Heidi en haar pompje “Bob”

Heidi stopt met de pil en blijkt onmiddellijk overtijd. Zwanger ?! Neen dus. Ze heeft geen eisprong. Haar arts stelt haar voor een HRF-pompje te gebruiken. Heidi en Bart noemen hun pompje “Bob”…

Direct raak ?

Ons huisje is klaar, ons tuintje nog niet helemaal maar wij zijn helemaal klaar voor een kindje !!! De pil vliegt het nachtkasje in en wij gaan aan de slag. De eerste maand bleek ik al overtijd, stel je voor, meteen raak ! De eerste nogal onwennige zwangerschapstest van mijn leven bleek negatief te zijn…tja nog wat afwachten zeker ? Bezoekje aan de huisarts die ons gerust stelde, even ontpillen en alles komt wel dik in orde.

Maar dat ontpillen bleef duren en ik kreeg maar geen menstruatie. Ik dacht nog helemaal niet aan het verhaal waar we gingen inkomen. Dan maar naar de gynaecoloog die meteen begon met een clomidkuurtje maar ook daar geen reactie (behalve de zweetbuien en opvliegers).

Nieuws als een bom

Tijd om bloed te onderzoeken…ik herinner me nog dat telefoontje dat ik deed op het werk voor de uitslag…Ik had hele lage of bijna geen hormoongehaltes in het bloed, hij verwees me door naar een gespecialiseerd centrum want hij kon niets meer voor ons doen. Hij had het over IVF,KI, hormoonspuiten…pfft het kwam zo op me af als een bom dat ik eigenlijk de helft niet meer hoorde.

Plots dat mooie plaatje van onze romantische droom weg.

Ik moest me nog even sterk houden op het werk maar thuis barstte alles los. Mijn man wist niet goed, denk ik, hoe reageren want ook voor hem was dit een complete verrassing. Je hoort wel eens van IVF en andere vruchtbaarheidsproblemen maar die liggen zo ver van je bed dat je er niet bij stil staat. Maar goed we gaan deze nog onbekende weg op want onze wens naar een kindje is groot.

Lange wachttijd

Een lange wachttijd vooraleer we onze eerste afspraak hadden, dat leek toen een eeuwigheid te duren. Ondertussen lees je veel over vanalles en nog wat : overal duiken er zwangere vrouwen op en vooral je gevoelens verwarren je compleet.

Je hebt een ander gevoel als vrouw, ik stortte me op het huishouden om toch het gevoel te hebben nuttig te zijn. Ik voelde me tekort schieten en dacht meteen dat ik iets fout deed. Mijn man en ik praten er wel veel over en bedenken al noodscenario’s maar toch blijkt alles zo abstract, zo ver weg….

Je hebt veel aan elkaar maar toch mis je de raad en mening van anderen. Je wil ergens hulp krijgen maar toch we zeggen nog niets aan onze familie en vrienden, hoe moeilijk dat ook is. Ik weet dat ik heel gevoelig reageer en ik wou het oh zo graag verklaren aan mijn omgeving maar we houden het stil.

Eindelijk onze afspraak

Na de eerste afspraak is het snel gegaan. De hele lieve gyn had het meteen over de hormoonpomp, nog nooit van gehoord…

Een hormoonpomp ?

Blijkbaar doet mijn hypofyse het niet helemaal en het hormoonpompje zou die werking kunstmatig stimuleren. Principe: elke 90 minuten krijg je een dosis HFR toegediend via een katheder. Het lijkt nog allemaal zo onbekend, ook op het internet vind je er weinig over. Enkel de firmabrochure waarin het natuurlijk allemaal zo simpel en makkelijk lijkt.
Zo een pomp aan je buik

De week erna lag het pompje al klaar….had ik niet verwacht…Ik stond daar zonder medicatie of enige voorbereiding. Gelukkig was alles voorhanden en kon de pomp meteen geïnstalleerd worden. Het lijkt net een gsm met een display en een lang dun slangetje dat met een soort naald onderhuids wordt ingebracht. Ik kon kiezen de arm of de buik…tja ik koos initieel de arm maar later bleek de buik toch handiger te zijn.

Elke week bijtanken

Elke week moet ik nu gaan tanken, de ampulles met aangepaste dosis worden dan bijgevuld. Om de 2 weken krijg je een nieuwe katheder en je krijgt een kaart met een noodnummer en errormeldingen. Je kunt dag en nacht bellen naar het noodnummer, stel je voor dat zo een ding in alarm gaat, wat doe je dan? We hebben dit 1 keer gehad midden in de nacht…

Hoe onze pomp “Bob” werd

In het begin lijkt het heel fragiel en durf je niet te bewegen, naar het toilet gaan is tricky want dat bakje glipt het snel weg…Lange truien, geen blote buikjes meer om ons pompje goed te verstoppen. In bad gaan wordt vervangen door een douche met zakje op het pompje droog te houden. Zwemmen laat je maar even voor wat het is en ook wilde sporten gaan minder vlot want natuurlijk wipt dat ding mee als je springt. Maar we genieten van lange wandelingen en praten dan heel veel over de toekomst, hoe het zal zijn enzo…

Mijn man en ik geven het pompje een naam : Bob. Zo wordt het toch persoonlijk en iemand van ons. Als we er dan over praten dan is het niet over een ding maar over iemand. Het is raar en onvoorstelbaar maar na enkele dagen hoort het gewoon bij jou en beschouw je het als iets van jezelf.

Toch maar Bob aan ons mama voorstellen

Ik vertel het toch maar aan mijn moeder want we zijn vrij close en zoiets kan ik onmogelijk verbergen als we winkelen gaan ofzo. Het is een hele opluchting voor me, ze schrok enorm en was heel verdrietig in het begin maar nadien was ze een hele steun. Ze leefde met ons mee.

De eerste cyclus

Elke week krijg je een echo om te zien of er een groeiend follikeltje is…elke week spanning natuurlijk…De eerste cyclus bleek meteen aan te slaan en ik had op de theoretische eisprongdag (dag 14) dan ook onze eerste eisprong in 1 jaar !!!

Je denkt meteen dat je zwanger bent, je voelt vanalles en je denkt het is gewoon raak maar de bloeding op d28 brengt je terug naar af…Je weet ergens dat het bijna onmogelijk is dat het meteen raak is maar toch denk je altijd of hoop je altijd dat je er nu bent. Dat we ons kindje verwachten. De 2e en 3e cyclus verliepen iets minder snel en vlot dan de eerste, pregnylspuiten komen er aan te pas en de theoretische eisprongdag wordt ook een heel stuk langer….

De teleurstelling elke keer is hard maar ook daarin sterk je. Op den duur verwachtte ik geen nieuws meer, de dosis werd verhoogd en dan plots uit het onbekende was er een follikel klaar !!

De roze wolk

Met wat extra pregnyl gingen we de goede richting uit en ja hoor, een licht positieve test 14 dagen na de eisprong. Bloed bevestigde het resultaat, we waren zwanger !!!We beseffen het niet en alles lijkt zo mooi. We fantaseren al over ons zoontje of dochtertje…uitkijken naar de eerste echo nu want ik moet extra utrogestan nemen omdat mijn progesteronwaarden toch iets laag blijken te zijn. Maar de eerste echo lijkt alles in orde…ons eerste fotootje waar iedereen het steeds over heeft hebben we nu ook en beetje per beetje beginnen we ons te realiseren dat het gelukt is. Het pompje is terug ingeleverd….nog snel even een foto genomen voor het nageslacht !

Het nieuws lekt ook al uit naar de ouders en op het werk, iedereen superblij en wij zweven natuurlijk ook op onze wolkjes.

Weer naar af

Toen zag ik op de 2de echo het gezicht van de gyn fronzen, het vruchtje was niet meer verder gegroeid, het hartje klopte niet….

Beng…. een hele grote klap die we in het begin ook nog niet beseffen want ik voel me nog oh zo zwanger. We worden geen mama en papa meer, ik stop alle boekjes terug de kast in en scherm me af van alle mogelijke kinderzaken.

De curettage is ondertussen achter de rug, ik sluit dit hoofdstuk af. Ergens wil je treuren en zoeken naar een oorzaak maar die heb je niet. Je moet verder, opnieuw de knop omdraaien en terug starten.

Bob krijgt weer een plaats

Ik zie de pomp nu niet als iets onbekends en ergens denk ik van : bweehh… terug je kleding aanpassen, terug al dat geloop voor controles, papieren voor goedkeuring maar ergens heeft de pomp me toen geholpen en dat zal ze nu ook doen moet ik denken.

Ik zal Bob terug aankoppelen en ook al lijkt het al enkele maanden geleden toch lijkt het maar net alsof ik ze gisteren afkoppelde. Ik zal ze nooit vergeten.

IVF is het eerste waar de mensen aan denken als ze horen dat het niet met moeder natuur gaat maar er bestaat zoveel meer. De pomp is niet altijd even makkelijk en je hebt het steeds bij , je legt het niet even opzij als je op vakantie gaat…het wordt iets wat bij je hoort. Ik heb er geen spijt van en het is even wennen maar als het werkt tot het realiseren van onze droom dan heb ik nieuwe energie om er mee te starten.

Ik weet dat er moeilijke momenten zullen komen en de angst voor een nieuwe miskraam heel groot is maar wat kan je anders doen? We houden vol! De aanhouder zal ooit wel winnen zeker?

Heidi

Op het forum van deze site bij “Algemeen” “Hormoonpompje” kan je reageren op dit verhaal.

Heb je zelf geen eisprong en denk je in aanmerking te komen om “het pompje” te gebruiken, raadpleeg je fertiliteitsarts. Hij / zij zal je meer details kunnen geven over het pompje en kunnen vertellen of jij hiervoor de juiste indicatie hebt.