Schijnt de zon achter iedere wolk?

Dat je relatie serieus kan lijden onder de behandelingsdruk merkten Nadine en Bart. Zij doorzwommen al heel wat watertjes en vechten moedig door om hun droom uit te laten komen …

Twee jaren geleden vonden we het tijd om dat ene lege kamertje op te vullen… We hadden al volop van het leven genoten, mooie reizen gemaakt, zaten eindelijk in ons eigen huisje en hadden terug meer vrije tijd.
Voor ons was zo’n lief, klein boeleke meer dan welkom!

Aan toekomstdromen ontbrak het niet: dromen over hoe we onze ouders zouden verrassen, over hoe we de kinderkamer zouden inrichten, over hoe we uren zouden wegdromen tussen de babyspulletjes, …
Wat zou dat ene wiegje perfect in ons huisje passen, hoe fier zouden we met de kinderwagen over straat wandelen, …
Nog snel voor het laatst één keer met z’n tweetjes op vakantie. Misschien kwamen we wel met z’n drietjes terug!? We droomden ongestoord verder…

Het was een teleurstelling om te ontdekken dat ik na die maand ongesteld werd. We gingen door, keken uit naar elke volgende maand, maar er gebeurde niets. Elke maand werd ik ongesteld en telkens vloeiden er traantjes. We probeerden de moed erin te houden, bij velen duurt het vaak maanden vooraleer ze zwanger worden!
We leefden van maand tot maand.

Na een half jaar werd ik bezorgd. Wat als het nu eens niet spontaan zou lukken? We lieten het hoofd niet hangen en probeerden maar weer opnieuw.
Toen we na een jaar nog niet zwanger waren, werd ik ongerust. Wat als het écht niet spontaan zou lukken? Ook mijn man werd ongeduldiger, we maakten een afspraak bij de gynaecoloog.
Na daar ons verhaal gedaan te hebben, stuurde hij ons onmiddellijk naar een fertiliteitsarts. Was me dat even slikken! Naar een fertiliteitsarts!? Zouden we dan spontaan geen kindjes kunnen krijgen? Het drong nu pas echt tot me door dat we misschien toch wel écht een “probleem” hadden.

Enkele dagen later konden we daar terecht. Ik herinner het me nog als de dag van gister. Het eerste wat die dokter ons gaf was een boekje met als titel: “Onvruchtbaarheid. Wachten op….?”
Hij zei er ook nog bij: “Ik hoop dat jullie dit niet nodig zullen hebben, maar lees er alvast maar eens in”.
Dat was niet bepaald een aangename start, maar ja…
Er werden tal van onderzoeken gepland. Eerst een inwendige echo, nadien een controle van het spermastaal en dan nog verschillende bloednames. Daarna kwam de door velen gevreesde hystero-salpingo-grafie ,wat een niet bepaald aangenaam en pijnloos onderzoek was. Als allerlaatse nog een hysteroscopie om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ik ernstige endometriose heb waardoor mijn linker eileider zo goed als dicht zit (zie voetnoot) . Toen daarenbovenop ook nog eens bleek dat het zaad van man verminderd beweeglijk is, was dat een hele klap!
De gynaecoloog had echter nog het vermoeden dat wij ook nog spontaan zwanger zouden kunnen worden en stelde voor om nog een half jaar te wachten vooraleer te behandelen. We hadden weer een klein beetje hoop, al moet ik toegeven dat ik er zelf niet zo’n goed gevoel bij had. We waren immers al zolang aan het proberen… Mijn man geloofde er wel nog in en was enerzijds opgelucht.

In het begin had hij het heel moeilijk. Hij voelde zich schuldig omdat hij mij niet op de natuurlijke manier een kindje kon geven.
Dit alles had ook een grote invloed op onze relatie: we maakten ruzie om de kleinste dingen, waren allebei heel erg snel geïrriteerd en op seksueel gebied stelde onze relatie niet veel meer voor. We vreeën omdat het moest, omdat het alweer “tijd” was. Echt genieten van elkaar was er niet meer bij.
Vroeger hadden we bijna nooit ruzie, maar nu, nu konden nog maar weinig goed doen voor elkaar. Mijn man was vaak stil, hij kon echt niet goed over zijn gevoelens praten. Dit was voor mij dan ook weer frustrerend, we raakten elkaar kwijt…
We beseften dat het zo écht niet meer verder kon. Hebben uren en uren gepraat. Onze relatie mocht niet lijden onder onze vruchtbaarheidsproblemen! Die goede sterke relatie moest terugkomen!
Vanaf toen is er elke dag een beetje verbetering gekomen. We vonden elkaar terug, als de één zich weer eens slecht voelde, was de ander er om te steunen en andersom. Vanaf dat moment konden we ook samen huilen om ons grote verdriet. Dit maakte ons veel sterker.

We hadden opnieuw verlof, omdat we nog steeds niet zwanger waren, hadden we een last-minute-reisje naar Turkije geboekt. Even er tussenuit, lekker ontspannen én nog eens heerlijk genieten van elkaar. Alles stond het laatste jaar immers in het teken van ‘kindjes krijgen’ waardoor we elkaar een beetje uit het oog verloren.
We namen ons voor om 8 dagen heerlijk te genieten, van elkaar, van de omgeving, van het mooie weer, … We zouden 8 dagen niet bezig zijn met ‘kindjes krijgen’. Dat laatste was makkelijker gezegd dan gedaan!
Net als we dan eens heerlijk aan het zwembad lagen te genieten, kwam er een jong gezinnetje met kleine kindjes naast ons liggen. Overal zag je ouders met kinderwagens lopen, hier en daar liepen er zelfs zwangere vrouwen rond…
We keken elkaar aan en wisten precies wat de ander voelde: hier waren écht geen woorden voor nodig.
Tijdens deze reis besloten we om meteen erna met de behandeling te starten. Dat “afwachten” was echt niets voor ons.

De behandelingen waren gestart, maar al na 3 IUI’s stelde de gynaecoloog ons voor de keuze: ofwel nog 1 x IUI proberen ofwel overschakelen op IVF of ICSI.
Deze overschakeling mochten we niet onderschatten, zei hij, maar de kans op slagen zou wel groter zijn. De keuze was snel gemaakt: we gingen voor IVF/ICSI!
Niet veel later startte onze hormoonbehandeling met Decapeptyl en Puregon, en omdat ik in het verleden een thrombose (bloedklonter) heb gehad, moest ik daarbij ook nog eens Clexane (bloedverdunner) injecteren.
Bijna 2 weken lang zette ik mezelf 3 spuiten per dag. Veel problemen had ik daar niet mee, ik had alleen schrik om te veel bij te komen. Ik lette tijdens deze periode wat op mijn voeding en uiteindelijk viel het heel goed mee.
En dan kwam het intensieve deel van de behandeling met om de andere dag follikelmetingen. Een echo op zich stelt niet zoveel voor, maar het is toch een hele opgave om telkens naar het ziekenhuis te gaan.
Na die periode van inspuitingen, echo’s en bloednames volgde de pick-up.
Deze ging vlot. Ik heb echt niet veel pijn gehad. En dan kregen we eindelijk eens goed nieuws: er waren 10 eicellen opgepickt. Daarvan gingen ze er 7 proberen te bevruchten via IVF en 3 via ICSI. De dag nadien mochten we dan naar het labo bellen om te horen hoeveel eitjes er waren bevrucht.
Dit was de zoveelste tegenslag.
Met IVF had er één abnormale bevruchting plaatsgevonden, met ICSI hadden ze 2 eitjes kunnen bevruchten. De moed dreigde ons weer in de schoenen te zakken. Uiteindelijk ging al onze hoop naar die 2 bevruchte eitjes.
Eén embryo werd enkele dagen na de pick-up teruggeplaatst, het andere werd in de vriezer bewaard.
En dan volgde de meest zenuwslopende periode, de 10 dagen na de terugplaatsing!
Die dagen duurden dubbel zo lang als andere dagen. Zouden we eindelijk zwanger zijn of niet? Zou onze behandeling deze keer wel gelukt zijn? De dag van de bloedname moest ik om 8 uur in het ziekenhuis zijn. Ik mocht 13.30u bellen voor het resultaat. Wat duurden die uren toch lang! Eénmaal 13.30u nam ik met bevende handen de telefoon en toetste zenuwachtig het nummer in. Mijn man zat vol spanning naast me te wachten.
“Mevrouw, u bent jammer genoeg NIET ZWANGER”, zei een verpleegster aan de andere kant van de lijn.
Een zoveelste teleurstelling, we huilden in elkaars armen.

De dagen die daarop volgden waren superzwaar. We moesten gaan werken, maar zaten elders met onze gedachten. Niemand kon ons troosten, we hadden zoveel verdriet, zoveel pijn.
Waarom?
Waarom? Waarom?
Eénmaal deze tegenslag een beetje verwerkt, begonnen we aan onze volgende poging. We hadden immers nog 1 embryo in de diepvries zitten. Maar de kans dat dat het ontdooiingsproces zou overleven was maar 60% .
Toen de tijd rijp was, moesten we ‘s morgens naar het labo bellen om te zien of ons ingevroren embryootje het dooiproces overleefd had.
Veel zenuwen had ik eigenlijk niet, door onze hele voorgeschiedenis had ik de hoop al een beetje opgegeven. Ik was voorbereid op slecht nieuws toen de stem aan de andere kant van de lijn zei: “Mevrouw, vanmiddag moet u om 14.30u in het ziekenhuis zijn voor de terugplaatsing van jullie embryo”.
Wat een nieuws! Eindelijk eens positief! Tranen van geluk rolden over mijn wangen!
We waren zo blij dat we nog eens goed nieuws te horen kregen. Dat gaf ons weer moed om ermee verder te gaan. Blijkbaar was ons embryootje toch sterk genoeg om het dooiproces te overleven!
Later die dag volgde de terugplaatsing. Daarna weer die 10 verschrikkelijk lange dagen. Deze keer duurde het niet zo lang want ik kreeg reeds eerder bloedverlies. En inderdaad, het resultaat was weer negatief. Niet zwanger!

Pfff…. weer helemaal van voor af aan beginnen: wéér die hormonen, al die echo’s en bloednames, de pick-up, de terugplaatsing, die 10 lange dagen.
Omdat mijn cyclus te vroeg was begonnen, moesten we ook een maand langer wachten voor we met de volgende poging konden starten.

Ik had me voorgenomen om een maandje te genieten. Hiermee bedoelde ik heerlijk ontspannen en een glaasje drinken als ik daar zin in had. Ik moet zeggen dat ik me die maand eigenlijk wel terug wat beter voelde. Ik probeerde gewoon te doen waar ik zin in had, meer niet.
Het ging weer beter met me tot ik op een dag telefoon kreeg van een collega. Zij vertelde me dat ze niet meer kwam werken omdat ze zwanger was!
Ik voelde de grond onder me weg zakken, maar ik probeerde me sterk te houden. Er kwam met heel veel moeite een geforceerde “proficiat” uit m’n mond. Niet dat ik het haar niet gunde, integendeel, ik gun het écht iedereen om zwanger te worden, maar het doet verdomd veel pijn als er weer iemand je voor is. Wij moeten zolang proberen en allerlei complexe behandelingen ondergaan en zijn nog steeds niet zwanger. Anderen worden bij wijze van spreken zwanger als ze er nog maar over spreken. Het is gewoon allemaal niet eerlijk!
Het deed me zoveel pijn… Ik probeerde m’n tranen te bedwingen, uiteindelijk werd het me teveel en liet ik ze de vrije loop. Eigenlijk schaamde ik me wel. Ik zat te huilen aan telefoon terwijl ik eigenlijk blij zou moeten zijn voor haar.
Ze nam het me gelukkig niet kwalijk. Ze wist ook dat we al zo lang aan het proberen waren, vandaar dat ze me het ook persoonlijk wou zeggen.
Dat vond ik écht wel heel lief van haar. Dit apprecieerde ik heel erg.
Eens de hoorn neergelegd, kreeg ik m’n klop. Ik heb nog zowat de ganse dag zitten huilen, was niet te troosten…
Ook de dagen erna voelde ik me erg slecht, zelfs nu heb ik het nog erg moeilijk. De laatste tijd spookt de vraag “wat als we nu eens geen kinderen kunnen krijgen?” vaak door mijn hoofd. Ik kan me nl. echt geen leven zonder kinderen voorstellen…

Soms lijk ik echt wel een trut die het anderen niet gunt om zwanger te worden! Maar zo ben ik niet. Ik gun het iedereen van harte! Het doet gewoon altijd verschrikkelijk veel pijn als je van mensen te horen krijgt dat ze zwanger zijn!
Ondertussen heb ik ook de site van “De Verdwaalde Ooievaar” ontdekt. Hier vind ik enorm veel steun. Ik kan er mijn verdriet een beetje verwerken door mijn gevoelens neer te pennen in de vorm van verhalen. Contacten leggen is hier erg gemakkelijk, iedereen weet trouwens waarover je praat. Je kan je ervaringen uitwisselen over je behandelingen, je gevoelens, je verdriet,…
Echt goed dat zo’n vereniging bestaat!
Via deze site ben ik uiteindelijk ook met enkele mensen in contact gekomen die hun behandeling combineren met acupunctuur. Eigenlijk geloof ik niet zo in alternatieve geneeskunde, maar na zoveel maanden proberen ga je uiteindelijk alles doen. Volgens mijn man hebben we niks te verliezen, dus maakte ik een afspraak bij een acupuncturist gespecialiseerd in fertiliteitsproblemen.
Daar moest ik eerst een hele anamnese invullen i.v.m. mijn gezondheid. Daaruit bleek dat mijn nierwerking niet zo goed was en volgens de Chinese geneeskunde zorgen de nieren voor het endometrium en voor de vorming van follikels. Hij beweert dat hij me kan helpen, maar ik moet hem twee maand de tijd geven. Ondertussen ben ik al twee keer bij hem geweest en ik moet zeggen dat ik elke keer heel ontspannen naar huis terugkeer.
Mijn man en ik hebben besloten om onze behandeling met ICSI voorlopig twee maanden te stoppen. Dat zou volgens de acupuncturist ook beter zijn. Nu is het dus voorlopig nog even afwachten en we hopen dat we binnen een maand terug met de behandeling kunnen starten.

Nog steeds blijf ik me afvragen WAAROM!!! Waarom wij? Wat hebben wij toch ooit verkeerd gedaan? Ons leven zit momenteel vol twijfels. Zullen wij ook ooit fiere ouders mogen zijn? Zullen wij ook ooit een kindje kunnen krijgen aan wie wij al onze liefde willen geven? Er zijn zoveel vragen, maar zo weinig antwoorden. En dat maakt het soms allemaal zo zwaar.

Vroeger droomde ik ervan om voor mijn 30ste mama te zijn, die droom is niet uitgekomen maar ik merk dat je je dromen voor je uit gaat schuiven. Nu droom ik ervan om het voor mijn 35 ste te zijn. We vragen ons ook vaak af of mensen die op een spontane manier kinderen hebben kunnen krijgen wel beseffen hoe gelukkig ze zijn.

Om het gemis op te vullen hebben we een half jaar geleden een hondje gekocht. Zij kan een kind nooit vervangen, maar nu hebben we toch ook iemand waarvoor we moeten zorgen en iemand waarmee we onze liefde kunnen delen. Ze geeft ons wat meer afleiding, maar ondanks dat blijft het ontzettend veel pijn doen als we andere koppeltjes fier zien lopen achter hun kinderwagen. Hoe vaak worden we niet gekwetst als mensen ons de vraag stellen: “En bij jullie nog geen kindjes?”. Ze beseffen niet hoe hard ze je met deze vraag pijn doen. Je kan het ze natuurlijk niet kwalijk nemen, maar toch… Het is telkens weer een klap in je gezicht en je moet even slikken om niet in tranen uit te barsten. We merken ook dat mensen die dit allemaal niet meegemaakt hebben ons niet altijd begrijpen. Ze bedoelen het wel goed en willen ons moed geven en troosten, maar ze zeggen heel vaak dingen die je juist niet wil horen! Dingen als: “Bij jullie gaat het ook nog wel lukken hoor”, “Ik ken ook iemand die endometriose had en ze is nu zwanger” of “Als het niet moest lukken, moeten jullie maar fijn van het leven genieten”,… Hoe vaak heb ik al niet op m’n tanden moeten bijten om geen onbeleefd antwoord te geven!?
Ik troost me met de gedachte dat ze niet beter weten.
Er zijn zo vaak donkere dagen, dagen waarop ik het erg moeilijk heb, waarop ik uren aan één stuk door kan huilen, waarop ik niet te genieten ben, …
Ik probeer me op te trekken aan die enkele keren dat we eens goed nieuws krijgen, hierdoor zie ik aan het eind van onze donkere tunnel hier en daar een streepje licht.
Wij zullen strijden zolang als we kunnen, we geven ons niet zomaar gewonnen en we willen ervoor vechten. Hopelijk zal voor ons de zon eens snel gaan schijnen …

Voetnoot:
Voor een sluitende diagnose van endometriose en haar eventuele letsels is meestal nog een laparoscopie (kijkoperatie in de buikholte met een gelijkaardige fijne camera doorheen de navel en eventueel inbrengen van fijne instrumentjes links en rechts op de bikinilijn) vereist. Nadine heeft deze echter niet gehad…

Wij wensen Nadine en Bart heel veel kracht en goede moed om hun droom in vervulling te laten gaan.