ik niet onder begeleiding geweest had ik nooit geweten dat ik toen zwanger was, toch niet bij ze allemaal. Wij kwamen niet overeen wat adoptie betrof en het begon enorm op onze relatie maar ook ons gedrag te werken. Ik was behoorlijk negatief, kon het niet meer opbrengen om naar de verhalen te luisteren van anderen hun kinderen of naar de foto's te kijken van hun kinderen. Eerder deed ik het wel, hoe moeilijk het ook voor me was, maar nu ging het helemaal niet meer en ook mijn man kon het nie tmeer opbrengen. We zaten echt wel in de put. Ik troostte vaak de collega's die een jaartje bezig waren en het maar neit lukte, waardoor zij mij zeiden dat ik geen idee had wat ze voelden, want ik wist dat ik zwanger ging worden. Wel, wie werd na dat jaar zwanger? Niet ik hoor? Uiteindelijk ben ik alleen overgebleven zonder kinderen, iedereen, ook de moeilijke gevallen waren ondertussen mooi zwanger geraakt. En nu, heb ik tot mijn grote verbazing een kleintje schoppend in mijn buik. Ik ben nu 22 weken zwanger, zonder IVF, wel met acupunctuur en kruiden en het lijkt goed te gaan. De emoties van mij en mijn man zijn enorm, nog altijd kunnen we het soms iet geloven.
Ik ben nog altijd bang dat het misgaat, maar probeer positief te denken toch merk ik dat die jaren van emoties, toch nog opkomen. Dat vergeet je gewoon niet.
Nog altijd kan ik jaloers worden, tot mijn verbazing als iemand heel snel zwanger raakt en ik word helemaal boos als ze steen en been klagen hierover. Laatst kreeg ik te horen van een koppel die ik kende, dat ze wel begrepen wat ik en mijn man hebben meegemaakt want bij hun lukte het ook niet snel. Je kunt je voorstellen hoe boos ik hierom werd. Zij hebben een dochtertje en zijn na een jaartje zwanger geraakt van een tweede. Zij hebben geen hormonen moeten nemen, zij hebben geen onderzoeken moeten doen, geen IVF, geen jarenlange strijd voor je kindje, geen angst om helemaal geen kidneren te krijgen, geen miskramen of de angst ervoor en ze hebben nooit over adoptie moeten nadenken. Nog altijd, kan ik enorm boos worden als ik deze stomme uitingen hoor
Een ander koppel was 4 maanden aan het proberen voor een tweee kindje en wouden ivf doen omdat het maar niet lukte: grrrrrrrrr, alsof ivf niets is, alsof het allemaal zo gemakkelik is voor ons. Nog altijd word ik hier boos om
Dus al ben ik zwanger en heel blij hierom, ik begrijp jullie maar al te goed en ik hoop dat jullie ooit hetzelfde wonder mogen meemaken als ik en mijn man.
Soms denk ik dat ze hun eigen leven saai moeten vinden om zich zo met de mijne te bemoeien! 
). Dus waarom vermager ik dan nu niet?
Enfin ja in het begin wist alleen mijn chef het en ineens wist iedereen het... Ge kunt al raden van wie ze het weten he!
