Hello allemaal,
Eindelijk terug wat gepost...
Sueke: ik vind het zalig om te lezen dat je zo gelukkig zwanger bent. Ik volg je daarin volledig eigenlijk. Ik ben toch ook al twee weken behoorlijk angstmonster-vrij. Ik ben morgen 14 weekjes en heb de angelsound, die me geruststelt als ik weer eens ongi-pijntje heb. Maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het nog heel onrealistisch vind en dat ik het moeilijk heb met volgende stappen... Ik lijk afspraken met vrienden nu ook nog steeds achter de volgende echo te zetten (op 17 weken). Maar aan hoe meer mensen ik het vertel, hoe geruster ik me achteraf voel.
Nala: die ongi pijntjes en soms steken thv schaambeen en zelfs lager baren me ook wat zorgen hoor. Ik luister dan 1 keer per week naar het hartje via de angelsound. Op die manier kan ik je geruststellen dat het beebje nog steeds leeft ondanks de krampjes en steekjes. Ik geef ook toe dat ik steeds beter een onderscheid kan maken tussen darm/maag en baarmoederpijn... Ik heb denk ik ook een klein buikgriepje gehad en dan kon ik mooi voelen dat de krampen van ergens anders kwamen. In het begin van de zw had ik het ergste gevreesd voor het kindje denk ik.
Nessieke: wel ik vraag me ook af wanneer ze dat inwendig onderzoek doen. Ik heb daar ook wel schrik voor. Vroeger bij de uitstrijkjes begon ik steevast een beetje te bloeden en dan antwoorde de gyn: "je hebt een wat zwakke baarmoederhals waardoor het wat sneller bloedt" sindsdien heb ik ook steeds gedacht dat ik zou moeten plat liggen als ik ooit zwanger zou zijn. Tja en de discussie van de angelsound blijft bestaan hoor. Ik gebruikte hem voor het eerst op 11 weken en 3 dagen... Ik hoorde niks en had wel die vervelende ongi-pijntjes dus ik vond het niet leuk en voelde me niet goed. Niet dat ik echt compleet in paniek was, ik vond het niet leuk. Op 11 weken en 5 dagen wou ik het toch nog eens opnieuw proberen en toen vond ik het heel snel. Heel gek hoor maar dat ding is enorm richtingsgevoelig. Als je het een aantal graden draait of 1 kant een stukje dieper duwt in je buik dan kan je het plots wel horen. Toen ik het op 12 weken aan mijn vader en broer wilde laten horen, vond ik het weer niet maar 's avonds dan weer wel (blijkbaar heeft kindje pleinvrees

).
Dan heb ik het nogmaals gebruikt op 12 weken en 4 dagen en vond ik het meteen. Gisteren op 13 weken en 4 dagen heb ik het toch even moeten zoeken eer ik het vond, maar ik hoorde het wel heel duidelijk bewegen. Dat zou ook kunnen verklaren dat het even duurde eer ik het vond. Het is gek om geluiden als beweging te detecteren maar als ik de doppler muisstil hou op één plaats kwam er vrij dikwijls, niet regelmatig, een harde klop tegen het ding. Mijn darmen konden het niet zijn want dan hoor je eerder zo'n ruisend geluid en toen ik het bij m'n ventje probeerde waren er helemaal zo geen kloppen te horen. Dus het zal echt wel beweging zijn. Ik merk ook dat hoe meer gel je op je buik doet, hoe beter het gaat.
Toen de gyn het beebje zocht op 13 weken via een uitwendige echo vond hij het meteen en zag hij meteen het hartje kloppen. Hij vertelde toen ook dat het vroeg is als je het al kan horen op 12 weken, maar het kan als je op de juiste plaats zoekt. Als je niet te ver van me woont, mag je het gerust eens gebruiken hoor. Dan leer ik je hoe je het moet zoeken. Ik zal een masker dragen om mijn anonimiteit te bewaren

.
Enfin ik vind het een geweldig ding, hoewel ik het expres niet vaak gebruik omdat ik schrik heb dat ik het op een dag eens niet meer zou horen.
Dan nog het peter en meterschap: tja wij willen onze ouders geen meter en peter maken want wij willen ook liever jonge mensen. Plus zij zijn al oma en opa om ze dan ook nog eens meter en peter te maken... Mijn mama gaat dat ontzettend erg vinden, maar ja dat is onze keus natuurlijk. Gezien ik het enige meisje in de familie ben en mijn man maar 1 zus heeft, zullen er bij ons meer peters dan meters zijn. We zijn daar ook nog niet volledig uit. Wanneer wordt dit meestal verteld aan de desbetreffende personen?
Liezeke: tja hoe ik dat doe als logo. Wel ik werk wel in een ziekenhuis maar met ambulante patiënten die stotteren. Dus meestal hebben die niet echt ziekten. Als ik 16 weken ben zal ik het aan de ouders beginnen zeggen dat ze zeker niet moeten komen met een ziek kind. Maar eerlijk als ze hier nu ziek zitten wezen, stuur ik ze ook terug naar huis en ben ik een hele dag in de weer met alcoholgel. Ik kom niet meer in het ziekenhuis (hoewel dat niet schadelijk zou zijn als je wat voorzichtig bent) en ook niet meer op de psychiatrie wegens geweld. Dus dat zit wel goed denk ik.
Met mijn ventje is het weer een heel stuk beter. Hij heeft zaken van onze bouw wat op mij afgereageerd omdat er wat problemen zijn met onze schrijnwerker waar hij zot van wordt...Maar goed nu mijn buikje begint te groeien is hij blijkbaar echt wel enthuosiast. Hij legt zijn hand er al vaker op en dus (gelukkig voor mij) minder op mijn borsten

. (Wat hebben mannen daar toch mee..., soms denk ik dat hij blij is dat we zwanger zijn omdat mijn borsten nu gaan groeien...

). En vanaf morgen gaan we elke week een buikfoto nemen. Enfin het is eigenlijk wel allemaal oké nu. Nog 3 maandjes en dan wordt hij geopereerd... zal blij zijn als dat achter de rug is. Hij een nieuwe heup en ik een nieuwe man
Ik hoop dat ik niet ben vergeten om op iemand te reageren...